ตอนที่ 16 : การวางตัว

หลังจบสงครามของน้องชายตัวดี ผมก็เสนอให้เราเอางานมาทำที่ห้องนี้ แล้วสั่งอะไรมากินกัน ของมาก็นั่งกินไป ทำงานไป หันมามองวายุที่มันรู้ตัวว่าพายุมองอยู่มันเอาพิซซ่ายัดปาก แกล้งกันไปแกล้งกันมา กรนั่งมองและยิ้มกับไอ้สองแสบ ผมจึงยืนไก่ทอดชิ้นเล็กยื่นไปตรงปาก

“อิจฉาละซิ พี่ก็อยากให้กรสนใจเหมือนกันนะ” ผมพูด ส่งยิ้มหวามที่ดูอบอุ่น ไม่พูดอะไรก็หยิบไก่ไปตายังมองเพื่อน เห็นแบบนี้ก็ต้องบอกว่ารู้สึกอิจฉาจริงๆ

“ผมหวังว่ามันทั้งคู่จะใจตรงกันเร็วๆ” กรพูด สายตายังมองไปที่เพื่อนรักทั้งสอง ผมเอนตัวนอนหนุนตัก หยิบเอกสารมาอ่าน กรก้มลงมองผมอ่านไปยิ้มไป

“อ่านอะไรทำให้พี่ยิ้มได้ขนาดนี้” กรถาม ผมเงยหน้ามองแบบยิ้มๆ แล้วชี้ให้กรก้มลงมาดูที่กระดาษแผ่นที่เขาถืออยู่ ผมใช้โอกาสนี้เกี่ยวคอร่างบางลงมาประทับจูบ โดยใช้กระดาษแผ่นนั้นกั้นไม่อีกฝั่งเห็นว่าทำอะไรกัน

“อื้อ อือ พี่กร” กรร้องออกหลัง ผมถอนริมฝีปากออกจากตัวเอง

“ หยุดก่อน พี่มีเรื่องจะบอก กร ประโยคที่กรพูดก่อนหน้าจะไม่มีทางเกิดขึ้น” ผมพูด กรที่อ้าปากจะเล่นงานผมเต็มที่

“อะไร! ถ้าไม่ใช่เรื่องพี่โดนแน่ พี่กร” กรพูด ฆ่าโทษผมเต็มที ไงถึงโดนก่อนก็ไม่รู้

“กร ลืมไปรึเปล่า พายุจีบเด็กผู้ชายคนหนึ่งตอนไปเที่ยวกัน แล้วคู่นี้ยังดูคบกันแล้วด้วย” ผมพูด เรื่องนี้วายุก็รู้ แต่ไม่พูดขึ้นมา

“เออ จริงด้วย แต่มันอาจจะไม่คิดแบบนั้นก็ได้ หรือพี่จะขว้าง” กรพูด ก็รู้อยู่แก่ใจนะ ว่าพายุมันจีบเล่นแก้เหงามันไป เพราะคนที่มันอยากจริงจัง อยากกลับมาเหมือนเดิมด้วย ก็คือ วายุ

“พี่ขว้างอยู่แล้ว ตราบใดที่ พายุ เคลียร์ตัวเองไม่ได้ พายุมันรู้แก่ใจนะ ว่าหลังจากนี้ วายุไม่มีใครแน่นอน” ผมเดาได้ง่ายมากด้วยนิสัย วายุ กับ พายุ สองคนนี้สนิท รู้ใจกันเป็นที่สุด

“พี่กร ไม่ให้โอกาสมันอ่ะ”

“แล้วอีกอย่างวายุมันนิสัยไม่ดี”

“มันพูดได้ไงว่าไม่รู้”

“ทั้งที่มันรู้ ทุกเรื่อง” กร กระซิบผมกลับทันที ผมจึงลุกขึ้นนั่งเหมือน อย่างนี้ต้องคุยกันยาว

“กร สถานการณ์ตอนนี้ เราทั้งคู่เข้าไปช่วยพวกเขาไม่ได้หรอกนะ” ถึงผมจะเป็นพี่ชายของวายุ แต่เรื่องความรักก็ขึ้นอยู่ทั้งสองฝ่ายนั้นว่าตกลงกันแบบไหน

“เป็นตัวชงไม่ได้เหรอ ก็รู้นะไม่มีสิทธิไปตัดสินใจแทนใคร”

“เพราะตัวเองก็เอาไม่รอดเหมือนกัน” กร กระซิบ สีหน้าสลดลงมาทันที ก็นะ อกหัก แฟนทิ้ง แถมผู้ชายมาจีบอีก ก็เข้าใจกันได้อยู่

“อื้ม ไม่เป็นไร เราก็อยู่กันแบบนี้ไปก่อน มีพี่ทั้งคน กรจะกลัวอะไร” ผมพูดออกมาเบาๆ กรก็ยิ้มให้แบบดูสบายใจขึ้น

“สองคนนั้นจีบกันไม่ว่า”

“แต่ช่วยให้งานเดินขึ้นด้วยนะครับ”

