Posts

Showing posts from March, 2024

ตอนที่ 21 : พายุลูกสุดท้าย

Image
  หลายวันนี้พึ่งสังเกตว่าพายุมันเครียดมาก ดูใจร้อนเกินไป ถึงมันจะงานเยอะขนาดไหนมันก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย พี่กรบอกว่าเวลาอยู่บริษัทก็เงียบมาก ถ้าไม่มีเรื่องงานเข้ามา วายุและพายุ ก็เลี่ยงที่จะไม่พูดอะไรกันมาก พวกมันสอนคนดูแย่ลง คนภายนอกมองก็คงคิดว่าทำงานงานหนักมาก อันนั้นก็มีส่วนแต่การทำงานเพื่อปิดบังอะไรสักอย่างของพวกมันนั้นแหละ คือ ปัญหา ที่พวกมันพยายามแก้ไข หรือ หนีให้มันผ่านๆไป เหมือนเมื่อก่อน “ไง” “ถาม จริง จริง นะ” “พายุ...มึงกำลังพยายามทำอะไรกันแน่” “ไหนว่ามึงก็ขอมันคืนดี” “แล้วไหนมานั่งเป็นหมาบ้างาน ตาเป็นหมีแพนด้าวะ” ผมรู้เรื่องที่มันขอคืนดีวายุกับพี่กร หมอดิน ในวันที่เราเคลีย์ปัญหาหมอดินกับโย “ฝั่งนั้นมันก็ไม่มีท่าทีอะไรนี่” พายุหมุนเก้าอี้มาทางผม “มึงก็ต้องไปคุยกับมันตรง ตรง สิวะ” “คนอย่างมันถ้าไม่ตรง ตรง ก็เล่นยาก วายุมันก็อาจถึงขีดสุดแล้วก็เป็นได้” ผมเป็นเพื่อนกับพวกมันมานาน พอจะรับรู้ถึงความรู้สึกของพวกมันได้ว่า มันแอบซ่อนความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายไม่ไหนแล้ว “เอาแบบนี้เปล่า สิ้นเดือนนี้ก็งานน้อยแล้ว เหลือตามเก็บเล็ก เล็ก น้อย น้อย” “ชวนกันมาปาร์ตี้ที่ห้องพี่กร แล้วมึงก็หา...

ตอนที่ 20 : ขอให้เราเป็นของกันและกัน

Image
  วันนี้เราสองพี่น้องกลับห้องมาเหนื่อย ลากร่างกายอันแสนไม่ไหวแล้วมาที่โซฟา นอนกันคนละฝั่ง เรามองหน้า ยิ้มให้กันว่าเราสู้ เราล้ม เราก็ยังมายืนข้างกันแบบนี้เสมอ และหัวเราะใส่กันเฉย จน... ติง ต๊อง ติง ต๊อง “หึ” “ผมว่าไม่น่าจะได้พักแล้วแหละ” “พี่ไปเปิดเลย เผื่อเมียมาหา” วายุว่า ผมถึงกับยิ้มหน้าบาน เดินไปเปิดประตู เปิดมาเจอเมียจริงครับ แต่.. “ขอเข้าไปนะครับ” พายุว่า แล้วมันก็เดินไปนั่งข้างน้องชายผมทันที “ขอเข้าไปนะครับ” โย ยกมือไหว้ผมแล้วเดินไปนั่งคนละฝั่งกับวายุ “นี้มันเรื่องอะไรกันอ่ะ กร” ผมหันมาถามกร แล้วปิดประตู เดินตามมานั่งข้างกร ที่นั่งใกล้โย “เข้าเรื่องเลยนะครับ คือโยมาปรึกษาเราเรื่องพี่หมออ่ะ” กร มองแล้วพร้อมน่าก็เปิดประเด็นเลย เพราะเรื่องนี้เพื่อนโยร้อนใจมาก “พี่ดิน มีอะไร” วายุออกตัวมาก่อน สายตาน้องผมมันแววมาก จนพายุหันไปจ้องเลย “ช่วงหนึ่งอาทิตย์มานี้ พี่หมอหายไปเลย” “โทรหาก็บอกว่ามีงาน มีเคส” “ไปหาที่ห้องก็บอกว่า อย่าไปเลยพี่นอนโรงพยาบาล มีเคสเช้า” โยเล่าด้วยความดูร้อนใจจริงๆ ปกติไอ้ดินมันก็ไม่ค่อยเป็นแบบนี้บ่อย ถึงขั้นนอนโรงพยาบาล มันแปลกจริง “พี่กร พี่ดินมีอะไรรึเปล่า ทำไม...

