ตอนที่ 8 : คนใหม่ที่รอ

 

“คนลืมช้า เข้าใจได้ แต่ช่วยเข้าใจ คนใหม่ที่รอให้รักบางได้ไม กร”

ผมพูดออกไป กรจ้องหน้าผมนิ่ง ก้มลงมาสัมผัสริมฝีปากบางเบา กดเม้นอย่างเบาๆไม่จาบจวงอะไร จูบที่ยั่วยวนเหลือสายตาที่จ้องมองกันอย่างเว้าวอนต่อกัน อาจด้วยฤทธิ์ของน้ำฮอส์พที่ดื่มหลายกระป๋องทำให้กรเคลิมไป จนลมหายใจเริ่มจะร้อนขึ้น ผมจับมือกรที่ถือกระป๋องอยู่ไปวางไว้ในห้องดีๆ แล้วจับมือนั้นซ้อนกันอีกที อีกแขนก็โอบตัวกรให้แนบกับตัวเองเข้าไปอีก ตาลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ จ้องมาที่ผมอีกครั้ง อยู่ดีๆก็โตเป็นไข่ห่านเหมือนตกใจอะไรสัก ที่นี้กรพยายามดันผมออก จึงเห็นเงาคนยืนอยู่ตรงหน้า ปล่อยริมฝีปากนั้น เงยหน้ามองขึ้นไป

ผมพูด “วายุ...?” ผมจึงปล่อยกร กรรีบลุกขึ้นนั่ง หันไปอีกทาง ดิน โย น้ำ อ้อม นั่งดูกันหน้าบาน

“ก็ไม่ว่าอะไรหรอกจะสวีทกัน แต่นี้มันข้างนอกแกร่งใจสายตากันบ้าง” วายุพูด ยืนพึงประตู มือนึงจับกระป๋องน้ำฮอส์พจิบ มองออกไปข้างนอกทางทะเล ทุกคนว่ายมารวมหน้าห้องผมเพราะวายุอยู่ที่นี้

“ขะ เข้ามาได้ไง มะ ไม่เห็นได้ยินเสียงเลย” กรพูด รีบล้างหน้ามาแอบอยู่ข้างหลังผม เพราะสี่คนมันเล่นจ้องคู่ผมตาเป็นมันเลย

ผมพูด “กลับมาแล้วหรอ คิดว่าจะมาเย็นๆซะอีก กรมานั่งนี้” ชี้มาที่ตักผมเอง พื้นที่น้อยต้องนั่งเบียดกัน

“โยมานั่งกับพี่” ดินพูด จับแขนโยให้มานั่งตักด้วยอีกคน

“วายุ ที่หน้าผากนั้นอ่ะ แล้วไปเอาผ้าเช็ดหน้าใครมา” อ้อมพูด วายุนั่งขัดสมาธิลงหันหน้ามาทางทุกคน มือพันมาด้วยผ้าเช็ดที่มีคราบเลือดตัวเองอยู่

“แผ่นลดไข้ เหมือนจะเป็นเด็กผู้ชาย มาทำให้” วายุพูด มองมาที่โย นั่งนิ่งมากก็จะไม่ให้นิ่งได้ไง ดินมันเล่นพิงหลังหลับไปซะงัน อาการมันฟ้องนะ คุณหมอดิน

“กร พายุไปไหน” วายุพูด สายตาแบบนี้ยังไม่ดีขึ้นเลย จะไหวไมเนียน้องเรา

“ออกไปถ่ายรูป คงไปหานายด้วยรึเปล่าไม่แน่ใจ” กรพูด พูดจบก็หันมาหาผม วายุกำลังโทรหาพายุ

“พี่กร ดูสายตามันดิ จะไหวไมเนีย” กรพูด เบาๆ ที่ซอกคอแล้วพิงมาที่อกผม นี้ก็ยั่วกันจริง

“พายุ นายอยู่ไหน อื้ม” วายุพูด จิบน้ำฮอส์พไปด้วย

ผมพูด “ก็คิดเหมือนกรนั้นแหละ เอาไงดี ชวนลงไปเล่นน้ำแล้วไปรวมหัวคิด” กรพยักหน้าเบาๆ เป็นอันว่าตกลง

“งันก็ถ่ายต่อไปเถอะ เดียวนอนเล่นที่ห้องพี่กรไปก่อน กลับมาก็เรียก” วายุพูด แล้วกดวางไป

ผมพูด “วายุก็นอนไปเถอะ เดียวพวกพี่ก็เล่นน้ำกันแถวนี้ ปลุกอีกที่ตอนเย็นๆ” วายุก็ยกมือบ๊ายบายตรงไปที่เตียงนอนเลย

ผมพูด “ไปๆ พวกเล่นน้ำกัน” โดยที่มือชี้ไปทางห้องของดิน ทุกคนก็ว่ายกันไปที่นั้น

“พี่กรเอาไง นี้มันจะเป็นน้ำแข็งอยู่แล้วนะ” น้ำพูด อื้ม...มือที่น่าจะเจ็บ แต่วายุไม่บ่นอะไรสักคำ

