ตอนที่ 18 : เรื่อง รักของคำว่า “เธอ”

 

ผมกับกรเข้าสู่สภาวะที่เรียกกันว่า “แฟน” กัน กรเปิดใจยอมรับผมมากยิ่งกว่าเก่า ไม่นึกเลยว่าแผนวายุจะได้ผลดีเกินคาด ทั้งแฟน ทั้งงาน ออกมาดีแบบไม่ต้องห่วงอะไรเลย แม้ช่วงที่อยู่ระหว่างแผนของวายุนั้น งานผมก็ยุ่งจนขยับตัวไปไหนไม่ได้จริงๆ ผมอยากเห็นกรทุกวัน ซึ่งวายุก็ให้ผมออกไปดูกรที่ทำงานบ้าง และดูว่ากรมีปฎิกิริยายังไงบ้าง แต่ก็นะไอ้คนว่างแผนก็เจอเรื่องยุ่งไม่ขาดสาย ไหนจะแฟนเก่าอย่างพายุ หรือไหนจะน้องซี หรือไหนจะคู่สาวอ้อมกับน้ำอีก งานนี้เหนื่อยหน่อยนะน้องพี่

“พี่กร วายุไปไหนอ่ะ ผมมานั่งเล่นนานแหละ ยังไม่เห็นเลย” กรถามระหว่างเอางานมาทำที่ห้องผม เดียวนี้เลิกงานก็มาที่ห้องผมก่อน กินข้าวด้วยกันเสร็จถึงกลับห้องไปนอน บ้างที่ผมก็ชวนนอนด้วยกัน อ่ะ! อย่าคิดลึกนะครับ นอนกอดกันเฉย ยังลงมือกินไม่ได้

“นอนอยู่ในห้องอ่ะ เห็นว่าเหนื่อย อยากนอน”

“ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้วายุต้องคิดหลายเรื่อง” ผมก็บอกเล่าได้เท่าที่รู้มา เพราะน้องชายผมก็ไม่ได้พูดอะไรเลยกับเรื่องต่างๆ สนใจงานมากกว่า

“ที่น่าหนักใจหน่อยก็น่าจะเรื่องคนในนี้แหละ เพื่อนกันทั้งนั้น” ผมรับเรื่องคู่ของอ้อมกับน้ำมาสักระยะแล้ว แต่ระหว่างนั้นมีเหตุให้สองสาวนี้แยกกันทำงาน ไม่ค่อยพูดกันเท่าไร

“เห็นพายุมันบอกว่าเหมือนอ้อมกับน้ำจะทะเลาะกันหนัก ถึงขั้นไม่พูดกันเลย”

“มันเองก็พยายามสืบจากเพื่อน เพื่อนกัน”

“เผื่อมีใครรู้สาเหตุ แต่พายุมันเดาเรื่องอะไรสักอย่างออกอยู่นะ” กรว่ามือ ตา ยังทำงาน ผมรอนั่งฟัง มองไป ผมทำอาหารเสร็จหมดแล้ว รอคุณแฟนไปกินข้าวด้วยนี่แหละ

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

“น้ำ มีอะไรรึเปล่า มาหาพี่”เสียงกดจากหน้าห้องใครกันนะมาขัดจังหวะ มองผ่านตาแมวก็พบน้ำยืนอยู่ห้อง เป็นมาเห็นสภาพชัดขึ้น สีหน้าเหนื่อยมาก

“คือ น้ำมาหาวายุคะ มีเรื่องอยากคุยด้วย” น้ำบอก แล้วเดินตามผมเข้ามา

“อื้ม วายุมันหลับอ่ะ”

“เดียวพี่เดินเข้าไปดูให้นะ” น้ำพยักหน้า เดินมาทักทายกร ผมจึงเดินไปห้องวายุ กำลังจะเคาะประตู วายุก็เปิดออกมาพอดี

“หื้ม อะไรเหรอพี่กร กับข้าวเสร็จแล้วเหรอ หิวพอดีเลย” วายุพูด เดินออกมาที่โต๊ะอาหาร สภาพเหมือนคนไม่ได้นอนมากกว่า

“น้ำมาหา นู้น...” มือผมชี้ไปทางด้างรับแขก ซึ่งมี กร กับ น้ำ หันมามอง วายุจึงเดินไปหาน้ำ

“มีอะไรเหรอ น้ำ” วายุเดินเข้ามานั่งร่วมวงสนทนาด้วย

“นายรู้ใช่ไหม ว่าอ้อมอยู่ไหน”

“โทรไป ก็บอกยุ่งกับงาน กลับมาก็เช้า แล้วออกมาทำงานต่อเลย”

“เราไม่รู้ แม้กระทั้งทำงานที่ไหน อยู่กับใคร”

“เราเป็นห่วงมาก จริง จริง นะ วายุ”

“นายบอกเราที เราขอร้อง” น้ำมีอาการกังวลมาก หันมามองที่น้องผม มันนิ่งครับ อะไรจะพยายามเก็บอาการบ้างอย่างอยู่ แสดงว่ามันต้องรู้อะไรมาแน่

“น้ำ เธอแก้ปัญหาด้วยการมาหาเราเหรอ”