ตอนที่ 19 : เมื่อความรู้สึกเก่าๆกลับมา

Image
  “วันนี้พี่กรจะมารับเปล่าวะ” “ลืมถามเลย เดียวไลน์นำร่องไปก่อน” ผมพูดกับโทรศัพท์ มือก็กดส่งไลน์ถามตอบกันปกติ ช่วงนี้ให้ความรู้สึกเหมือนมีแฟนคนแรกอะไรแบบนั้น ก็พี่มันตามใจดี ขัดใจบ้าง พี่กรดูเป็นผู้ใหญ่มีเหตุผล “กร...” “คร้าบ...” มีคนเรียกจึงขานรับออกไปซะหวาน หันไปถึงกับผุบยิ้มลงทันที เพราะคนตรงหน้าคืออดีตแฟนที่ทิ้งกันไปแบบไม่มีเยื้อใย “ทำงานที่เหรอ ย้ายมาตั้งแต่เมื่อไร” “ไม่นานหรอก พึ่งจะมาทำสักพัก” ผมควรทำยังไงดี ผมคิดถึงพี่กรขึ้นมา ถ้าพี่กรมาเห็นสถานการณ์นี้ พี่กรจะดึงออกไปจะที่นี้ทันที “มาทำอะไรเหรอ” ผมควรทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมต้องหนักแน่น ผมไม่อยากทำให้ใครผิดหวังในตัวผม “มาติดต่อเรื่องงานอ่ะ” เธอมาติดต่องาน โดยมีผมเป็นคนช่วยให้คำแนะนำตลอดทั้งวัน ออกไปดูงานนอกสถานที่ กินข้าวด้วยกันทั้งวัน การมาของเธอคนนี้ทำให้ผมเหมือนมีความรู้สึกเก่าๆกลับมา ทั้งวันเราคุยอย่างปกติ ทั้งหัวเราะ ยิ้มให้กัน ไม่มีแม้เรื่องอดีตทำให้รู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด ด้วยเหตุนั้นใจผมก็เรียกหาพี่กรอยู่ดี ก๊อก ก๊อก “ไง กร” “เป็นไรเปล่าวะ” วายุมาเปิดประตูให้ผม เอาร่างกายอันสับสนวุ่นวายภายในใจที่หนักอึ้ง ผมคิดไม่อ...

ตอนที่ 18 : เรื่อง รักของคำว่า “เธอ”

Image
  ผมกับกรเข้าสู่สภาวะที่เรียกกันว่า “แฟน” กัน กรเปิดใจยอมรับผมมากยิ่งกว่าเก่า ไม่นึกเลยว่าแผนวายุจะได้ผลดีเกินคาด ทั้งแฟน ทั้งงาน ออกมาดีแบบไม่ต้องห่วงอะไรเลย แม้ช่วงที่อยู่ระหว่างแผนของวายุนั้น งานผมก็ยุ่งจนขยับตัวไปไหนไม่ได้จริงๆ ผมอยากเห็นกรทุกวัน ซึ่งวายุก็ให้ผมออกไปดูกรที่ทำงานบ้าง และดูว่ากรมีปฎิกิริยายังไงบ้าง แต่ก็นะไอ้คนว่างแผนก็เจอเรื่องยุ่งไม่ขาดสาย ไหนจะแฟนเก่าอย่างพายุ หรือไหนจะน้องซี หรือไหนจะคู่สาวอ้อมกับน้ำอีก งานนี้เหนื่อยหน่อยนะน้องพี่ “พี่กร วายุไปไหนอ่ะ ผมมานั่งเล่นนานแหละ ยังไม่เห็นเลย” กรถามระหว่างเอางานมาทำที่ห้องผม เดียวนี้เลิกงานก็มาที่ห้องผมก่อน กินข้าวด้วยกันเสร็จถึงกลับห้องไปนอน บ้างที่ผมก็ชวนนอนด้วยกัน อ่ะ! อย่าคิดลึกนะครับ นอนกอดกันเฉย ยังลงมือกินไม่ได้ “นอนอยู่ในห้องอ่ะ เห็นว่าเหนื่อย อยากนอน” “ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้วายุต้องคิดหลายเรื่อง” ผมก็บอกเล่าได้เท่าที่รู้มา เพราะน้องชายผมก็ไม่ได้พูดอะไรเลยกับเรื่องต่างๆ สนใจงานมากกว่า “ที่น่าหนักใจหน่อยก็น่าจะเรื่องคนในนี้แหละ เพื่อนกันทั้งนั้น” ผมรับเรื่องคู่ของอ้อมกับน้ำมาสักระยะแล้ว แต่ระหว่างนั้นมีเหตุให้สอ...

