ตอนที่ 20 : ขอให้เราเป็นของกันและกัน

 

วันนี้เราสองพี่น้องกลับห้องมาเหนื่อย ลากร่างกายอันแสนไม่ไหวแล้วมาที่โซฟา นอนกันคนละฝั่ง เรามองหน้า ยิ้มให้กันว่าเราสู้ เราล้ม เราก็ยังมายืนข้างกันแบบนี้เสมอ และหัวเราะใส่กันเฉย จน...

ติง ต๊อง ติง ต๊อง

“หึ”

“ผมว่าไม่น่าจะได้พักแล้วแหละ”

“พี่ไปเปิดเลย เผื่อเมียมาหา” วายุว่า ผมถึงกับยิ้มหน้าบาน เดินไปเปิดประตู เปิดมาเจอเมียจริงครับ แต่..

“ขอเข้าไปนะครับ” พายุว่า แล้วมันก็เดินไปนั่งข้างน้องชายผมทันที

“ขอเข้าไปนะครับ” โย ยกมือไหว้ผมแล้วเดินไปนั่งคนละฝั่งกับวายุ

“นี้มันเรื่องอะไรกันอ่ะ กร” ผมหันมาถามกร แล้วปิดประตู เดินตามมานั่งข้างกร ที่นั่งใกล้โย

“เข้าเรื่องเลยนะครับ คือโยมาปรึกษาเราเรื่องพี่หมออ่ะ” กร มองแล้วพร้อมน่าก็เปิดประเด็นเลย เพราะเรื่องนี้เพื่อนโยร้อนใจมาก

“พี่ดิน มีอะไร” วายุออกตัวมาก่อน สายตาน้องผมมันแววมาก จนพายุหันไปจ้องเลย

“ช่วงหนึ่งอาทิตย์มานี้ พี่หมอหายไปเลย”

“โทรหาก็บอกว่ามีงาน มีเคส”

“ไปหาที่ห้องก็บอกว่า อย่าไปเลยพี่นอนโรงพยาบาล มีเคสเช้า” โยเล่าด้วยความดูร้อนใจจริงๆ ปกติไอ้ดินมันก็ไม่ค่อยเป็นแบบนี้บ่อย ถึงขั้นนอนโรงพยาบาล มันแปลกจริง

“พี่กร พี่ดินมีอะไรรึเปล่า ทำไมทำกับโยมันแบบนี้ละ” กรหันมาต่อว่าผมทันที

“ใจเย็นครับ กร ดินมันอาจยุ่งจริง จริงก็ได้นะ”

“มันเป็นหมอ งานมัน ชีวิตมัน ไม่มีความแน่นอนเลย”

“ว่าไง วายุ นายรู้อะไรก็บอกมา” คำถามนี้เป็นพายุ ที่ดูจ้องหน้าวายุนานแล้ว หลังจากที่ผมพูดกับกรจบ ดูท่าทีของไอ้น้องตัวแสบมันได้ข้อมูลอะไรดูมาอีกแล้ว วายุก็จ้องหน้าพายุกลับเหมือนมันจะท้าทายพายุ ไอ้คู่นี้มันชักจะยังไง หลังๆ มาดูจะสู้กันซะเป็นส่วนใหญ่ ยกเว้นงานที่พร้อมใจกันดี

“โย ไปดูที่โรงพยาบาลไม ว่าพี่ดินยุ่งจริงรึเปล่า” วายุหันมาถาม หน้ามันยังอมยิ้มอยู่เลย

ติง ต๊อง ติง ต๊อง...

