Posts

ตอนที่ 21 : พายุลูกสุดท้าย

Image
  หลายวันนี้พึ่งสังเกตว่าพายุมันเครียดมาก ดูใจร้อนเกินไป ถึงมันจะงานเยอะขนาดไหนมันก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย พี่กรบอกว่าเวลาอยู่บริษัทก็เงียบมาก ถ้าไม่มีเรื่องงานเข้ามา วายุและพายุ ก็เลี่ยงที่จะไม่พูดอะไรกันมาก พวกมันสอนคนดูแย่ลง คนภายนอกมองก็คงคิดว่าทำงานงานหนักมาก อันนั้นก็มีส่วนแต่การทำงานเพื่อปิดบังอะไรสักอย่างของพวกมันนั้นแหละ คือ ปัญหา ที่พวกมันพยายามแก้ไข หรือ หนีให้มันผ่านๆไป เหมือนเมื่อก่อน “ไง” “ถาม จริง จริง นะ” “พายุ...มึงกำลังพยายามทำอะไรกันแน่” “ไหนว่ามึงก็ขอมันคืนดี” “แล้วไหนมานั่งเป็นหมาบ้างาน ตาเป็นหมีแพนด้าวะ” ผมรู้เรื่องที่มันขอคืนดีวายุกับพี่กร หมอดิน ในวันที่เราเคลีย์ปัญหาหมอดินกับโย “ฝั่งนั้นมันก็ไม่มีท่าทีอะไรนี่” พายุหมุนเก้าอี้มาทางผม “มึงก็ต้องไปคุยกับมันตรง ตรง สิวะ” “คนอย่างมันถ้าไม่ตรง ตรง ก็เล่นยาก วายุมันก็อาจถึงขีดสุดแล้วก็เป็นได้” ผมเป็นเพื่อนกับพวกมันมานาน พอจะรับรู้ถึงความรู้สึกของพวกมันได้ว่า มันแอบซ่อนความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายไม่ไหนแล้ว “เอาแบบนี้เปล่า สิ้นเดือนนี้ก็งานน้อยแล้ว เหลือตามเก็บเล็ก เล็ก น้อย น้อย” “ชวนกันมาปาร์ตี้ที่ห้องพี่กร แล้วมึงก็หา...

ตอนที่ 20 : ขอให้เราเป็นของกันและกัน

Image
  วันนี้เราสองพี่น้องกลับห้องมาเหนื่อย ลากร่างกายอันแสนไม่ไหวแล้วมาที่โซฟา นอนกันคนละฝั่ง เรามองหน้า ยิ้มให้กันว่าเราสู้ เราล้ม เราก็ยังมายืนข้างกันแบบนี้เสมอ และหัวเราะใส่กันเฉย จน... ติง ต๊อง ติง ต๊อง “หึ” “ผมว่าไม่น่าจะได้พักแล้วแหละ” “พี่ไปเปิดเลย เผื่อเมียมาหา” วายุว่า ผมถึงกับยิ้มหน้าบาน เดินไปเปิดประตู เปิดมาเจอเมียจริงครับ แต่.. “ขอเข้าไปนะครับ” พายุว่า แล้วมันก็เดินไปนั่งข้างน้องชายผมทันที “ขอเข้าไปนะครับ” โย ยกมือไหว้ผมแล้วเดินไปนั่งคนละฝั่งกับวายุ “นี้มันเรื่องอะไรกันอ่ะ กร” ผมหันมาถามกร แล้วปิดประตู เดินตามมานั่งข้างกร ที่นั่งใกล้โย “เข้าเรื่องเลยนะครับ คือโยมาปรึกษาเราเรื่องพี่หมออ่ะ” กร มองแล้วพร้อมน่าก็เปิดประเด็นเลย เพราะเรื่องนี้เพื่อนโยร้อนใจมาก “พี่ดิน มีอะไร” วายุออกตัวมาก่อน สายตาน้องผมมันแววมาก จนพายุหันไปจ้องเลย “ช่วงหนึ่งอาทิตย์มานี้ พี่หมอหายไปเลย” “โทรหาก็บอกว่ามีงาน มีเคส” “ไปหาที่ห้องก็บอกว่า อย่าไปเลยพี่นอนโรงพยาบาล มีเคสเช้า” โยเล่าด้วยความดูร้อนใจจริงๆ ปกติไอ้ดินมันก็ไม่ค่อยเป็นแบบนี้บ่อย ถึงขั้นนอนโรงพยาบาล มันแปลกจริง “พี่กร พี่ดินมีอะไรรึเปล่า ทำไม...

