ตอนที่ 21 : พายุลูกสุดท้าย

 

หลายวันนี้พึ่งสังเกตว่าพายุมันเครียดมาก ดูใจร้อนเกินไป ถึงมันจะงานเยอะขนาดไหนมันก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย พี่กรบอกว่าเวลาอยู่บริษัทก็เงียบมาก ถ้าไม่มีเรื่องงานเข้ามา วายุและพายุ ก็เลี่ยงที่จะไม่พูดอะไรกันมาก พวกมันสอนคนดูแย่ลง คนภายนอกมองก็คงคิดว่าทำงานงานหนักมาก อันนั้นก็มีส่วนแต่การทำงานเพื่อปิดบังอะไรสักอย่างของพวกมันนั้นแหละ คือ ปัญหา ที่พวกมันพยายามแก้ไข หรือ หนีให้มันผ่านๆไป เหมือนเมื่อก่อน

“ไง”

“ถาม จริง จริง นะ”

“พายุ...มึงกำลังพยายามทำอะไรกันแน่”

“ไหนว่ามึงก็ขอมันคืนดี”

“แล้วไหนมานั่งเป็นหมาบ้างาน ตาเป็นหมีแพนด้าวะ” ผมรู้เรื่องที่มันขอคืนดีวายุกับพี่กร หมอดิน ในวันที่เราเคลีย์ปัญหาหมอดินกับโย

“ฝั่งนั้นมันก็ไม่มีท่าทีอะไรนี่” พายุหมุนเก้าอี้มาทางผม

“มึงก็ต้องไปคุยกับมันตรง ตรง สิวะ”

“คนอย่างมันถ้าไม่ตรง ตรง ก็เล่นยาก วายุมันก็อาจถึงขีดสุดแล้วก็เป็นได้” ผมเป็นเพื่อนกับพวกมันมานาน พอจะรับรู้ถึงความรู้สึกของพวกมันได้ว่า มันแอบซ่อนความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายไม่ไหนแล้ว

“เอาแบบนี้เปล่า สิ้นเดือนนี้ก็งานน้อยแล้ว เหลือตามเก็บเล็ก เล็ก น้อย น้อย”

“ชวนกันมาปาร์ตี้ที่ห้องพี่กร แล้วมึงก็หาโอกาสคุยกัน อย่างน้อยสมองวายุก็ห่วงงานน้อยลง”

“มันน่าจะคิดถึงเรื่องที่มึงจะพูดออกไปบ้าง หรือ มึงคงตัดใจได้เร็ว ว่ามึงผลาดไปแล้ว”

“แม้ รู้ระบบงานบริษัทกรูดี สมแล้วที่เป็นเมียเจ้าของบริษัท” พายุบอก ยิ้มรับขอเสนอที่ผมยืนให้ และอีกนัยนึ่ง

“อีกนัยหนึ่งก็คือพี่กรก็จะมีเวลาได้อยู่กับมึงด้วย ได้นอนที่ห้องเขาด้วย”

“โถ โถ หลงผัว รักผัว” พายุพูดยิ้ม ยักคิ้วเชิงถาม ผมก็ยิ้มหวานกวนตีน เผือกรู้ใจกรูไปอีก

“เรื่องบางเรื่องเผือกฉลาด เรื่องที่ควรรู้ว่าจะทำยังไงเผือกโง่” ผมแกล้งเอามือลูบหัวมันเล่น กวนมันไปมาเล่นๆ

“ก็เรื่อง...บ้างเรื่องมันใช่ปัญหาที่เกิดขึ้นกับเราโดยตรง แต่มันเป็นปัญหาของคนอื่น”

“เวลาที่เราอยู่นอกสนาม เราเห็นภาพกว้างของสนามจึงเห็นภาพรวมของปัญหาทั้งหมด”

“เราจึงบอกผู้เล่นในสนามได้ ว่าจะจัดการปัญหานั้นยังไง”

