ตอนที่ 10 : คนรอ...

 ผมกำลังมองกรที่ยืนกับวายุฟังเพลงที่ร้องสดของร้าน ตอนอยู่ในห้องวายุบอกให้ใจเย็นมากว่านี้ ถึงแม้ผมจะชอบกรมากแค่ไหนผมก็ต้องรอให้ใจกรเปิดรับความรู้สึกของผมอย่างช้าๆ รีบร้อนยิ่งทำให้กรหนี แล้วพึ่งจะเจอกันใครมันจะเชื่อเรื่องพรมลิขิต การทำความรู้จักกันไปอย่างคู่ของดินนั้นเป็นทางที่ดี

เรื่องขอดินตกลงกันที่จะคุยกันไปก่อน จนกว่าจะแน่ใจถึงคบกัน โยเองก็ตกลงเพราะเจ้าตัวคิดว่าไม่เสียหาอะไรที่จะมีคนคุยด้วย ไปไหนมาไหนด้วย โยไม่อยากอยู่คนเดียวเท่าไร

ตอนกรออกมาจากห้องน้ำผมก็ว่าจะคุยเรื่องนี้ก่อนออกมา แต่กรดันงอนผมหนักเข้าไปอีก ออกมาโดยไม่ชวนสักคำ ก็ไม่ผิดที่กรจะทำแบบนั้นกับผม เพราะเป็นคนเริ่มก่อนเอง

ผมพูด “จะนั่งโต๊ะหน้าเลยไม จะได้ฟังเพลงด้วย” หันมามองกรที่ตอนยืนอยู่ข้างผม กรมองไปทางวายุ

“อื้ม ก็ดีนะ พี่จัดการเรื่องโต๊ะเลยแล้วกัน กร นายไปช่วยพี่เค้าเลือกด้วย” วายุพูด อยู่ดีๆก็มีเด็กคนนึงวิ่งตรงมาที่พวกเราสามคน

“พี่ครับ พี่ทำแผลที่มือรึยัง” หนุ่มน้อยพูด จับมือวายุพลิกไปพลิกมาใหญ่ มองหน้าวายุอย่างสงสัย

“พี่ครับ ก้มลงมาหน่อย ดูสิมีไข้อีกรึเปล่า” หนุ่มน้อยพูด วายุก็ก้มลงไป หนุ่มน้อยก็เอามือแตะหน้าผากเบาๆ สีหน้ายิ้มแย้มขึ้นมาทันที

“เราเป็นคนช่วยพี่หรอ” วายุพูด หนุ่มน้อยพยักหน้า วายุโยกหัวเบาๆ

“พี่อยู่ตรงนี้นะครับ เดียวผมมาหาใหม่ อย่าพึ่งไปไหนนะ” หนุ่มน้อยพูด แล้ววิ่งออกไปเลย

“เด็กผู้ชายจริงๆหรอ สวยไปเปล่า ผมยาวเป็นลอนด้วยยังกับเด็กผู้หญิงเลย” กรพูด สายตามองไปที่เด็กคนนั้นวิ่งไป

ผมพูด “เอาโต๊ะนั้นนะ วายุ เดียวพี่ไปเรียกดินมากก่อน กรไปกับพี่” ผมจับมือกรให้เดินมาด้วยกัน กรก็ตามมาไม่ขัดขืนอะไร

“พี่กร สายตาวายุมันแปลกๆนะ นี้มันจะกินเด็กรึเปล่า” กรพูด หื้ม...ชวนคุยก่อนเลย ไม่โกรธแล้วหรอ งันเนียนสิครับ

ผมพูด “ยังไม่ได้กิน กรไม่เห็นหรอ เด็กออกจะให้ขนาดนั้น” ดูก็รู้ว่าหนุ่มน้อยนั้นสนใจวายุ

“เด็กแก่แดด วายุก็เล่นตามน้ำสินะ” กรพูด ผมถึงกับส่ายหัว จับมือเดินไปที่พวกนั้นยืนรออยู่ ลมเย็นสบายดีจัง