พวกเราหันมามองประตูพร้อมกันทั้งหมด เพราะถ้ามองดีๆ คือ เราอยู่กันเกือบครบหมด แล้วจะมาหาอีก จนวายุลุกขึ้น เดินไปหน้าประตู เก็บรองเท้าของพวกเราเข้าตู้ให้หมด

“เข้าไปในห้องพี่กร แล้วช่วยอยู่เงียบ เงียบ ฟังเฉย เฉย” วายุหันมาบอก พวกเรารีบลุกไปในห้องของผม ปิดประตู เอาหูค่อยฟังว่าข้างนอกคุยกันอะไร แล้วใครคือคนที่กำลังเข้ามาใหม่

“นี้พี่ซื้ออะไรมาเยอะแยะเนีย จะกินสักกี่วัน” เสียงวายุพูด

“พี่ก็ซื้อมาเผื่อเรากับไอ้กรมันแหละ แล้วมันไปไหนอ่ะ” เสียงไอ้ดิน ถึงว่าวายุให้เรามันหลบกันในห้องหมดเลย

“อยู่กับเมีย” วายุบอก กรถึงกับหันมาหาผม “โกหกบาป แค่บอกไม่หมดไงครับ” ผมกระซิบบอกกร กรยืนมาสองนิ้ว หยิกเนื้อผมเข้าให้ แล้วเอามือทำบอก จุ๊ๆ

“เข้าเรื่องกันเลย พี่ดิน มาขนาดนี้ปัญหาใหญ่แน่ ”

“ถ้าดูจากขนาดที่พี่ซื้อของกันมาขนาดนี้อ่ะนะ”

“หรือไอ้ที่บอกไปครั้งที่แล้วเอาไม่อยู่” เสียงวายุ

“ใช่ พี่ห้ามตัวเองไม่อยู่ พี่เกือบทำลงไปหลายครั้ง”

“พอสัมผัสได้ถึงความสั่นของร่ายกายของคนที่กอดอยู่”

“พี่จึงต้องหยุด เพราะกลัว” เสียงของไอ้ดินไม่ดีเลย น้ำเสียงมันดูแย่จนรู้สึกได้ โดยเฉพาะคำว่า “เพราะกลัว” มันกำลังกลัวมาก กลัวบางอย่างจะหลุดมือไป

“พี่ถามมันยัง ว่าพร้อมรึเปล่า”

“ถ้าพี่ไม่ถาม พี่จะได้...อืม อ่ะ ได้อ่ะ” เสียงวายุมันเสียงถึงความเขินๆแปลกนะ ไอ้คำว่า “ได้” ได้ของมันแสดงในความคิดผมไกลมาก

“อะไรคือ ได้ ของมันอะ พี่กร” กรหันมากระซิบผม ถ้าเป็นความคิดของผมละก้อ....

“ได้กันไง กร”

“หรือพูด ตรง ตรง คือ มีอะไรกัน พร้อมไม” วายุหันมาพูดเสียงเบาๆ ได้ยินพร้อมกันหมดถึงกับเงียบฟังกันต่อ นั่นแหละความคิดผมตอนนี้เลย

“ถ้าถามพี่ โยคงตอบว่าพร้อม แต่ร่ายกายมันไม่เหมือนกันนะ วายุ”

“พี่อยากดูแล ถนอมคุณค่าของกันและกันไว้อย่างดีที่สุด” น้ำเสียงไอ้ดินดูเครียดอย่างเห็นได้ชัด ว่ามันแค่โยมาก มันอยากให้โยพร้อมทั้งกายใจ ที่อยู่ด้วยกันไปนานๆ เท่าที่มันจะทำได้

“แต่ว่าเรื่องนั่น ยังไงก็ต้องมี เพราะมนุษย์ยังมีความดิบ ความอยาก ความกระหาย”

“อยากกรอบโกย ความลุ่มหลง ของกันและกัน” น้ำเสียงวายุชวนพูดให้คิดหนักเข้าไปอีก เพราะไม่ใช่แค่คู่ของดินโย ที่พบปัญหานี้ ผมกับกร ก็ยังรอให้คำว่าพร้อมเดินมาพร้อมกันเช่นกัน หันมามองกร กรมองผมเหมือนกัน ก็ได้แค่ทำหน้าเขินๆ ใส่กันไป

