ตอนที่ 19 : เมื่อความรู้สึกเก่าๆกลับมา

 

“วันนี้พี่กรจะมารับเปล่าวะ”

“ลืมถามเลย เดียวไลน์นำร่องไปก่อน”

ผมพูดกับโทรศัพท์ มือก็กดส่งไลน์ถามตอบกันปกติ ช่วงนี้ให้ความรู้สึกเหมือนมีแฟนคนแรกอะไรแบบนั้น ก็พี่มันตามใจดี ขัดใจบ้าง พี่กรดูเป็นผู้ใหญ่มีเหตุผล

“กร...”

“คร้าบ...” มีคนเรียกจึงขานรับออกไปซะหวาน หันไปถึงกับผุบยิ้มลงทันที เพราะคนตรงหน้าคืออดีตแฟนที่ทิ้งกันไปแบบไม่มีเยื้อใย

“ทำงานที่เหรอ ย้ายมาตั้งแต่เมื่อไร”

“ไม่นานหรอก พึ่งจะมาทำสักพัก” ผมควรทำยังไงดี ผมคิดถึงพี่กรขึ้นมา ถ้าพี่กรมาเห็นสถานการณ์นี้ พี่กรจะดึงออกไปจะที่นี้ทันที

“มาทำอะไรเหรอ” ผมควรทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมต้องหนักแน่น ผมไม่อยากทำให้ใครผิดหวังในตัวผม

“มาติดต่อเรื่องงานอ่ะ” เธอมาติดต่องาน โดยมีผมเป็นคนช่วยให้คำแนะนำตลอดทั้งวัน ออกไปดูงานนอกสถานที่ กินข้าวด้วยกันทั้งวัน

การมาของเธอคนนี้ทำให้ผมเหมือนมีความรู้สึกเก่าๆกลับมา ทั้งวันเราคุยอย่างปกติ ทั้งหัวเราะ ยิ้มให้กัน ไม่มีแม้เรื่องอดีตทำให้รู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด ด้วยเหตุนั้นใจผมก็เรียกหาพี่กรอยู่ดี

ก๊อก ก๊อก “ไง กร”

“เป็นไรเปล่าวะ” วายุมาเปิดประตูให้ผม เอาร่างกายอันสับสนวุ่นวายภายในใจที่หนักอึ้ง ผมคิดไม่ออกว่าจะบอกเล่าดีไหม

“พี่กรอ่ะ” ผมมานั่งรอที่โซฟา

“ถามแปลก”

“ก็พี่กร ไปรับนายที่ทำงานอ่ะ ไม่เจอกันเหรอ” วายุส่งแก้วน้ำให้ผม รับมาจิบ ฟังแล้วชักจะใจไม่ดีเลย

“พี่กรไปตั้งแต่กี่โมงวะ”

“พอดีมีงานพีเซ็นต์ลูกค้าอ่ะ” พี่กรคงไม่...มั้ง

“ช่วงเที่ยงได้มั่ง เขาว่าจะชวนนายกินข้าวเที่ยงอ่ะ” วายุพูด หน้ายังมองเอกสารอยู่

“สรุป มีเรื่องอะไรมาแน่” วายุถาม มือก็พิมพ์อะไรในมือถือสักอย่าง

“ตอนแรกมีแค่เรื่องเดียว ตอนนี้เพิ่มมาอีกเรื่องวะ” วายุทำหน้างง งงใส่ผม

“เรื่องแรก เจอแฟนเก่ามา”

“เรื่องสอง กลัวพี่กร เห็นแล้วเข้าใจเราผิดอ่ะ” ผมบอกไปก็พอจะเข้าใจบ้าง

“นายแคร์พี่เราว่างัน” วายุหันมาถามผมตรงๆ

“เอออออ ”

“เวลาพี่กรไม่พูดด้วย มันน้อยใจแปลก แปลกเว้ย” ผมก็ทำท่าเด็กง้อแงไปงัน นอนเหยียดตัวบนโซฟา

หลังจากที่เงียบกันไป วายุก็ทำงานของมันไป เปิดเพลงฟังจนหลับ คงเพราะเพลียที่ทำงานมาทั้งวัน ตามันลืมไม่ขึ้นแล้ว “เฮ้ย...ง่วงวะ นอนก่อนนะ” จัดท่านอนให้ดี

“พี่กรมา ปลุกด้วยนะ วายุ” พูดจบก็หลับยาวไปเลย...