“ปกติมันก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรอ สายตามันเหมือนคนไม่มีวิญญาณเลยนะ” กรพูด ลอยคอใกล้ๆกับโย

“แม้ กร พูดซะมันจิตหลุดซะงัน มากไปๆ ช่วยกันคิดจะทำยังไงให้มันดีขึ้น” โยพูด แต่โยหันมาที่ดินก่อนเลย อ่า ดินนายงานเข้า ชัวว์ ดูจากสายตา

“พี่ดินดูเป็นห่วงเป็นใยวายุ ไม่มีไอเดียดีๆบางหรอครับ” โยพูดต่อ แม้คู่นี้จิตแรงเหมือนกันนะ

“แผลนั้นก็ดูจะทำความสะอาดมาแล้ว ค่อยล้างแผลตอนอาบน้ำเสร็จจะดีกว่า” ดินพูด อ๋อ แบบนี้สินะ โยถึงมีอาการ

น่าอิจฉานะ อยากให้กรตอบโต้แบบนี้บ้าง เพราะมันจะทำให้รู้ว่ามีใจอยู่บ้าง อย่างฉากเมื่อกี้ กรคงนึกถึงแฟนเก่าที่ทิ้งตัวเองไป ถึงยอมให้จูบโดยที่ไม่ขัดขืนเลย นี้ถ้าวายุไม่มาก็คงมากกว่านี้ไปเลย วินาทีนั้นมันลืมเรื่องสถานที่ไปแล้ว

กร คนนี้ทำให้ผมหลงได้ตั้งแต่เห็นครั้งแรกที่ห้องของพายุ บวกกับ 5 นาที ได้ลิ้มรสความหวานจากปากของอีกฝ่ายนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของการอยากสัมผัส อยากกอด โดยที่อีกฝ่ายไม่เคยได้จะสนใจ

อย่างเหตุการณ์ของวายุ ผมมั่นใจในวายุจะไม่ผลาดก็เลยปล่อยไปตามสบาย ความสนใจในตอนนั้นคือการได้กอดกร ขนาดผมจะกินหัวอีกฝ่ายอยู่แล้ว ยังไม่สนใจเลย ทำรอยความเป็นเจ้าของไว้ที่คอนั้นป่านนี้ยังไมรู้เลย

และ กร คนนี้ยังต่างออกไปจากทุกคนที่ผมเคยคบ กร ค่อนข้างใจร้อน ตัดสินด้วยกำลังเลยยิ่งดี ห้าว ถ้าเป็นที่ผ่านมาไม่เรียบร้อย ก็นิ่งๆ ไม่ก็หวานไปเลย จึงต้องเหนื่อยพอตัวในการเข้าหา กรไม่เคยชอบผู้ชาย แถมยังลืมแฟนเก่าที่ทิ้งไปไม่ได้

กร ทำให้ผมต้องใช้ความอดทนสูงในการอยู่ด้วยกัน ทั้งที่ผ่านมาผมไม่สนใจใครเลย เรียกว่าให้ท่ายังไม่มองเลย ไม่มีคนไหนทำให้ผมอยากเข้าใกล้เท่า กร มาก่อนเลย ผมไม่รู้ว่าคนใหม่ที่รออย่างผม จะต้องรอ ไปอีกนานแค่ไหน

“กร กร นายธิณกร” ดินพูด พอได้สติพึ่งรู้ว่ามองกรได้ว่างตาเลย จนเจ้าตัวหันหน้าหนีไปทางอื่น

ผมพูด “ว่าไงดิน จะตะโกนทำไม เดียววายุตื่น” หันมาหาดิน ผมยังเปิดหน้าต่างไว้เพื่อให้ลมพัดบรรยากาศสบายๆ จะได้หลับสนิท

“นายจะเอายังไง เรื่องวายุ จะกลับหรือเที่ยวต่อ” ดินพูด สีหน้าจริงจังไปไมเนีย หางตาผมเห็นโยมองมาที่ดิน

ผมพูด “อยากคุยกับวายุก่อน ตัดสินใจได้ยังไงจะบอก นายไม่อยากอยู่ต่อหรอ” พอจบประโยคสุดท้าย ดินก็หันไปมองโยที่มองตัวเองอยู่นานแล้ว

“กร เราขึ้นก่อนนะ” โยพูด จ้องมาทางดิน ขึ้นจากน้ำแล้วเดินเข้าห้องไปอาบน้ำเลย ดินกำลังลุกเดินตามไป ผมจับมือไว้

ผมพูด “นายต้องพูดความจริง มัวอ้อมโลกไม่ได้ เมื่อนายอยากได้ นายต้องแลกกับมัน” ปล่อยมือดิน มันวิ่งตรงเข้าไปที่โยเลย

ผมพูด “วายุไม่มีวันเลือกนายหรอก ดิน จำเอาไว้” ตะโกนเข้าไปก่อนเลื่อนบานหน้าต่างมาชนกันจนสนิท