“กระผมนายวายุยังไม่ได้นอน” นี้แหละตัวชงชั้นดี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าน้องพี่สนุกขนาดไหน ยามเห็นเพื่อนเหนื่อยหอบอยู่ใต้อกพี่ชายตัวเอง

“ครับผม!!!” ผมตะเบะเหมือนทหารรีบเช็คเอกสาร เซ็นงานตามคำสั่ง กรก็ช่วยดูเรื่องอักษรไป กว่าฝั่งผมจะทำงานเสร็จ เอาแทบเหนื่อย กรชี้ให้มองฝั่งนู้น ซึ่งวายุหนุนตักพายุนอนหลับสบาย

“พี่พามันกลับไปนอนเถอะ งานนี้ก็เสร็จหมดแล้ว”

“ผมเองก็ง่วง พรุ่งนี้ต้องรีบไปรายงานตัวแต่เช้าอีก” กรบอกผม หันมองนาฬิกาก็คิดว่าได้เวลาพักผ่อนเหมือนกัน

“พรุ่งนี้ออกไปพร้อมพี่เลยไหม พี่อยากไปส่งจะได้รู้ที่ทำงานกรด้วย” ผมพูด มือก็เก็บของไปด้วย

“ไม่ต้องเลย ผมไปเองยังจะสบายใจกว่ามั้ง” กรพูด มองผมดูเกรงใจแปลกๆ

“นี้นายกลัวหรือเกรงใจ กร” พายุพูด ช่วยผมเก็บของ นี้คงอาสาช่วยไปส่งห้องด้วย

“ไม่ต้องมาพูด อารมณ์ดีแล้วละสิ เห็นมันนอนหลับสบายขนาดนั้น” กรพูด พายุก็เพียงแค่ยิ้ม ดูสบายใจขึ้นจริง แต่ไอ้คนที่นอนนิ่งนี้แหละ กำลังคิดอะไรอยู่รึเปล่า

“ยังไงก็บอกพี่นะกร โทรหาพี่ได้ตลอด”

“พายุช่วยพี่ถือของไปส่งห้องที เดียวพี่อุ้มวายุกลับเอง” ผมพูด ดูเหมือนผมไม่แคร์ใช่ไหม เปล่าเลย ผมแค่ทิ้งระยะไว้ให้กรได้หายใจบ้าง จะมาตื้อแบบจีบเล่นไม่ได้แล้ว ผมต้องดูเป็นผู้ใหญ่พอ เมื่อถึงห้องผมวางวายุบนเตียง ลูบหัวอย่างเอ็นดู ยามหลับคือยามที่ไม่มีเขี้ยวเล็บของวายุ

“พี่กร ผมกลับห้องนะ”

“ฝากหอมแก้ม”

“บอกหลับฝันดีด้วยได้เปล่า” พายุโผล่หน้ามาบอกก่อนกลับไปห้อง ผมได้ยินเสียงประตูข้างนอกปิดลง

“ไง เจ้าตัวดี ได้ยินที่เขาพูดรึเปล่า” ผมเอนตัวลงนอนข้างๆวายุ ผมรู้ว่าวายุตื่นตั้งแต่ที่ห้องนู้นแล้ว แค่ไม่ขยับตัวมากจนน่าสงสัย

“อืม อื้ม ง่วงนะ นอนกันเถอะ พี่กร” วายุขยับมานอนหนุนแขน ใบหน้ายิ้มหวานเชียว

“รู้เขา แต่ไม่รู้เรานะ ระวังเถอะ”

“แล้วที่พี่ทำคิดว่าเป็นยังไงบ้าง โอเคไหม”ผมขยับเอาผ้ามาห่มให้เราสองคน

“ดีแล้ว แต่อย่าให้ช่องว่างห่างจนเกินไป”

“แต่กระนั้นก็ทำให้อีกฝ่ายร้อนล้นบ้างก็คงจะดีไม่น้อย” วายุพูด ผมบอกแล้ว น้องชายผมเนี้ย ไม่ธรรมดาหรอกนะ นี้ถ้าคิดจีบใครจริงคงติดกันน่าดู ที่แน่ๆ ก็มีหนึ่งรายแล้วหรือสองดีละ

“พี่คิดว่าครั้งต่อไปจะทิ้งระยะห่างมาก”

“ลองเสี่ยงดูหน่อย คิดว่าตอนนี้มันก็ชิดเกินไป”

“ฟังดูแล้ว มันคือการลองใจไหม วายุ” ผมคิดว่าแบบนี้ก่อนจะคิดถึงผมบ้างไหม จะรู้สึกมากๆ เหมือนกันรึเปล่า

“ลองดูก็ไม่เสียหายหรอก”

“ยอมรับผลที่เกิดขึ้นด้วยนะ”

“เพราะผลของหัวใจมนุษย์ไม่เหมือนผลวิจัยที่มีผลบอกเราแน่นอน” วายุพูดก่อนที่ลมหายใจจะเสมอกัน นั้นบอกว่าเจ้าตัวดีหลับสนิทไปแล้ว ผมจะยอมรับผลนั้น แต่วายุคงลืมไปว่าผลวิจัยยังมีหลายคำตอบ มีหรือคำตอบของหัวใจจะมีแค่คำตอบเดียว ผมไม่มีวันยอมแพ้....