ตอนที่ 17 : ตาคู่นั้นที่อ้อนวอน

Image
“กร กลับบ้านยัง” “ได้เวลาเลิกงาน เราไปก่อนนะ” เพื่อนร่วมที่ทำงานใหม่เข้ามาทัก ก่อนกลับ “เออ เดียวกลับ เก็บของก่อน” “เจอกันพรุ่งนี้” ผมเงยหน้ามาตอบ โบกมือบ๊ายบาย “เราทำงานจนลืมเวลาอีกแล้ว” “กลับไปโดน พายุมันด่าแน่” “รีบเลย กร” ผมได้แต่บ่นกับตัวเอง มือไม้รีบทำงาน เก็บของให้เรียบร้อย จัดโต๊ะพร้อมทำงานวันต่อไป ระหว่างเดินกลับมาคอนโด ผมเห็นพี่กรหยอกล้อกับวายุวิ่งกันขึ้นคอนโด ตั้งแต่วันที่ผมมาทำงานวันแรก พี่กรขอมาส่ง ผมไม่ให้เขามาส่ง พี่แก่ก็โทรหาบ้าง แต่ก็คุยไม่นาน หลังมานี้คุยแค่ทางไลน์ ตอบกลับนานมาก ผมถามพายุมันบอกว่างานที่บริษัทยุ่งมาก จนสองพี่น้องขยับตัวไปไหนไม่ได้ “เฮ้ย!!!!” “บ้าไปแล้ว คิดอะไรวะ กร” “ทำเป็นผู้หญิงที่ขี้น้อยใจแฟนที่ไม่สนใจไปได้” “อีกอย่างพี่กร จะคิดอะไรจริงจัง บ้า...” ผมไล่ความคิดตัวเอง เดินขึ้นคอนโดไปอย่างช้ามาก ไม่อยากเจอพี่น้องคู่นั้น พอเดินผ่านหน้าห้องก็แบบ... มือกดกริ้งซะงั้น “กร เออ มาก็ดีแหละ” “เข้าไปดูพี่กรให้แปป นอนสลบอยู่” วายุมันเปิดห้องมาปุบก็ดึงมือผมให้เข้าห้อง ไล่ให้ไปดูพี่กร แทนมัน แล้ววายุก็เดินไปในครัว ผมก็เดินไปดูที่ห้องพี่กร เปิดตู้ก็เปิดไว้รอเลย ค่อย...