ผมพูด “เอาละเด็กๆ ตัวแก่กันหมดแล้วขึ้นกันดีกว่า พักผ่อนตามอัธยาศัย แล้ว 5 โมงเย็นเจอกันตรงสระน้ำหน้าโรงแรม” สองสาวก็ว่ายกลับห้อง ส่วนผมกับกรก็ว่ายกลับห้อง

ผมพูด “กร ไปอาบก่อน เดียวพี่เก็บของพวกนี้เอง” กร ไม่ตอบอะไรแค่มองหน้าแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ ทำไมอยู่ดีๆถึงนิ่งไปละ เอาเถอะ เดียวค่อยว่ากัน

ผมก็เก็บซากกระป๋องน้ำฮอส์พไม่กี่กระป๋องไปทิ้ง แล้วก็ไปเปลี่ยนกาเกงมาเป็นพันผ้ามาแทนรออาบน้ำต่อกร เดินมาดูวายุที่นอนหลับสนิท นั่งลงตรงขอบเตียง ลอกแผ่นลดไข้ออกจากหน้าผากเนียน มองดูที่มือที่มีผ้าเช็ดหน้าพันไว้อย่างดีจับอย่างเบามือ

“ถ้าพี่จะรัก กร มากกว่าผม ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอก” วายุพูด มือนั้นมาจับแก้มผม ลูบเบาอย่างมือ แล้วค่อยๆลุกนั่ง ผมจึงช่วยประครองให้นั่งพิงกับหันเตียงนอน

ผมพูด “รู้ได้ไง ว่าพี่รู้สึกแบบนั้น” จับหมอนเอาไว้ข้างหลังของวายุอีกที่

“รู้ด้วยว่าพี่ยังไม่มีวิธีทำให้กรสนใจตัวเองมากว่านี้” วายุพูด พี่น้องจ้องตากันเอง มันน่าสนใจตรงที่ผมพึ่งรู้สึกตัวว่าผมมองข้ามความรู้สึกของน้องชายตัวเองไป ตั้งแต่ได้อยู่กับกร

ผมพูด “รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเลยนะนี้” ผมถึงกับทำอะไรไม่ถูก เมื่อก่อนมีแฟนก็ยังไม่เป็นแบบนี้เลย

“ไม่ผิดเลย ผมกลับคิดว่าพี่ดูจริงจังกว่าที่ผ่านมา” วายุพูด จับมือบีบเบาๆ

“ถ้าพี่จะเริ่มใหม่กับกร พี่คงต้องใจเย็น” วายุพูด ผมจับมือน้องอีกที การกำลังใจแบบนี้ก็ดีสำหรับเราสองพี่น้องแล้ว

ผมพูด “อื้ม เรื่องแผลใหม่ของเค้า พี่เข้าใจ แต่พี่ก็อยากให้กรสนใจพี่บ้าง” วายุกอดอกมองหน้าผม

“ทำไมผมต้องสนใจพี่ด้วยละ” กรพูด เราสองคนหันไปมองตามเสียง

“ไปใส่เสื้อก่อนไป กร เราไม่อยากเห็นหมาตากแห้ง” วายุพูด แล้วดึงผ้าห่มออก ลุกขึ้นยืน

“พี่กร ผมขออาบก่อนแล้วกัน คุยกับมันไปก่อน” วายุพูด เดินไปเข้าห้องน้ำ ผมจึงนั่งอยู่ที่เดิมมองกรใส่เสื้อผ้า จ้องมากๆยังไม่หัน เดินไปยืนซ้อนอยู่ข้างหลังมันซะเลย

“พี่กรครับ เลิกจ้องผมสักที อยากพูดอะไรพี่ก็พูดสิครับ” กรพูด สุภาพแบบกวน...สุดๆ

ผมพูด “กร ต้องใช่เวลาแค่ไหนถึงต้องลืมผู้หญิงคนนั้นได้” เออ เอามันตรงๆกันไปเลย

“โห้พี่ ผมถูกทิ้งนะ กว่าจะลืมก็ต้องใช้เวลานานแหละ” กรพูด ติดกระดุมเสื้ออยู่ ผมจึงเดินเข้าไปช่วยติด คางเกือยบนไหล่บาง

ผมพูด “พี่ขอเป็นคนดูแลช่วงเวลาแบบนี้ได้ไม” ติดกระดุมไปที่ละเม็ด จมูกอยู่แถวๆคอ

“พี่กรจะดูแลผม หรือ พี่กรจะกินผมกันแน่” กรพูด เสียงบ่นงุงงิง ผมติดกระดุมเม็ดสุดท้ายพอดี ผมจึงจับกรให้มาเผชิญหน้ากันตรงๆ จ้องสายตาอย่างจริงใจ

ผมพูด “เมื่อพี่อยากได้อะไร พี่ก็ต้องได้และพร้อมจะรักษามันสุดชีวิตที่มีอยู่”