“เมื่อยามเป็นผู้เล่นเอง จึงมองได้แค่ปัญหาที่เกิดขี้น เห็นภาพในมุมแคบ”

“ที่มองทางไหนก็ไม่มีหนทางแก้ไขได้ ก็ยังหวังให้ผลลัพธ์เป็นไปตามที่ตัวเองหวังไว้” วายุพูด ใบหน้ามันดูแย่มาก พี่กรดูเหมือนพยุงมันมาจากห้อง คือ มันเป็นใครเนีย เข้ามาเงียบจังวะ ไม่เห็นรู้ตัวเลย พี่กรพามานั่งลงโซฟา พายุหยิบขวดเกลือแร่มาวางไว้ตรงหน้าวายุ สภาพแย่ทั้งคู่

“มาสภาพนี้ วายุ...นายควรไปนอนนะ” พายุจัดหมอนลองหลังให้วายุได้พิงสบายขึ้น ส่วนคู่รักกร นั้นฝั่งตรงข้ามมองและสังเกตการแบบเงียบๆ

“ก็เคลีย์งานเสร็จแล้ว แค่คิดว่าจะมาเคลีย์ปัญหาระหว่างเรา ก่อนออกบิน” วายุพูด สายตามันมีความชัดเจนมาก ว่าต้องคุยให้จบ และมันจะไม่เป็นปัญหาขึ้นมาอีก

“หึ...นายจะหนีมันอีกครั้ง แล้วมันก็จะผ่านไป ทั้งที่เราขอพี่กร พี่หมอดิน ว่าเราจะดูแลนายเอง กลับมาคืนดีกับนาย วายุ ” ผมกับพี่กร ตกใจที่ได้ยินประโยคของพายุ ก็ไม่คิดว่ามันจะเอยออกมาง่าย เพราะปกติมันพูดง่ายกับเรา แต่เอยออกไปยากกับวายุ

“แล้ว กลับไปหรือกับการที่ปัจจุบันนี้ เราทั้งคู่มีความสุข มันจะต่างกันไหมละ พายุ” วายุพูดเอนไปข้างหลังหลับตาอยู่ สภาพมันจะไม่ไหวทั้งคู่ กว่าจะได้แต่ละประโยคที่พวกมันคุยกัน ลุ้นจะแย่แล้วเนีย

“พี่กร จะไม่พูดหรือช่วยอะไรหน่อยเหรอ” ผมกระซิบกับพี่กร ที่ดูไม่หวงวายุอย่างที่เคยเป็นเลย กับดูสนุกไปอีก

“จะให้พี่พูดอะไรละ วายุมันคงคิดมาแล้ว”

“เพราะมันเป็นคนขอให้พี่พามา ในสภาพแบตใกล้หมดแบบนี้” พี่กรกระซิบกลับมา

“คำตอบคือมันจะเหมือนเดิม...เหมือนที่ผ่านมา แต่สถานะต้องเป็นแฟนถึงจะยอมปล่อยไปดี ดี” พายุพูดเอื้อมมือไปจับมือกับวายุ อีกฝ่ายก็จับตอบ พายุเอนหลังหันหน้าไปทางวายุ ที่หันมามองอยู่แล้ว

“ตกลง เลื่อนสถานะ กลับมาเป็น แฟน ได้” วายุพูดออกมาด้วยหน้าตาที่ยิ้มอย่างน่ารักเลย จากได้ยินประโยคนั้นพายุตัวสั่นๆ มันกำลังร้องไห้เบาๆ มันคงดีใจมากจริงๆ วายุยกมือมาปาดน้ำตาให้อีกฝ่าย กอดกัน หลังจากนั้นมันทั้งคือนิ่งไปเลย