“ออกมาได้แล้ว..” เสียงวายุตะโกน พวกเราค่อยเดินออกไปทีละคน

“โย” หน้าไอ้ดินตกใจมาก แทบจะซีดไปเลย

“โยนะ ไม่ใช้ผี ต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย” โยเดินไปนั่งข้างไอ้ดิน กอดทันที ที่ถึงตัวดิน

“ขอโทษนะครับ ที่หายไปเป็นอาทิตย์เลย” ไอ้ดินกอดตอบ จุ๊บแก้ม หอมหัวใหญ่

“แสบนักนะ วายุ” ดินชี้นิ้วใส่วายุ วายุก็แค่ยักคิ้วให้ ยิ้มให้น้อยๆ เท่ของมันแหละ น้องผมมมม

“เอางี้ กินข้าวกันก่อน มาพร้อมน่าพร้อมตากันแล้ว”

“เดี๋ยวกลับไปคุยกัน ว่าจะยังไง ” วายุบอก เดินไปจัดแจ้ง เตรียมกับข้าว พายุ โย กร เดินตามไปช่วย เตรียมตั้งโต๊ะ ผมจึงได้โอกาสมองเพื่อนตัวดี ว่ามันยื่นยิ้ม

“คิดละสิ คืนนี้คงได้” ผมแซวมันเลย

“เออ ยอมรับ”

“แต่ของมึงอ่ะ เมื่อไรจะขอละ”

“อย่าคิดว่าไม่รู้นะ ว่ามึงก็ยัง” นั้นไง โดนไอ้หมอมันจนได้ ว่าเสร็จเดินไปที่โต๊ะเลย พวกเราก็นั่งกินข้าวกันไป แซวกันไปมา อย่างสนุกสนาน นานแล้วที่พวกเราไม่ได้มานั่งกินข้าวกันแบบนี้

เมื่อกินข้าวกันเสร็จ วายุ กร โย ก็ช่วยกันเก็บล้าง พวกเราที่เหลือก็ลอยชายเดินไปมา ดิน กับ ผม เดินออกมาที่ระเบียงของนอก ชมวิวกลางคืน มองอะไรไปเรื่อย จนได้ยินเสียงปิดประตูกระจก จึงหันไปมองพร้อมกัน พายุ มันกำลังเดินมาหาพวกผม มาแปลก เพราะปกติมันจะตัวติดกับวายุ ค่อยอยู่ข้างๆ ตลอด

“ผมมีเรื่องคุยกับพวกพี่” วายุพูด ผมสองคนก็มองหน้า ปกติเราไม่ค่อยได้คุยกัน ยกเว้นเรื่องงาน หรือปัญหาที่มาจากวายุ

“ดูนายจริงจังเกินไปมั้ง” ดินถามดูอาการ สีหน้า ท่าทางของพายุ

“ผมจะคุยเรื่อง...วายุ” ฟังจากน้ำเสียง มีเรื่องให้คิดไม่ได้พักเลยครับ เพื่อน น้อง อะว่ามายังไงซิ

“นายต้องมั่นใจว่านายจะรับผิดชอบไว้” เพื่อนหมอดักทางก่อนไปเลย

“พี่หมอมีคนอื่นต้องดูแลแล้ว คงไม่ต้องดูมันแล้ว” พายุมันรีบสวนเลย เหมือนมันพร้อมที่จะคุยด้วย

“พายุ นายต้องการพูดเรื่องอะไร” ผมมองดูข้างในใกล้จะเสร็จ เดี๋ยวจะไม่ได้คุยกันพอดี

“ผมคิดจะคืนดีกับวายุ”

“ผม ทบทวน คิดดีแล้ว”

“ผมจะไม่มีทางให้มันต้องเสียใจอีกเป็นแน่” พายุบอกคิดที่มันคิดมาแล้ว ทบทวนตัวเองมานาน