“ทั้งทีเธอ มีโอกาสถามเจ้าตัวตรง ตรง” นั้นๆ วายุมันรู้เรื่องอะไรมาจริง ซึ่งผมกับกรนั่งฟังกันแบบว่าตั้งใจมาก

“พี่กร อย่าพลาดเลยนะเนีย ส่งไลน์บอกพายุดีกว่า”

“เรื่องเผือกของเพื่อนต้องรีบบอก” กรพูด มือก็รีบกดไลน์หาพายุ

“วายุ พี่ว่าเรารีบให้มันจบลงดีกว่า”

“ถ้าเรารู้วิธีอยู่แล้ว อย่าให้เรื่องมันยาว เดี่ยวจะกระทบกับงาน” ผมคิดว่า วายุต้องรู้เรื่องและวิธีแก้เพราะน้องผมจะไม่ยอมให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้นานเกินไป ซึ่งหลังจากผมพูดไปแบบนั้น วายุพยักหน้ารับ

“เราอยากให้น้ำพูดออกมากับเราตรง ตรง”

“น้ำคิดยังไงกับอ้อม” วายุพูด ท่าทางวายุดูสนุกในตามันฟ้อง ระหว่างนั้นกรก็ไปเปิดประตูให้พายุ หมอนั้นเดินตรงไปนั่งใกล้วายุทันที

“เรา...เรา รัก อ้อม”

“เรามั่นใจมากกับคำนี้ และความรู้สึกของเรา”

“แต่เราดันลงมือทำลายความไว้ใจที่อ้อมให้ไปแล้ว” น้ำพูดออกมาน้ำตาซึม น้ำทำลายยังไงอ่ะ พี่ยังไม่เข้าใจเลย

“เพราะว่า อ้อมกำลังสนใจคนอื่น และทำให้น้ำเสียใจ”

“ไปกินเหล้า เมามากจนควบคุมตัวเองไม่ได้”

“แล้วลงมือรังแกคนที่รัก นี้คือทางการแก้ปัญหาที่น้ำทำลงไป โดยไม่ถามอีกฝ่ายก่อน” วายุพูดด้วยเสียงเรียบ จ้องมาที่น้ำ น้ำพยักหน้ารับ กับคำพูดของวายุ และทุกคนนั่งกันเงียบเพราะไม่คิดว่าน้ำจะทำอะไรแบบนั้นจริงๆ

“ถ้าน้ำบอกให้มันชัดเจนไปตั้งแต่ที่น้ำรู้สึกกับอ้อมเกินเพื่อน”

“มันก็ไม่ต้องใช้แผนแบบนี้หรอก จริงไหม อ้อม...” คำพูของวายุทำให้เราทุกคนเงียบ จนได้ยินเสียงประตูทางห้องของวายุเปิดออก ปรากฏร่างสาวอ้อมตาหวานช้ำ ออกมายืนด้านนอกประตู เต็มตา

“ไปซิ น้ำ ขอร้องเรา เราให้สมปรารถนา แต่ขอคืนดี คงต้องไปคุยกันเอง” วายุว่า น้ำเดินไปหาอ้อม มือที่กำเอื้อมไปประหลาดน้ำตาออกจากแก้มเนียน นั้นเห็นได้ชัดว่ามันสั่น จนอ้อมพุ่งตัวเข้าไปกอดน้ำ ไว้แน่น จนผมเลื่อนมือไปกอดกร เราสบตากัน ผมจึงเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้และประกบริมฝีปากอีกฝ่าย

“หมูปิ้งหวานไหม พี่กร” ผมลืมตาขึ้นมาปากผมจูบหมูปิ้งที่วายุยื่นมาแทนปากของกร ส่วนกรน่ะเหรอ ปิดปากกลั่นขำอยู่ “ไปสองคนไปช่วยกันเลย ผมจะกินข้าวแล้วหิว” วายุพูดแบบนั้นกร รีบชิ่งวิ่งหนีไปที่ครัวก่อน ผมเช็ดปากตามไปติดๆ

“เอาละ น้ำ อ้อม ไปคุยกันให้ดีๆ อย่าหนีปัญหาด้วยการใช้ความเงียบตัดสินว่าอีกฝ่ายต้องรู้ความรู้สึกเราไปซะทุกอย่าง หันหน้ามาคุยกัน คนฉลาดเขามักจะงัดเหตุผลมาคุยกันเสมอ” วายุพูด ฟังดูดีนะ ยกเว้นประโยคสุดท้ายที่มันเหมือนจะแอบด่าเพื่อน น้ำ อ้อม ก็โค้งเหมือนเป็นการขอตัวก่อน

“เก่งจังนะ!”วายุหันมามองหน้าพายุ“งานก็ออกจะรัดตัว ไหนจะยายแฟนเก่าขอคืนดี ไหนเพื่อนเลิฟน้ำอ้อม” เอาแล้วไงไอ้สองคนนี้มันจ้องหน้ากันไปมา ผมเริ่มอยากรู้ว่าใครจะทำวายุผู้มีความสามารถในการแก้ไขปัญหาทุกอย่างได้ จะทำให้เขาจนตรอก...