พี่กรลุกขึ้นไปดูพบว่า....มันหลับทั้งคู่จ้า

“นี้มันเหนื่อยขนาดไหนเนียถึงหมดสภาพได้ นึกว่าจะเห็นอะไรเยอะกว่านี้” ผมพูดขึ้นช่วยพี่กรจัดท่า กำลังจะจับตัว มันสองคนก็เอนมานอนกอดกันบนโซฟาตัวนั้น พี่กรก็เลยปล่อย คงรอให้ตื่นเอง

“บทพวกมันจะง่าย ก็ง่ายแบบไม่มีแผนการอะไรเลยนะ ผมละ งง” ผมยังบ่นไม่หยุด ก็เพื่อนตัวดีสองคนนี้ปกติมันจะมี มาดเท่ๆ เจ้าแผนการ พอเอาเข้าจริงมันกับใช้เหตุผลกันมาก

“สองคนนี้แม้อายุจะผ่านมาแค่ครึ่งทางของชีวิต “

“แต่ระหว่างทางของพวกเขาต้องช่วยแก้ไขปัญหาความรักของคนรอบข้าง”

“ต้องค่อยให้กำลังใจเพื่อน เพื่อน พี่ พี่”

“บวกกับแต่ละคู่รักก็มีปัญหาที่แตกต่างกันไป”

“กว่าวายุจะรู้ใจตัวเองอย่างท่องแท้ได้และคิดทบทวนกับการกลับไปรักคนเดิม”

“ในช่วงเวลาที่ผ่าน เป็นช่วงเวลาที่พายุจะพิสูจน์ตัวเอง ว่ามันยังเป็นคนเดิมที่ดีได้มากกว่าเดิม”

“เคยมีคนบอกว่า ความรักเข้ามาหาเราทุกคน”

“แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะพร้อมรับความรักได้ในช่วงเวลานั้น” ผมมองพี่กรอย่างทึ่งๆ พี่กรพูดมายาวและเข้าใจพวกมันสองคนเช่นเดียวกัน

“มานอนกอดกัน เหมือนคู่นั้นบ้าง พี่ก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้วกร คร้าบบบบ” พี่กรหันมาอ้อนขอบ้าง ปากพูดนะ แขนก็ช้อนผมวางลงนอนอย่างดี พี่กรรีบลงมานอนกอดผมแน่น

“คร้าบบบ พี่เหนื่อยจริง จริง ยอมให้เห็นว่าทำงานจริง” ผมพูดกอดตอบไปด้วย การนอนแสนยาวไปถึงเย็น ตื่นมาหิวกันมาก ทำงานกินแต่กาแฟ แทบไม่ได้กินอย่างอื่น พี่กรตัดสินใจสั่งอะไรมากินดีกว่า แรงก็ไม่มีจะทำอะไรได้มาก สั่งเขากินดีแหละ อาหารมากินกันอย่างอร่อยนั้นเหมือนโกรธความหิวที่นอนยาว สองพี่น้องก็บอกความจริงว่าที่บอกว่าจะออกบิน เพราะรับงานของต่างประเทศมาจะไปติดต่องานด้วยตัวเองจึงขอเดินทางไปไม่กี่วันกลับ แม้เพื่อนผมเกือบเศร้านึกว่าจะโดนทิ้งไปอีก

ภาพบรรยายกาศตรงกันหน้าผมที่จริงมันก็เหมือนเรานั่งกินข้าวด้วยกันปกติ ภาพไม่ต่าง แต่ต่างที่ความรักที่มีให้กันคงมากขึ้นกว่าเดิมในทุกวัน ที่เราอยู่ด้วยกัน ดูแลกัน วายุบอกพายุว่า จำวันนี้ของนายไว้นะ เวลาจะทะเลาะกันให้จำว่าวันที่นายขอให้กลับมารักมันยากขนาดไหน จำไว้ว่าทุกคนมีความรักได้ ทุกเพศ ทุกวัย แต่มันจะมาในช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับเรา บางคนอาจมีผิดผลาด จงแก้ไขแล้วกลับมาให้ดีกว่าเดิม...