ผมยังนิ่งยื่นมองหน้าของพายุ ผมสังเกตว่าพักหลังมานี้ พายุกับวายุมีปากเสียงกันนอกเวลางาน ถ้าเป็นเวลางานสองคนก็ดูพร้อมใจกัน แต่มันจะมีความเหมือนเด็กทะเลาะกันไปเรื่อย ก็ไม่เคยโกรธอะไรกันจริงจัง สถานะทั้งคู่ก็โสด ไอ้ก่อนหน้านี้ต่างก็จบกันไป เพราะพวกวงการบ้างานอย่างไอ้สองคนนี้ คนอยู่ด้วยก็เข้าใจยาก ยิ่งถ้าไม่มีความไว้ใจให้พวกมันแล้วละ กู๊ดบายไปเลย

“พี่ไม่มีสิทธิตัดสินแทนวายุ”

“วายุจะเป็นคนตัดสินใจนายเอง” ผมรู้อย่างว่ามันสองนอกจากมีชื่อเรียกที่คล้ายกัน มีความเชื่อเหมือนๆกัน ปากแข็ง ปากหนักพอๆกัน และมันก็ยังรักและห่วงใยกันเสมอ

“อะไร” เสียงของวายุมาพอดี ผมได้แค่ส่ายหน้า เดินพร้อมดินไปหาเมีย อุ๊ย...เบาๆ ที่รักก็พอ

“ขับรถดี ดีอ่ะ”

“คุยกันให้ดี ยังมีเวลาคุยกัน” วายุบอก ดินกับโย

“ถ้ามันไม่ได้ยังไง แก้ไขโดยการให้กระป๋องเป็นตัวช่วย สักสอง สาม กระป๋อง” อันนี้กรเสนอ โดนโยทุบไปที

“กลับแหละ ป่ะโย” มันบอกกลับแต่มาทำตาปิ้งใส่น้องชายผม วายุก็แค่บายไป

“ไอ้ตาปิ้ง ปิ้ง นี้มันยังไง วายุ” ผมถามเจ้าตัวแสบไป รีบเดินมานั่งโซฟา อีกสองคนยังไม่กลับตามมาด้วย

“ก็ไม่ยังไง เราทั้งหมดก็เห็นแล้ว พวกเขาเข้ากันได้ดีนี้ จะมาถามผมทำไมละ” วายุปากพูด มือตาอยู่มือถือ

“แกมีแผนให้พี่หมอใช่รึเปล่า” กร รีบแทรกขึ้นมา

“ถึงมี ก็ไม่บอกนายหรอก”

“เพราะตัวของนายเองก็ต้องเจอสถานการณ์ นี้เหมือนกัน” นั้นไงโดนวายุโต้กลับมา แก้มมีสีขึ้นมาเลย ผมก็ยิ้ม โยกหัวกรเบาๆ

“กร เรากลับห้องกันเถอะ” พายุชวนกลับ แล้วดึงแขนกร กลับไปด้วย เราก็แค่บายๆ กัน เพราะถ้ามีอะไรคุยกันทางไลน์ วายุหันไปมองสองนั้น จนประตูปิดลง

“พี่กร พายุพูดอะไร” วายุถามทันที ผมก็แค่มองน้อง

“ไม่บอก ที่เรายังไม่บอกเรื่องไอ้ดินเลย ไปอาบน้ำคุยไลน์กับแฟนดีกว่า” พูดไป ก็เดินเข้าห้องมาเลย ล็อคห้อง

ผมก็แกล้งไปแบบนั้นแหละ ผมก็อยากเห็นน้องแก้ปัญหาที่มีมาหลายปียังไง ถามว่าวายุรู้อะไร รู้ทุกอย่างแต่ไม่คิดจะแก้ไขให้ขาด เพราะ ความรัก มนุษย์ เป็นสิ่งที่วายุบอกเสมอ มันยากที่จะเข้าใจได้ ไม่จิตวิทยาไหน หมอดู หรือ กฎเกณฑ์ใด บนโลกที่จะมาแก้ไขได้อย่างถูกต้องที่สุด