ตอนที่ 16 : การวางตัว

Image
หลังจบสงครามของน้องชายตัวดี ผมก็เสนอให้เราเอางานมาทำที่ห้องนี้ แล้วสั่งอะไรมากินกัน ของมาก็นั่งกินไป ทำงานไป หันมามองวายุที่มันรู้ตัวว่าพายุมองอยู่มันเอาพิซซ่ายัดปาก แกล้งกันไปแกล้งกันมา กรนั่งมองและยิ้มกับไอ้สองแสบ ผมจึงยืนไก่ทอดชิ้นเล็กยื่นไปตรงปาก “อิจฉาละซิ พี่ก็อยากให้กรสนใจเหมือนกันนะ” ผมพูด ส่งยิ้มหวามที่ดูอบอุ่น ไม่พูดอะไรก็หยิบไก่ไปตายังมองเพื่อน เห็นแบบนี้ก็ต้องบอกว่ารู้สึกอิจฉาจริงๆ “ผมหวังว่ามันทั้งคู่จะใจตรงกันเร็วๆ” กรพูด สายตายังมองไปที่เพื่อนรักทั้งสอง ผมเอนตัวนอนหนุนตัก หยิบเอกสารมาอ่าน กรก้มลงมองผมอ่านไปยิ้มไป “อ่านอะไรทำให้พี่ยิ้มได้ขนาดนี้” กรถาม ผมเงยหน้ามองแบบยิ้มๆ แล้วชี้ให้กรก้มลงมาดูที่กระดาษแผ่นที่เขาถืออยู่ ผมใช้โอกาสนี้เกี่ยวคอร่างบางลงมาประทับจูบ โดยใช้กระดาษแผ่นนั้นกั้นไม่อีกฝั่งเห็นว่าทำอะไรกัน “อื้อ อือ พี่กร” กรร้องออกหลัง ผมถอนริมฝีปากออกจากตัวเอง “ หยุดก่อน พี่มีเรื่องจะบอก กร ประโยคที่กรพูดก่อนหน้าจะไม่มีทางเกิดขึ้น” ผมพูด กรที่อ้าปากจะเล่นงานผมเต็มที่ “อะไร! ถ้าไม่ใช่เรื่องพี่โดนแน่ พี่กร” กรพูด ฆ่าโทษผมเต็มที ไงถึงโดนก่อนก็ไม่รู้ “กร ลืมไปรึเปล่า พ...

ตอนที่ 15 : สงครามเย็นของพายุวายุ

Image
  “เป็นอะไรพายุ” ผมทักพายุที่ดูไม่มีสติที่จะช่วยผมจัดของเลย ตอนนี้ผมย้ายมาอยู่กับมัน เพราะใกล้ที่ทำงานใหม่ ดูเหมือนตั้งแต่กลับมาจากเที่ยวจะซึมลง “เปล่า...แค่คิดอะไรเพลินๆ” พายุตอบด้วยเสียงไม่หนักแน่นนัก เพราะเขากำลังรู้สึกกับการกระทำของใครบางคน “เออ เดียวนายจัดของไปก่อนแล้วกัน จะไปหาอะไรให้กิน” พายุพูดเดินออกไปข้างนอกเลย “หึ...” ผมละไม่เข้าใจ มันจริงๆ เดาได้ไม่ยากเลยว่าสาเหตุมาจากวายุ กลับมารายนั้นก็เงียบ เก็บตัวทำแต่งานอย่างเดียว แต่นั้นก็หน้าจะเป็นจากอาการอกหักช้ำรักจากน้องซีนั้นแหละ พี่กรบ่นอยู่ทุกวัน ส่วนผมกับพี่กร ก็คุยกันทุกวัน พี่แกว่างจัด วายุมันแย่งงานไปหมด พอถามถึงเรื่องของวายุพายุ บอกว่า วายุรู้เรื่องที่พายุคิดยังไงกับมันแล้ว แต่ที่ยากจะหยั่งรู้ก็คือ วายุกำลังคิดอะไรอยู่ “อืม ว่า...” แม้ตายยากจริงๆ แค่คิดถึงก็โทรมาเลย “กรจัดของเสร็จรึยัง” “ยัง พี่ว่างหรอโทรหาเนี้ย” “ว่าง พี่ทำตัวว่างเพื่อกรเสมอ” “เยอะไปแหละ แล้วนี้วายุมันอยู่ใกล้พี่รึเปล่า” “อยู่ กำลังนั่งพิมพ์นิยายเรื่อใหม่มาส่งอยู่ ทำไมหรอ” “มันเป็นยังไงบ้าง ทางนี้ทำงานไม่รู้เรื่องเลยเห็นแล้วเซ็งแทน” “ก็ปกตินะ กลับมาก็...