“อ้าว แล้ววายุละครับพี่” พายุพูด ผมจึงชี้ไปตรงวายุที่ยืนฟังเพลงอยู่ แล้วนั้นก็ทำให้ทุกคนเห็นกลุ่มผู้มาใหม่ของกลุ่มน้องซีกำลังเดินมา แล้วหนุ่มน้อยที่รีบวิ่งมาหาวายุวิ่งมาข้างหน้ากลุ่มนั้น พายุที่กำลังออกวิ่ง ผมห้ามเอาไว้ก่อน พายุจึงมองหน้าผม

ผมพูด “เดินไปเรื่อยๆของเรา แล้วมองสถานกรณ์เอา” กรยกนิ้วชี้ไปทางวายุ ทุกคนยังทำหน้าสงสัย แม้มีของดีๆต้องรอดูกันหน่อย

แล้วก็ออกเดินกันไปเรื่อยๆ ระยะไม่ห่างมากหรอกครับ แค่รอดูอะไรดีๆเท่านั้น เดินชมบรรยากาศแบบชิวๆไป หนุ่มน้อยมาถึงก็วิ่งมากอดขาที่ไขว้กันอยู่แถบจะหน้ามุดเข้าไปเลย เงยหน้ามายิ้มแป้มเรียกรอยยิ้มจากวายุออกมาเลย พวกเราเห็นแบบนั้นก็ดีใจกันจะแย่ วายุแกะแขนเรียวออกจากขา ย่อตัวลงมาเห็นต่อกับหนุ่มน้อย เท่านั้นหนุ่มน้อยก็กอดคอวายุเลย ต่อจากกอดก็หอมแก้มแช่นานสองนาน นี้มันได้กำไรสุดๆอ่ะ กลุ่มเราเดินไปถึงก่อนที่น้องซีจะเข้ามาทัก

“นี้เราเอากำไรสุดเลยนะ” วายุพูด ชี้ไปหนุ่มน้อย นี้ก็ยังยิ้มทั้งทีถูกวายุว่าอยู่

“น่ารักจังเลย หนุ่มน้อย” อ้อมพูด โบกมือทักทาย หนุ่มน้อยยิ้มหวานมาให้แทนแล้วหันหน้าไปหาวายุ

“แล้ว รักรึเปล่าครับ” หนุ่มน้อยพูด กอดคอวายุ ส่งสายตาหวานๆ แบบนี้เรียกว่าเด็กมันยั่ว เล่าเอาพวกเราถึงกับใช้เสียงแบบว่า หึหึห.... แบบนี้พร้อมๆกัน ก็มันน่าไมเล่า

“พี่เค้าหมายถึงเราน่ารัก แล้วชื่ออะไรครับ” วายุพูด แขนก็โอบเอวเอาไว้

“ชื่อ คิม เป็นลูกครึ่งเกาหลีด้วยหน่า” หนุ่มน้อยพูด เสียงน่ารักอวดอ้างคุณสรรพของตัวเอง ส่งสายตาหวานให้กับวายุ เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาซะแล้ว

ผมพูด “ไปนั่งโต๊ะกันเถอะ หิวจะได้สั่งอะไรกินกัน ไปนั่งตรงนู้นกันดีกว่า” ผมจึงเดินนำไปจับมือกรเดินมาด้วย วายุก็จับมือเดินกันหนุ่มน้อยที่ดูจะติดเจ้าตัวเป็นพิเศษแถมไม่ยอมให้พายุเข้าใกล้ด้วย การนั่งคู่ผมกับดินนั่งฝั่งเดียวกัน น้ำ อ้อม พายุ วายุ นั่งฝั่งเดียวกัน โต๊ะทันมาก็เป็นกลุ่มน้องซีนั่ง วายุก็ดูจะไม่สนใตจอะไรเท่าไร ก็เพราะหนุ่มน้อยคิมเรียกสายตาตลอดเวลา พวกเราที่เหลือก็สั่งอาหารกันไป

ผมพูด “วายุจะกินอะไรดีละ เดียวพี่สั่งให้” วายุหันมาที่ผม จ้องอยู่นานก็จะบอก

“ผมอยากกินสเต็กปลา ขอมันฝรั่งทอดด้วยนะ” วายุพูด หันไปเล่นหนุ่มน้อยต่อ ไม่สนใจโต๊ะตรงข้ามเลยแฮะ

