ตอนที่ 17 : ตาคู่นั้นที่อ้อนวอน

“กร กลับบ้านยัง”

“ได้เวลาเลิกงาน เราไปก่อนนะ” เพื่อนร่วมที่ทำงานใหม่เข้ามาทัก ก่อนกลับ

“เออ เดียวกลับ เก็บของก่อน”

“เจอกันพรุ่งนี้” ผมเงยหน้ามาตอบ โบกมือบ๊ายบาย

“เราทำงานจนลืมเวลาอีกแล้ว”

“กลับไปโดน พายุมันด่าแน่”

“รีบเลย กร” ผมได้แต่บ่นกับตัวเอง มือไม้รีบทำงาน เก็บของให้เรียบร้อย จัดโต๊ะพร้อมทำงานวันต่อไป

ระหว่างเดินกลับมาคอนโด ผมเห็นพี่กรหยอกล้อกับวายุวิ่งกันขึ้นคอนโด ตั้งแต่วันที่ผมมาทำงานวันแรก พี่กรขอมาส่ง ผมไม่ให้เขามาส่ง พี่แก่ก็โทรหาบ้าง แต่ก็คุยไม่นาน หลังมานี้คุยแค่ทางไลน์ ตอบกลับนานมาก ผมถามพายุมันบอกว่างานที่บริษัทยุ่งมาก จนสองพี่น้องขยับตัวไปไหนไม่ได้

“เฮ้ย!!!!”

“บ้าไปแล้ว คิดอะไรวะ กร”

“ทำเป็นผู้หญิงที่ขี้น้อยใจแฟนที่ไม่สนใจไปได้”

“อีกอย่างพี่กร จะคิดอะไรจริงจัง บ้า...” ผมไล่ความคิดตัวเอง เดินขึ้นคอนโดไปอย่างช้ามาก ไม่อยากเจอพี่น้องคู่นั้น พอเดินผ่านหน้าห้องก็แบบ... มือกดกริ้งซะงั้น

“กร เออ มาก็ดีแหละ”

“เข้าไปดูพี่กรให้แปป นอนสลบอยู่” วายุมันเปิดห้องมาปุบก็ดึงมือผมให้เข้าห้อง ไล่ให้ไปดูพี่กร แทนมัน แล้ววายุก็เดินไปในครัว ผมก็เดินไปดูที่ห้องพี่กร เปิดตู้ก็เปิดไว้รอเลย ค่อยๆก้าวเข้าไป เห็นขาอันเรียวยาว นอนหงายอยู่บนเตียงเหมือนเหนื่อยมากแทบไม่อยากลุกไปไหน ก้มลงดู...

“หึ สภาพแย่เหมือนกันนะ พี่” ผมเอามือโบกไปมา เพื่อเช็คว่าสลบจริง อยู่ดีๆ พี่กรลืมตามาดึงผมให้ลงไปนอนบนเตียง แล้วก็ใช้วิชาล็อกตัวผมให้อยู่ใต้ร่างของเขา แต่กระนั้นการจ้องมองของเขาก็ทำให้ผมจ้องกลับอย่างค้นหา เหมือนมีความหมายมากมายที่อยากสื่อสาร อยากบอกเล่า

“คิดถึงนะ กร” พี่กรพูด นั้นก็ทำให้ริมฝีปากที่เอยออกมาปิดปากร้ายๆของผมลงสนิท ตานั้นยังจ้องผมไม่ห่าง ปากนั้นยังทำหน้าที่อ้อนวอนไปพร้อมกับดวงตาคู่คม ใต้จิตสำนึกบอกว่าผมควรที่จะผลักพี่กร ควรห้ามเขาไว้ แต่มือนั้นกลับโอบคอพี่กรโน้มลงมา ให้ปากทำหน้าที่เว้าวอนไป เป็นการบอกว่าความรู้สึกมันมีมากขึ้นแล้วนะ จนมันเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว ผมกำเสื้อพี่กรเน้น พี่กรคงรู้ถอนริมฝีปากนั้น

“วันนี้ขอแค่เท่านี้”

“พี่จะไม่ฝืนกร เรายังมีสิทธิทำได้มากกว่า”

“เมื่อกรยินยอมพร้อมใจที่จะรักพี่”