ทำไมขยับตัวลำบากจัง “อืม..พี่กร มาตอนไหน”

“มานานแล้วครับ จะอุ้มกรมานอนที่เตียงได้ไง” พี่กรบอก เออ พอหันมาดูตัวเอง มานอนที่เตียงพี่กรจริง

“หื้ม...พี่กรอ่ะ” ผมจะยกมือขึ้นโวยวาย เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าผมโดยไม่ขออนุญาต

“ใจเย็น พี่ไม่อยากปลุก ตัวเหม็นมาจะนอนแบบนี้ได้ไง” พี่เขากอดผมแน่นจนรู้สึกได้

“ก็ต้องเหม็นสิ ผมทำงานตั้งแต่เช้านะ มันจะหอมได้ไง” ผมพูดไปใจมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไรเลย เหมือนพี่กรมีบ้างจะพูดมากกว่านี้

“พี่กร...พูดเถอะ ผมอึดอัด” พี่กรคลายกอด แต่ก็ไม่ปล่อยให้ผมเป็นอิสระ

“วันนี้พี่ไปรับกร จะกินข้าวเที่ยงด้วยกัน”

“แต่พบว่ากรกินข้าวกับคนอื่น ดูมีความสุขมากเลยนะ”

“และเธอยังเป็นแฟนเก่า กร อีกด้วย” พี่กรดูน่าสงสารจับหัวใจผมเลย

“พี่กร รู้ไหมว่าการอยู่กับเธอ ผมยอมรับว่าสุขเหมือนตอนจีบกันใหม่ ใหม่”

“แต่ในหัวสมองกับหัวใจผมเรียกหาแต่คนที่อยู่ตรงนี้ นอนกอดผมตอนนี้ตลอดเวลา”

“พอรู้ว่าไปรับก็อยากรีบอธิบายใจแทบขาด ไม่อยากให้เข้าใจผิด”

“รู้สึกดีได้ แต่จะไม่กลับเจ็บเหมือนเดิมหรอกนะ”

“ไม่เชื่อเหรอ” พี่กรเล่นจ้องอย่างเดียว

“พูดอะไรบ้างดิ กรใจไม่ดีอ่ะ”

“หรือกร อธิบายแย่เหรอ” ผมทำอะไรไม่ถูก กอดตอบแทน

“ทำไมแฟนพี่ง้อได้น่ารักขนาดนี้วะ” พี่กรจูบผมทันที นานหลายนาทีกว่าจะปล่อยผมได้อ่ะ

“มันจะแค่เรื่องงานนะ และมันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว” พี่กรว่า ผมก็พยักหน้ารับ

“กรนึก กรจะบ้าตายแล้ว”

“บอกตรง ตรง โคตรมีความสุขเลย” ผมหอมแก้มพี่กรซ้ายที ขวาที

“แม้ง้อก็ซะอยากมีแฟนเพิ่ม”

“คลิปนี้ขอแชร์นะ รับรอง เฟสแตกแน่ ฮ่า ฮ่า” วายุพูดเดินออกไปจากห้องหน้าตาเฉยคือไร

“พี่กรมันอยู่ตอนไหน” ผมชี้ไปตามวายุ

“อยู่ตั้งแต่แรกอ่ะ วายุกลัวเราทะเลาะกัน”

“กร ครั้งต่อไปอ่ะ เวลามีปัญหามาคุยกันก่อนนะ ”

“พี่อยากไม่ทะเลาะกับกร ไม่อยากให้กรเสียใจที่คบกับพี่” พี่กรกำชับกอด ทำให้หน้าเราใกล้ สบตากัน

“ตอนนี้กร ไม่เสียใจเลยสักนิด...”

“แต่ถ้าพี่กล้านอกใจกร ตอนนั้นแหละที่กรจะเสียใจ” เกรงทำหน้าเศร้าใส่พี่กร พี่กรจับมาหอมแก้มซ้าย หอมแก้มขวา นอนมองตากันยาว แทบไม่ต้องอธิบายอะไรเลย ความพูดจากันก่อนที่จะไปถึงจุดที่เราจะไม่เข้าใจในสิ่งต่างของเหตุผลแต่ละฝ่าย