“อ้าวคิม อย่าซนสิลูก มาปะป๋ามะ ขอโทษนะครับ นั่นลูกผมเอง” เจ้าของร้านพูด ลูกเจ้าของร้านอาหารเสียด้วย

“คิม ไม่ได้ซนนะ จริงไมครับ พี่วายุ” น้องคิมพูด ทำเสียงอ็อดอ้อนวายุน่าดู

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดียวผมดูเอง ถ้ากลับแล้วจะพาไปส่งคุณเอง” วายุพูด น้องคิมเกาะตัววายุแน่นเลย ดูผู้เป็นพ่อจะไม่ยอม ดูๆ ทำน้ำตาซึมด้วย ร้ายเหมือนกันนะนี้

“ก็ได้ แต่ต้องไม่รบกวนอะไรพวกพี่ๆเค้านะ แล้วเย็นนี้จะกินอะไร” เจ้าของร้านพูด ดูเหนื่อยๆยังไงบอกไม่ถูก

“สเต็กปลาครับ ปะป๋า” น้องคิมพูด โดยที่วายุซับน้ำตาให้ หันไปหาวายุยิ้มแก้มจะแตกอยู่แล้วนั้น ตอนนี้ทั้งโต๊ะไม่ทำอะไรนอกจากมองปฏิกิริยาเด็กคนนี้

“มานั่งบนตักพี่ไม คิม” วายุพูด น้องคิมก็พยักหน้าใหญ่เลย วายุอุ้มน้องคิมขึ้นมานั่งบนตัก โอบตัวน้องคิมมือวางไว้ที่หัวเข่าตัวเอง น้องคิมซบอกอย่างสบาย

“พี่กร เด็กนี้ ไม่ธรรมดาแล้วมัง ดูท่าจะเอาจริงนะ” กรพูด ดูก็รู้ว่าใช่ เล่นเอาโต๊ะข้างหลังไม่มีช่องเข้าเลย เห็นตั้งท่าจะลุกมาหาหลายรอบ แต่แบบนี้ก็ดีนะ ดูเหมือนวายุจะให้เป็นแบบนั้น แถมกรก็กลับมาคุยด้วยเหมือนเดิม ผมคว้าคอกรมาใกล้จะกระซิบบอก

ผมพูด “ถ้าน้องคิมจู่โจมวายุเมื่อไรนะ แสดงว่าแน่ชัดแล้วแหละ ว่าของเค้าแรง” กรก็พยักหน้าเบาๆ

“เป็นแบบนี้ก็ดีนะ น้องซีก็หมดสิทธิ ไม่มีช่องให้ได้ขัดเลย” กรพูด หน้าผมกับกรห่างกันไม่ถึงคืบเจ้าตัวก็ดูไม่เอะใจด้วย

“พี่กร เรื่องที่คุยกันเมื่อบ่าย ผมตัดสินใจอยู่ต่อจนจบทริปเราตกลงกันไว้ครับ” วายุพูด มือลูบหลังของน้องคิม จ้องมาที่ผม อย่าจ้องมากสิน้องชาย เดียวโดนจับได้

“นั่นสิ ถ้ากลับนะ น้องคิมคงร้องไห้แย่” น้ำพูด ทำให้น้องคิมเงยหน้ามามองวายุ เด็กแบบนี้เป็นสไตร์ที่ว่าชอบเลยนะนี้คงปฏิเสธไม่ลงแน่ๆ

“พี่ยังไม่กลับ ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นก็ได้” วายุพูด เอามือลูบหัวเบาๆ น้องคิมก็ซับลงกับอก

“พี่กร วายุชอบสไตร์นี้รึเปล่า” กรพูด ผมก็พยักหน้าให้เบา นั่งไขว้ห้าง กางแขนโอบกรไว้ข้างนึง ท่านั่งที่บ่งบอกความเป็นเจ้าของ ผมพึ่งสังเกตฝั่งตรงข้ามกับผมดูเค้าหันมาทางนี้บ่อยเกินไป มิน่าดินมันถึงนั่งติดมากนั่งท่าเดียวกันผมเลย