“แค่นี้สำหรับพี่ก็ดีใจจนแทบยั้งตัวเองไม่อยู่แล้ว” พี่กรพูด ที่เขาพูด ผมเข้าใจ เพราะตั้งแต่จูบกัน พี่กรไม่กดตัวผมเลย เขาเอาแขนทับ แขนของผมไว้ มือเขากำเน้นอยู่บนที่นอน นั้นแปลว่าเขาต้องอดทนที่จะไม่ฝืนใจผมมากไปกว่านี้

“ป่ะ กินข้าวกัน วายุน่าจะทำกับข้าวเสร็จแล้ว” พี่กรจับมือเดินออกไปข้างนอก ไปเห็นสภาพน้องชายผู้แสนดี นอนหลับฟังเพลงสบายที่โซฟา โดยมีโน๊ตเล็กบอกว่าอาหารเสร็จกินก่อนได้เลย ง่วง ขอนอน แม้ช่างเป็นใจซะยิ่งกระไร ว่าผมจะได้ดินเนอร์กับพี่ชายของมันสองต่อสอง

“รู้นะยังไม่หลับ ลุกมากินข้าวเลย” ผมยืนแขนวายุให้ลุก ทั้งที่ใบหน้ามันยิ้มออกมาแล้ว

“อ่าว กร ไปปลุกวายุทำไมอ่ะ ปล่อยไปเถอะ”

“พี่จะได้ดินเนอร์กับกรสองคน ป่ะ” พี่กรดึงแขนไปผมให้ไปที่โต๊ะอาหารที่เขาเตรียมไว้แล้ว จัดไว้สองทีอย่างดีเลย เราสองคนก็กินข้าวไปคุยกันเหมือนปกติ นินทาคู่อื่นซะเป็นส่วนใหญ่ จนกินเสร็จพี่กรก็อาสาล้างจานเอง ผมจึงช่วยเก็บทำโต๊ะให้เรียบร้อย

“เสร็จแล้วเหรอ”

“ไปนั่งรอพี่ที่โซฟาก็ได้ ยืนมันเมื่อย” พี่กรบอกไป มือก็เก็บจานล้างไป

“พรุ่งนี้พี่จะไปส่งผมไหม”

“คือ...ขี้เกียจนั่งรถเมย์อ่ะ”

“แต่...คือ...” ผมคิดว่ามันก็ไหนๆแล้ว ก็ลองเชิงซะหน่อย

“ว่างไปส่งครับ” พี่กรตอบมาทันทีเลย เห็นมายิ้มให้ด้วย

“อืม งันผมไปนั่งรอตรงนู้นนะ” ผมคือแบบพี่แก่ก็ดูหล่อดี มีสามีหล่อมีชัยกว่าชายอื่นใดเปล่าวะ เดินกลับมาที่โซฟา ไอ้เพื่อนตัวดีมันนอนยิ้มอยู่สบายใจ

“รู้นะว่าตื่น อย่ามานอนเนียน” ผมกระซิบที่หูวายุ มันค่อยๆลืมตาอันเจ้าเล่ห์ของมันจ้องมาที่ผม

“มันก็ออกมาดี รึเปล่าละ”

“แต่วิธีง้อนี่ เกิดคาดนะ” วายุพูดจบผมจึงต้องหันไปมอง หูฟังที่ใส่ไว้ มันไม่ได้เสียบกับเอ็มพีสามเลย

“นายได้ยินหมดเลย ใช่ไหม” ผมถามทั้งกลืนน้ำไหลลำบากเลย

“กร บ้างอย่างก็ต้องเป็นอะไรที่เรียบง่าย”

“ไม่มีอะไรยุ่งยาก ของความรักคนสองคนหรอกนะ” วายุพูด เดินไปหาข้าวกินหน้าตาเฉย พี่กรที่พึ่งล้างจานเสร็จก็มาลูบหัวน้องมองมาที่ผม ก็อย่างที่มันบอกบ้างครั้งความเรียบง่ายก็แก้ไขให้เรากลับมาเข้าใจอีกฝ่ายได้เหมือนเดิม ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการซับซ้อนอะไรเลย เพียงคำพูดตรงไปตรงมา อีกคนยอมรับฟังเราด้วยเหตุผล มันจึงปรับความเข้าใจได้ง่ายมากเลย