ตอนที่ 14 : ค่อยเป็น ค่อยไป

Image
"แต่ในนิยายไม่เร้าร้อน เหมือนในชีวิต จริงหรอกนะ กร" วายุพูด กรถึงค้างเลย พวกนี้เดียวก็เกิดเรื่องหรอก แค่เมื่อคืนเกือบจะไปไม่รอด "กินเถอะ กร แค่นิยาย อย่าไปคิดมาก" ไอ้ผมก็ไม่จะตอบยังไงดี ก้มหน้ากินไป สังเกตเห็นกรหูแดงด้วย เจ้าตัวจะรู้ไมว่าคืนทำเรื่องอะไรไว้กับผมบ้าง "วายุเขียนเรื่องกรตั้งแต่เมื่อไรอ่ะ" น้ำหันไปถามวายุที่จิบกาแฟ มือก็เขียนลงในไอแพดไปด้วย "ตั้งแต่พี่กรตกลงจูบนั้นแหละ" วายุไม่ได้หันมามองน้ำ แต่มือก็ต้องชะงักไปนิด เพราะพายุกำลังป้อนหันมาจ้องตากันนานอ่ะ กว่าวายุจะอ้าปากกิน "กร บอกพี่ เรื่องพายุหน่อยสิ" ผมหันไปกระซิบกร ที่นั่งกินเงียบๆ ตั้งแต่เจอประโยควายุเข้าไป ถ้าจะคิดอะไรไปไกล กรมองหน้าผมสักพัก ก่อนจะพูดออกมา "พี่กร รู้ก็อย่าพึ่งไปบอกวายุมันอ่ะ" กรหันมากระซิบผมเบาๆ ผมพยักหน้ารับ "เดียวกินข้าวเสร็จแล้วผมบอก" กรกระซิบกลับมาอีกที พยักหน้ารับเหมือนเดิม "นี้นั่งกินเงียบกันไปรึเปล่า มันดูอึดอัดอ่ะ"พวกเราหันมามองหน้ากันเอง จะพูดยังไงเพราะสองคนนั้นทำให้เกิดเรื่องขึ้นมา "ก็คิดนิยายไปด้วย มันก็ต้องเ...

ตอนที่ 13 : แบบไหนก็น่าฟัดอยู่ดี

Image
ตอนนี้ผมนอนมองพี่กรที่เนียนกอดผมตั้งแต่เมื่อคืน แถมดันฝันว่าจูบกับพี่แกไปด้วย ร้องไห้ไม่ให้พี่กรทิ้งผมไป นี้ถ้าผมพูดออกไปจริงนะ แม่งโคตาระอายอ่ะ เจอกันไม่กี่ครั้งจะมาขอร้องอะไรมากกันขนาดนี้ แต่ก็นะพี่แกมีใจให้ผมด้วยสิ พี่แกอาจจะยอมผมจริงๆก็ได้ แต่ผมเองก็ยังไม่พร้อมเสียเอกราชให้กับพี่แกอยู่ดี ตอนแรกตื่นมาก็จะโว้ยให้ลั่นห้อง แต่พอลืมตามาดูจริง ผมกอดพี่กรแน่นเลย พี่กร กอดผมแค่หลวมๆ ลองสำรวจดูที่กางเกงก็ยังอยู่ครบ ผมคงเมาถอดเสื้อเองนิสัยดังเดิม พี่กรคงอาบน้ำมานอนด้วย กลิ่นสบู่ที่อาบน้ำกลิ่นมาจ่างๆ ใบหน้าคม หน้าที่ได้รูปดูหล่อขึ้นมาทัน พี่น้องคู่นี้ดูดีก็หล่อทั้งคู่ แต่วายุก็มีมุมน่ารักนะ เวลามันอ้อนตอนไม่สบายอ่ะ เวลาปกติหรอ ปากมันหมา เจ้าแผนการพอๆกับพายุเลย “พี่กร ตื่นรึยัง จะนอนกอดภรรยาไปถึงไหน แค่นี้กรมันก็จะท้องอยู่แล้ว” วายุพูด แม้เสียงมันมาแต่ไกล ผมหรอแกล้งหลับอยู่ ถ้ามันรู้ว่าผมตื่นแล้วนะ ต้องโดนมันเล่นงานแน่ๆ นี้ขนาดยังหลับปากมันกัดผมเลย “อือ อย่าเสียงดัง เดียวกรตื่น ฟอด แล้วเมื่อคืนเป็นไงบ้างอ่ะ เรา” พี่กรพูด พูดไม่พอ มีหอมแก้มด้วยฟอดใหญ่เสียงเต็มสองรูหู แล้วลุกขึ้นนั่งมัง ห่มผ้าให...