ตอนที่ 19 : เมื่อความรู้สึกเก่าๆกลับมา

Image
  “วันนี้พี่กรจะมารับเปล่าวะ” “ลืมถามเลย เดียวไลน์นำร่องไปก่อน” ผมพูดกับโทรศัพท์ มือก็กดส่งไลน์ถามตอบกันปกติ ช่วงนี้ให้ความรู้สึกเหมือนมีแฟนคนแรกอะไรแบบนั้น ก็พี่มันตามใจดี ขัดใจบ้าง พี่กรดูเป็นผู้ใหญ่มีเหตุผล “กร...” “คร้าบ...” มีคนเรียกจึงขานรับออกไปซะหวาน หันไปถึงกับผุบยิ้มลงทันที เพราะคนตรงหน้าคืออดีตแฟนที่ทิ้งกันไปแบบไม่มีเยื้อใย “ทำงานที่เหรอ ย้ายมาตั้งแต่เมื่อไร” “ไม่นานหรอก พึ่งจะมาทำสักพัก” ผมควรทำยังไงดี ผมคิดถึงพี่กรขึ้นมา ถ้าพี่กรมาเห็นสถานการณ์นี้ พี่กรจะดึงออกไปจะที่นี้ทันที “มาทำอะไรเหรอ” ผมควรทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมต้องหนักแน่น ผมไม่อยากทำให้ใครผิดหวังในตัวผม “มาติดต่อเรื่องงานอ่ะ” เธอมาติดต่องาน โดยมีผมเป็นคนช่วยให้คำแนะนำตลอดทั้งวัน ออกไปดูงานนอกสถานที่ กินข้าวด้วยกันทั้งวัน การมาของเธอคนนี้ทำให้ผมเหมือนมีความรู้สึกเก่าๆกลับมา ทั้งวันเราคุยอย่างปกติ ทั้งหัวเราะ ยิ้มให้กัน ไม่มีแม้เรื่องอดีตทำให้รู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด ด้วยเหตุนั้นใจผมก็เรียกหาพี่กรอยู่ดี ก๊อก ก๊อก “ไง กร” “เป็นไรเปล่าวะ” วายุมาเปิดประตูให้ผม เอาร่างกายอันสับสนวุ่นวายภายในใจที่หนักอึ้ง ผมคิดไม่อ...

ตอนที่ 18 : เรื่อง รักของคำว่า “เธอ”

Image
  ผมกับกรเข้าสู่สภาวะที่เรียกกันว่า “แฟน” กัน กรเปิดใจยอมรับผมมากยิ่งกว่าเก่า ไม่นึกเลยว่าแผนวายุจะได้ผลดีเกินคาด ทั้งแฟน ทั้งงาน ออกมาดีแบบไม่ต้องห่วงอะไรเลย แม้ช่วงที่อยู่ระหว่างแผนของวายุนั้น งานผมก็ยุ่งจนขยับตัวไปไหนไม่ได้จริงๆ ผมอยากเห็นกรทุกวัน ซึ่งวายุก็ให้ผมออกไปดูกรที่ทำงานบ้าง และดูว่ากรมีปฎิกิริยายังไงบ้าง แต่ก็นะไอ้คนว่างแผนก็เจอเรื่องยุ่งไม่ขาดสาย ไหนจะแฟนเก่าอย่างพายุ หรือไหนจะน้องซี หรือไหนจะคู่สาวอ้อมกับน้ำอีก งานนี้เหนื่อยหน่อยนะน้องพี่ “พี่กร วายุไปไหนอ่ะ ผมมานั่งเล่นนานแหละ ยังไม่เห็นเลย” กรถามระหว่างเอางานมาทำที่ห้องผม เดียวนี้เลิกงานก็มาที่ห้องผมก่อน กินข้าวด้วยกันเสร็จถึงกลับห้องไปนอน บ้างที่ผมก็ชวนนอนด้วยกัน อ่ะ! อย่าคิดลึกนะครับ นอนกอดกันเฉย ยังลงมือกินไม่ได้ “นอนอยู่ในห้องอ่ะ เห็นว่าเหนื่อย อยากนอน” “ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้วายุต้องคิดหลายเรื่อง” ผมก็บอกเล่าได้เท่าที่รู้มา เพราะน้องชายผมก็ไม่ได้พูดอะไรเลยกับเรื่องต่างๆ สนใจงานมากกว่า “ที่น่าหนักใจหน่อยก็น่าจะเรื่องคนในนี้แหละ เพื่อนกันทั้งนั้น” ผมรับเรื่องคู่ของอ้อมกับน้ำมาสักระยะแล้ว แต่ระหว่างนั้นมีเหตุให้สอ...

