ตอนที่ 11 : เจ้าที่แรง

 

“เหมือนแฟนงอนกัน”

พี่กรกระซิบบอก ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ แยกเขี้ยวใส่พี่แกไป พี่กรยิ้มหน้าบานหันไปกินบ้าง ตอนแรกมัวแต่คุยกัน พี่กร จึงยังไม่ได้กินอะไรเลย แต่ก็ไม่โกรธอะไรพี่แกมากหรอกยังไงพี่แกก็ขอโทษก็หายๆกันไป ก็พอจะเข้าใจเหตุผลมาบ้างแล้ว วายุเองคงเล่าอะไรให้ฟังแล้ว พี่กรถึงมาคุยด้วยเหมือนเดิม ไม่งันคืนนี้คงอึดอัดด้วยกันทั้งคู่

ดูเหมือนงานนี้จุดตรงกลางของกลุ่มเราจะอยู่ที่วายุคนเดียวเลย เพราะไม่ว่าคู่ไหนเกิดเรื่อง คนที่จะพูด หรือ ให้เหตุผล วายุจะเป็นคนนำเสมอ แต่ก็ต้องขอบคุณมันจริงที่ทำให้ลืมช่วงเวลาแย่ๆไปได้เหมือนกัน สองวันมานี้พี่กรดูแลผมเป็นอย่างดี มากกว่าการดูแลน้องชายตัวเองซะอีก

ก็ตอนที่ผมอาบเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ออกมา ได้ยินวายุพูดถึงผม ประมาณว่า ถ้าพี่จะรักกร มากกว่าผม ก็ไม่ว่าอะไร และรู้ด้วยว่าพี่ยังไม่มีวิธีทำให้กรสนใจตัวเองมากว่านี้ แล้วก็ไม่ผิดเลย ผมกลับคิดว่าพี่ดูจริงจังกว่าที่ผ่านมา ประโยคหลังมันทำให้ผมต้องคิดจริงจังงันหรอ เดินออกมาก็ทำเป็นเฉยๆ รู้สึกถึงความน่ากลัวก็ตอนพี่แกพูดออกมาว่า อยากได้อะไร ก็ต้องได้ และ จะรักษามันสุดชีวิตที่มีอยู่ ตั้งแต่นั้นพี่แกก็งอนพึ่งจะมาง้อตอนกินข้าว กำลังคิดอะไรเพลิน พี่กรก็มากระซิบ

“กร ดูนั้นสิ เจ้าที่แรง” พี่กรพูด เงยหน้ามามองพี่แก แล้วมองไปที่พี่แกชี้ เห็นน้องคิมกำลังกินมันฝรั่งทอดจากปากวายุ วายุดูจะอึ้งไปนิดไม่พอแค่นั้นน้องคิมคาบมะเขือเทศลูกเล็กไว้ที่ปากแล้วยืนหน้าไปที่วายุ วายุก็ก้มลงมาคาบต่อแล้วกิน น้องคิมถึงกับแก้มเป็นสีชมพูน่ารักที่เดียว แต่แล้วเหตุการณ์ที่ดูชัดเจนก็มาถึงเมื่อน้องซีเดินมาทักวายุ

“พี่วายุ เป็นยังไงบ้างค่ะ ดีขึ้นบ้างรึยัง” น้องซีพูด พวกเราก็มองดูสถานการณ์ วายุกำลังช่วยน้องคิมหันเนื้อปลา แล้วก็หันมาตอบ

“ก็ดีขึ้น อะ ว๊าย...!” วายุพูด อยู่ดีๆน้องซีร้องขึ้นมาก็ไม่ใช่อะไร น้องคิมหันเนื้อปลาถ้าไหนไม่รู้ เนื้อปลากระเด็นไปติดเสื้อน้องซี ผมกับพี่กรหันมายิ้มให้กัน

“อ่า ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” น้องคิมพูด กำลังเอื้อมไปเช็ดให้แต่มือน้องก็มีแต่ซอสสเต็ก วายุต้องรีบส่งเชิดชู่จับมือน้องคิมไว้ มือนึงก็ส่งให้น้องซี

“ซี ไปล้างก่อนดีกว่า เดียวค่อยคุยกัน ขอโทษแทนคิมด้วยนะ” วายุพูด ไม่ได้มองหน้าน้องซีเลยกำลังเช็ดมือน้องคิมอยู่

“ค่ะ เดียวทานข้าวเสร็จขอคุยด้วนะค่ะ” น้องซีพูด วายุเงยมาพยักหน้ารับ น้องซีถึงเดินไปทางห้องน้ำของร้าน

“ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ อย่าโกรธผมนะครับ” น้องคิมพูด ทำหน้าตาซึมน้ำตาคงอ้อนวายุ วายุหอมแก้มยุ้ย น่ารักจนน่าหมันเขี้ยว

“ร้ายไม่เบาเหมือนกันนะ ฝีมือเนียนด้วย” พี่กรพูด ตัดปลาหมึกย่างเป็นชิ้นส่งมาให้ผม

ผมพูด “ผมชอบ ถูกใจจริงๆ ฮ่าๆๆ” พี่กรยิ้มๆ หันไปมองวายุต่อ

ผมพูด “น้องคิมครับ สเตกปลาที่พี่วายุป้อนอร่อยไมครับ” น้องคิมพยักหน้ารับเพราะกำลังเขี้ยวอยู่