ตอนที่ 12 ไวน์กับการวางยา

Image
  พวกเราทุกคนยังนั่งร้องเพลงตามไปเรื่อยๆ กรยังอยู่ในอ้อมกอดผมอยู่คงจะลืมไปแล้ว บางทีก็ลุกขึ้นไปหาโย แล้วก็กลับมาพิงอกผมเหมือนเดิม ไอ้คู่ที่ไม่สนใจเพลงก็เห็นจะเป็นวายุกับพายุที่ดูเหมือนจะคุยเรื่องงานไปด้วย สองคนนี้ถ้ารวมหัวกันนะแผนการขั้นเทพ ไม่ว่าให้โปรเจ็คอะไรไปก็ดูจะไม่มีปัญหาเลย แต่ผมรู้สึกอะไรบ้างอย่างที่มาจากพายุด้วยสายตาเวลามองวายุ ถึงหมอนี้จะมีแฟนมามากมาย แต่คนที่จะไปไหนด้วยหรือยอมทำให้โดยไม่ว่าอะไร คือ วายุ ผมพึ่งจะมาสังเกตเอาพักหลังๆ แต่อยู่ดีๆกร ก็หันมากระซิบ “พี่กร น้องซีกำลังลุกมานี้ เอาไงอ่ะ” กรพูด ผมจึงหันไปมอง น้องซีก็เดินมาที่โต๊ะแล้ว ดูเหมือนวายุจะชวนไปคุยตรงระเบียงที่ยินพิงในตอนแรก ผมกับกรก็มองไปทั้งคู่จนเสียงเพลงจบลง สีหน้าวายุดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ “พี่กร ผมว่ามันดูแปลกๆ ป่ะ วายุมันนิ่งไปรึเปล่า” กรพูด ผมพยักหน้ารับเบาๆ อยากตอบนะ แต่หน้ากรอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี้เอง ขอหอมแก้มหน่อยนะครับคนดี จัดไปหนึ่งฟอด พร้อมกับเสียงแชะของกล้องถ่ายรูป ทำให้ผมสองคนหันไปตามเสียง “หึหึ....วายุมันคิดอยู่แล้ว เลยให้ผมถ่ายเก็บไว้ หอมไมครับ พี่ธิณกร” พายุพูด ผมก็พยักหน้าสิครับ หอมจะตาย ...