ตอนที่ 17 : ตาคู่นั้นที่อ้อนวอน

Image
“กร กลับบ้านยัง” “ได้เวลาเลิกงาน เราไปก่อนนะ” เพื่อนร่วมที่ทำงานใหม่เข้ามาทัก ก่อนกลับ “เออ เดียวกลับ เก็บของก่อน” “เจอกันพรุ่งนี้” ผมเงยหน้ามาตอบ โบกมือบ๊ายบาย “เราทำงานจนลืมเวลาอีกแล้ว” “กลับไปโดน พายุมันด่าแน่” “รีบเลย กร” ผมได้แต่บ่นกับตัวเอง มือไม้รีบทำงาน เก็บของให้เรียบร้อย จัดโต๊ะพร้อมทำงานวันต่อไป ระหว่างเดินกลับมาคอนโด ผมเห็นพี่กรหยอกล้อกับวายุวิ่งกันขึ้นคอนโด ตั้งแต่วันที่ผมมาทำงานวันแรก พี่กรขอมาส่ง ผมไม่ให้เขามาส่ง พี่แก่ก็โทรหาบ้าง แต่ก็คุยไม่นาน หลังมานี้คุยแค่ทางไลน์ ตอบกลับนานมาก ผมถามพายุมันบอกว่างานที่บริษัทยุ่งมาก จนสองพี่น้องขยับตัวไปไหนไม่ได้ “เฮ้ย!!!!” “บ้าไปแล้ว คิดอะไรวะ กร” “ทำเป็นผู้หญิงที่ขี้น้อยใจแฟนที่ไม่สนใจไปได้” “อีกอย่างพี่กร จะคิดอะไรจริงจัง บ้า...” ผมไล่ความคิดตัวเอง เดินขึ้นคอนโดไปอย่างช้ามาก ไม่อยากเจอพี่น้องคู่นั้น พอเดินผ่านหน้าห้องก็แบบ... มือกดกริ้งซะงั้น “กร เออ มาก็ดีแหละ” “เข้าไปดูพี่กรให้แปป นอนสลบอยู่” วายุมันเปิดห้องมาปุบก็ดึงมือผมให้เข้าห้อง ไล่ให้ไปดูพี่กร แทนมัน แล้ววายุก็เดินไปในครัว ผมก็เดินไปดูที่ห้องพี่กร เปิดตู้ก็เปิดไว้รอเลย ค่อย...