“พี่กร ผมถามอะไรหน่อยได้ไม เรื่องพี่ดินกับโยอ่ะ มันยังไงหรอ” กรพูด เข้ามาใกล้กระซิบข้างหู

ผมพูด “อ๋อ พวกเค้าตกลงที่จะคุยกันไปก่อน แน่ใจเมื่อไรถึงจะบอกคบกัน” กรทำตาโตใส่ผมคงจะตกใจที่โยยอมตกลงด้วยง่ายๆ

“ไงมันยอมง่ายจัง” กรพูด บ่นอุบอิบ นั่งไขว้ห้างมือเท้าคาง ผมอิริยาบทกร กำลังคิดว่าจะเปิดเลยดีไม จ้องนานเกิน คนมาเสริฟอาหารผมยังไม่รู้สึกตัวเลย จนกรหันมาจ้องบาง

“พี่จะพูดอะไรก็พูด อย่างจ้องมากไม่ได้รึไง อย่าคิดว่าผมลืมเรื่องที่พี่ทำกับผมนะ” กรพูด ไม่ได้หันหน้ามาทางผม ไปสนใจอาหารที่วางเรียงเต็มโต๊ะ แต่หูแดง นี้ก็ยั่วให้คิดจริงๆเลย ผมยืนหน้าไปกระซิบที่ข้างหูกร

ผมพูด “ขอโทษ ที่พี่ทำตัวเหมือนเด็ก” แขนนึงโอบเอวของกรไว้ อีกแขนก็ว่างบนโต๊ะ กรหันมาชี้ที่หน้า แปปเดียวก็เอาลงคงเพราะคิดว่ามันไม่สุภาพ กร ยืนหน้ามากระซิบ

“ยอมรับแล้วละสิว่าพี่ผิด ยังจะมากดดันคนอื่นเค้าอีก” กรพูด หันไปสนใจอาหารต่อ

ทุกคนเริ่มสนใจอาหารที่มาวาง คุยกันไป ฟังเพลงไปด้วย บรรยากาศดีมากเลย มุมที่จะไม่ค่อยดีก็ตรงน้องคิมกับพายุ ที่ดูจะแย่งกันเอาใจวายุกันใหญ่ วายุก็ห้ามไป หัวเราะเพราะอาการอยากเอาชนะเด็กของพายุ ส่วนน้องคิมก็ร้ายใช่ย่อย พายุส่งกุ้งมาให้เจ้าตัวก็บอกวายุจะกินกุ้งวายุก็ตักให้กิน ปล่อยไปก่อนเดียวก็จะดีเอง หันกลับมาสนใจที่กร หันมากระซิบต่อเพราะเพลงมันดังพอตัวเดียวไม่ได้ยิน

ผมพูด “พี่ขอโทษแล้ว หายงอนพี่เถอะนะกร” กรหันมามองผม ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ ยกแก้มจิบน้ำนึงที

“นี้พี่ง้อแล้วหรอ อีกอย่างผมก็ไม่ได้งอนอะไรพี่นิ” กรพูด หันไปสนใจกับปลาหมึกที่ชอบ

ผมพูด “นี้ กร ไม่งอนพี่ แล้วทำไมไม่พูดกับพี่ละออกมาไม่ชวนพี่สักคำ” ยืนหน้าไปใกล้ๆ กรเบียงตัวเล็กน้อย

“ใครใช่ให้พี่ ไม่พูดกับผมก่อนละ” กรพูด ที่พูดมานี้ไม่งอนจริงหรอ งอนเค้าชัดๆเลยนะตัวเอง

ผมพูด “กร รู้ไม ที่เราพูดกันอยู่เนียเรียกว่าอะไร” กรหันหน้ามางง

“อะไร...?” กรพูด ออกมาไม่ได้สนใจ หันไปกินปลาหมึก ยืนหน้าไปกระซิบที่ข้างหู พูดช้าๆ

ผมพูด “เหมือนแฟนงอนกัน”