ตอนที่ 11 : เจ้าที่แรง

Image
  “เหมือนแฟนงอนกัน” พี่กรกระซิบบอก ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ แยกเขี้ยวใส่พี่แกไป พี่กรยิ้มหน้าบานหันไปกินบ้าง ตอนแรกมัวแต่คุยกัน พี่กร จึงยังไม่ได้กินอะไรเลย แต่ก็ไม่โกรธอะไรพี่แกมากหรอกยังไงพี่แกก็ขอโทษก็หายๆกันไป ก็พอจะเข้าใจเหตุผลมาบ้างแล้ว วายุเองคงเล่าอะไรให้ฟังแล้ว พี่กรถึงมาคุยด้วยเหมือนเดิม ไม่งันคืนนี้คงอึดอัดด้วยกันทั้งคู่ ดูเหมือนงานนี้จุดตรงกลางของกลุ่มเราจะอยู่ที่วายุคนเดียวเลย เพราะไม่ว่าคู่ไหนเกิดเรื่อง คนที่จะพูด หรือ ให้เหตุผล วายุจะเป็นคนนำเสมอ แต่ก็ต้องขอบคุณมันจริงที่ทำให้ลืมช่วงเวลาแย่ๆไปได้เหมือนกัน สองวันมานี้พี่กรดูแลผมเป็นอย่างดี มากกว่าการดูแลน้องชายตัวเองซะอีก ก็ตอนที่ผมอาบเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ออกมา ได้ยินวายุพูดถึงผม ประมาณว่า ถ้าพี่จะรักกร มากกว่าผม ก็ไม่ว่าอะไร และรู้ด้วยว่าพี่ยังไม่มีวิธีทำให้กรสนใจตัวเองมากว่านี้ แล้วก็ไม่ผิดเลย ผมกลับคิดว่าพี่ดูจริงจังกว่าที่ผ่านมา ประโยคหลังมันทำให้ผมต้องคิดจริงจังงันหรอ เดินออกมาก็ทำเป็นเฉยๆ รู้สึกถึงความน่ากลัวก็ตอนพี่แกพูดออกมาว่า อยากได้อะไร ก็ต้องได้ และ จะรักษามันสุดชีวิตที่มีอยู่ ตั้งแต่นั้นพี่แกก็งอนพึ่งจะมาง้อตอน...

ตอนที่ 10 : คนรอ...

Image
 ผมกำลังมองกรที่ยืนกับวายุฟังเพลงที่ร้องสดของร้าน ตอนอยู่ในห้องวายุบอกให้ใจเย็นมากว่านี้ ถึงแม้ผมจะชอบกรมากแค่ไหนผมก็ต้องรอให้ใจกรเปิดรับความรู้สึกของผมอย่างช้าๆ รีบร้อนยิ่งทำให้กรหนี แล้วพึ่งจะเจอกันใครมันจะเชื่อเรื่องพรมลิขิต การทำความรู้จักกันไปอย่างคู่ของดินนั้นเป็นทางที่ดี เรื่องขอดินตกลงกันที่จะคุยกันไปก่อน จนกว่าจะแน่ใจถึงคบกัน โยเองก็ตกลงเพราะเจ้าตัวคิดว่าไม่เสียหาอะไรที่จะมีคนคุยด้วย ไปไหนมาไหนด้วย โยไม่อยากอยู่คนเดียวเท่าไร ตอนกรออกมาจากห้องน้ำผมก็ว่าจะคุยเรื่องนี้ก่อนออกมา แต่กรดันงอนผมหนักเข้าไปอีก ออกมาโดยไม่ชวนสักคำ ก็ไม่ผิดที่กรจะทำแบบนั้นกับผม เพราะเป็นคนเริ่มก่อนเอง ผมพูด “จะนั่งโต๊ะหน้าเลยไม จะได้ฟังเพลงด้วย” หันมามองกรที่ตอนยืนอยู่ข้างผม กรมองไปทางวายุ “อื้ม ก็ดีนะ พี่จัดการเรื่องโต๊ะเลยแล้วกัน กร นายไปช่วยพี่เค้าเลือกด้วย” วายุพูด อยู่ดีๆก็มีเด็กคนนึงวิ่งตรงมาที่พวกเราสามคน “พี่ครับ พี่ทำแผลที่มือรึยัง” หนุ่มน้อยพูด จับมือวายุพลิกไปพลิกมาใหญ่ มองหน้าวายุอย่างสงสัย “พี่ครับ ก้มลงมาหน่อย ดูสิมีไข้อีกรึเปล่า” หนุ่มน้อยพูด วายุก็ก้มลงไป หนุ่มน้อยก็เอามือแตะหน้าผากเบ...

ตอนที่ 9 : คำถาม...