ตอนที่ 16 : การวางตัว

Image
หลังจบสงครามของน้องชายตัวดี ผมก็เสนอให้เราเอางานมาทำที่ห้องนี้ แล้วสั่งอะไรมากินกัน ของมาก็นั่งกินไป ทำงานไป หันมามองวายุที่มันรู้ตัวว่าพายุมองอยู่มันเอาพิซซ่ายัดปาก แกล้งกันไปแกล้งกันมา กรนั่งมองและยิ้มกับไอ้สองแสบ ผมจึงยืนไก่ทอดชิ้นเล็กยื่นไปตรงปาก “อิจฉาละซิ พี่ก็อยากให้กรสนใจเหมือนกันนะ” ผมพูด ส่งยิ้มหวามที่ดูอบอุ่น ไม่พูดอะไรก็หยิบไก่ไปตายังมองเพื่อน เห็นแบบนี้ก็ต้องบอกว่ารู้สึกอิจฉาจริงๆ “ผมหวังว่ามันทั้งคู่จะใจตรงกันเร็วๆ” กรพูด สายตายังมองไปที่เพื่อนรักทั้งสอง ผมเอนตัวนอนหนุนตัก หยิบเอกสารมาอ่าน กรก้มลงมองผมอ่านไปยิ้มไป “อ่านอะไรทำให้พี่ยิ้มได้ขนาดนี้” กรถาม ผมเงยหน้ามองแบบยิ้มๆ แล้วชี้ให้กรก้มลงมาดูที่กระดาษแผ่นที่เขาถืออยู่ ผมใช้โอกาสนี้เกี่ยวคอร่างบางลงมาประทับจูบ โดยใช้กระดาษแผ่นนั้นกั้นไม่อีกฝั่งเห็นว่าทำอะไรกัน “อื้อ อือ พี่กร” กรร้องออกหลัง ผมถอนริมฝีปากออกจากตัวเอง “ หยุดก่อน พี่มีเรื่องจะบอก กร ประโยคที่กรพูดก่อนหน้าจะไม่มีทางเกิดขึ้น” ผมพูด กรที่อ้าปากจะเล่นงานผมเต็มที่ “อะไร! ถ้าไม่ใช่เรื่องพี่โดนแน่ พี่กร” กรพูด ฆ่าโทษผมเต็มที ไงถึงโดนก่อนก็ไม่รู้ “กร ลืมไปรึเปล่า พ...

ตอนที่ 15 : สงครามเย็นของพายุวายุ

Image
  “เป็นอะไรพายุ” ผมทักพายุที่ดูไม่มีสติที่จะช่วยผมจัดของเลย ตอนนี้ผมย้ายมาอยู่กับมัน เพราะใกล้ที่ทำงานใหม่ ดูเหมือนตั้งแต่กลับมาจากเที่ยวจะซึมลง “เปล่า...แค่คิดอะไรเพลินๆ” พายุตอบด้วยเสียงไม่หนักแน่นนัก เพราะเขากำลังรู้สึกกับการกระทำของใครบางคน “เออ เดียวนายจัดของไปก่อนแล้วกัน จะไปหาอะไรให้กิน” พายุพูดเดินออกไปข้างนอกเลย “หึ...” ผมละไม่เข้าใจ มันจริงๆ เดาได้ไม่ยากเลยว่าสาเหตุมาจากวายุ กลับมารายนั้นก็เงียบ เก็บตัวทำแต่งานอย่างเดียว แต่นั้นก็หน้าจะเป็นจากอาการอกหักช้ำรักจากน้องซีนั้นแหละ พี่กรบ่นอยู่ทุกวัน ส่วนผมกับพี่กร ก็คุยกันทุกวัน พี่แกว่างจัด วายุมันแย่งงานไปหมด พอถามถึงเรื่องของวายุพายุ บอกว่า วายุรู้เรื่องที่พายุคิดยังไงกับมันแล้ว แต่ที่ยากจะหยั่งรู้ก็คือ วายุกำลังคิดอะไรอยู่ “อืม ว่า...” แม้ตายยากจริงๆ แค่คิดถึงก็โทรมาเลย “กรจัดของเสร็จรึยัง” “ยัง พี่ว่างหรอโทรหาเนี้ย” “ว่าง พี่ทำตัวว่างเพื่อกรเสมอ” “เยอะไปแหละ แล้วนี้วายุมันอยู่ใกล้พี่รึเปล่า” “อยู่ กำลังนั่งพิมพ์นิยายเรื่อใหม่มาส่งอยู่ ทำไมหรอ” “มันเป็นยังไงบ้าง ทางนี้ทำงานไม่รู้เรื่องเลยเห็นแล้วเซ็งแทน” “ก็ปกตินะ กลับมาก็...