Image
“เมื่อพี่อยากได้อะไร พี่ก็ต้องได้และพร้อมจะรักษามันสุดชีวิตที่มีอยู่” พี่กรพูดออกมาจริงจังมาก น้ำเสียง ใบหน้าหล่อ สายตาคมกริบ มันดูต่างจากตอนที่เค้าจูบผมเมื่อกี้ ตอนแรกผมงอนที่พี่กรจูบผม ผมมันก็บ้าจูบตอบไปดิบดีไม่ขัดขืนเลยบ่นอะไรไม่ได้ แล้วนี้เหมือนพี่กรมาสารภาพอะไรสักอย่าง ทำไมพี่กรต้องจริงจังอะไรขนาดนี้ “อย่าไปกดดันแบบนั้นสิพี่กร” วายุพูด เสียงสวรรค์แท้เลยเพื่อน พี่กรจึงปล่อยมือจากไหล่ผมพร้อมสายนิ่งๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำไม่พูดอะไรออกมาสักคำ “อย่างที่พี่เค้าพูด เค้าต้องทำจริงๆแน่” วายุพูด พึ่งจะสังเกตุพี่น้องคู่นี้มีสายตาที่เหมือนกันมากเลย ดูมีเสน่ห์จนหลงเข้าไปง่ายๆเลยนะ “เราเคยบอกนายแล้ว กร ว่านายไม่มีวันไปจากสองมือนั้นหรอก” วายุพูด มาหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำของพี่กรแล้วก็ใส่กางเกงตัวเดิม มีผ้าขุนหนูคลุมที่หัวคงสระผมมา มือทั้งสองช่วยกันทำหน้าที่เช็คหัวตัวเอง มือนึงที่ต่อยมามีรอยช้ำแดงมาก ผมพูด “วายุมือนั้นไม่เจ็บหรอ มันแดงมากเลยนะ” วายุเล่สายตามามองที่ผมก่อนจะหันมาเต็มตัว “นายดูไม่ออก หรือไม่อยากตอบคำถาม” ทำไมมันต้องวนมาที่เรื่องนี้ด้วยนะ ผมพูด “อย่างหลัง” ผมตอบออกไปจริง ผมไม่อยากตอบคำถามระ...

ตอนที่ 8 : คนใหม่ที่รอ

Image
  “คนลืมช้า เข้าใจได้ แต่ช่วยเข้าใจ คนใหม่ที่รอให้รักบางได้ไม กร” ผมพูดออกไป กรจ้องหน้าผมนิ่ง ก้มลงมาสัมผัสริมฝีปากบางเบา กดเม้นอย่างเบาๆไม่จาบจวงอะไร จูบที่ยั่วยวนเหลือสายตาที่จ้องมองกันอย่างเว้าวอนต่อกัน อาจด้วยฤทธิ์ของน้ำฮอส์พที่ดื่มหลายกระป๋องทำให้กรเคลิมไป จนลมหายใจเริ่มจะร้อนขึ้น ผมจับมือกรที่ถือกระป๋องอยู่ไปวางไว้ในห้องดีๆ แล้วจับมือนั้นซ้อนกันอีกที อีกแขนก็โอบตัวกรให้แนบกับตัวเองเข้าไปอีก ตาลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ จ้องมาที่ผมอีกครั้ง อยู่ดีๆก็โตเป็นไข่ห่านเหมือนตกใจอะไรสัก ที่นี้กรพยายามดันผมออก จึงเห็นเงาคนยืนอยู่ตรงหน้า ปล่อยริมฝีปากนั้น เงยหน้ามองขึ้นไป ผมพูด “วายุ...?” ผมจึงปล่อยกร กรรีบลุกขึ้นนั่ง หันไปอีกทาง ดิน โย น้ำ อ้อม นั่งดูกันหน้าบาน “ก็ไม่ว่าอะไรหรอกจะสวีทกัน แต่นี้มันข้างนอกแกร่งใจสายตากันบ้าง” วายุพูด ยืนพึงประตู มือนึงจับกระป๋องน้ำฮอส์พจิบ มองออกไปข้างนอกทางทะเล ทุกคนว่ายมารวมหน้าห้องผมเพราะวายุอยู่ที่นี้ “ขะ เข้ามาได้ไง มะ ไม่เห็นได้ยินเสียงเลย” กรพูด รีบล้างหน้ามาแอบอยู่ข้างหลังผม เพราะสี่คนมันเล่นจ้องคู่ผมตาเป็นมันเลย ผมพูด “กลับมาแล้วหรอ คิดว่าจะมาเย็นๆซะอีก...