ผมพูด “น้องคิมชอบพี่วายุไมครับ” น้องคิมหันไปหาวายุ ก่อนจะหันมาตอบ

“ชอบครับ ชอบมากที่สุดเลย” น้องคิมพูด ตอบมายิ้มหน้าบาน หันไปส่งสายตาหวานให้วายุด้วย

“ผมถามพี่บ้างได้รึเปล่าครับ” น้องคิมพูด หันมาถามพี่กร ตอนนี้ไม่เสียงเพลงแล้ว มีแต่ดนตรีเบาๆทำให้ได้ยินเสียงพูดคุยได้บาง พี่กรพยักหน้าให้น้องคิม

“ทำไมพี่ถึงชอบพี่คนนี้หรอครับ” น้องคิมพูด ชี้มาทางผม สำลักหมึกที่กิน โยเลยมาลูบหลัง ส่งแก้วน้ำให้ ผมจึงหันมาพี่กร พี่กรหันมาหายิ้มให้ แล้วหันไปตอบน้องคิม

“เพราะเค้าเป็นคนที่ใช่สำหรับพี่” พี่กรพูด เรียกเสียงฮือฮาทั้งโต๊ะ โอ๊ยอีพี่บ้า เล่นเอาหน้าร้อนเลย

ผมพูด “หน้าด่าน” ไม่ได้ออกเสียงนะครับ เดียวเด็กได้ยินมันจะไม่ดี

“คิมครับ ไปล้างมือดีกว่านะ ไปคนเดียวได้ไมครับ” วายุพูด น้องคิมดูเหมือนจะไม่อยากไปคนเดียวสุดท้ายก็พยักหน้าลงจากตักวายุเดินไปคนเดียว

“ตอบได้ดีนี้ พี่ชาย กรน่าจะมีรางวัลให้พี่เราบ้างนะ” วายุพูด มือเท้าคางจ้องมาที่ผม

ผมพูด “รางวัลหรอ หวังอะไรเยอะไปรึเปล่า วายุ” จ้องได้จ้องไปสิ นึกว่าจะสนใจเรื่องแค่นี้หรอ

“น้องคิมนี้ก็ฝีมือไม่เบานะ เล่นได้ใส่ซื่อสุดๆอ่ะ” น้ำพูด กำลังกินกุ้งที่อ้อมแกะให้ ผมก็พยักหน้าเห็นด้วย

“เราว่าเด็กคนนี้คิดไม่ซื่อกับนายนะ วายุ” พายุพูด กางมือสองข้างแล้วเอนกับเก้าอี้มองมาที่วายุ ไอ้คู่นี้ท่ามันเยอะ จะดูดีตลอดเวลา ไม่เข้าใจพวกมันจริงๆ

“แต่เค้าก็แค่เด็กนี้ ไม่เห็นจะมีอะไรต้องระวัง” วายุพูด ระหว่างนั้นน้องคิมก็กลับมาพอดี วายุอุ้มขึ้นมาบนตักเหมือนเดิมหันหน้ามาทางผม คิดอะไรดีๆออก

ผมพูด “น้องคิมครับ คิดว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้กับพี่ผู้ชายที่นั่งข้างๆ คนไหนตัวอันตรายครับ” น้องคิมทำท่าคิดอยู่นั้น พี่กรก็...

“เล่นงานวายุ ระวังจะโดนหนักนะ กร” พี่กรพูด พี่แกขยับเข้ามาใกล้

ผมพูด “ถ้าพี่ช่วยวายุ ผมจะไม่พูดกับพี่เลย” พี่กรทำมือโอเค ไม่ยอมมีงอนอ่ะ เอาเปล่าล้า

“พี่คนนี้ครับ” น้องคิมพูด ชี้ไปทางพายุ พายุก็ทำหน้างง เออทำไมเป็นมันละ

“ทำไมคิดว่าเป็นพี่พายุละ ครับ” วายุพูด จับให้นั่งหันหน้ามาตรงกับตัวเอง

“เพราะเค้าเข้าใกล้พี่มากเกินไป” น้องคิมพูด น้ำเสียงดูเศร้าๆ แล้วกอดวายุ

“แล้วน้องคิมไม่กลัวพี่วายุทำไม่ดีกับเราบางหรอ” อ้อมพูด น้องคิมรีบหันมาตอบเลย

“ยอม” น้องคิม ยิ้มหน้าบานมองหน้าวายุน้ำตาลยังเรียกพี่

ผมพูด “เจ้าที่แรงนะที่นี้ แรงจริงๆนะ” สาวพยักหน้ารับกันเลยที่เดียว

“พี่วายุร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิครับ” น้องคิมพูด ทำท่าอ้อดอ้อนวายุน่าดู

“ถ้าพี่ร้องเพลง พี่จะได้อะไรเป็นรางวัลละครับ” วายุพูด แม้สีหน้านายนี้มันเจ้าเล่ห์กับเด็กก็ยังจะคิดนะ วายุ น้องคิมชี้ไปที่ปากตัวเอง วายุโอบเอวน้องคิม แล้วเริ่มร้องเพลง

ไม่เก่งไม่กล้าพูดความในใจบางครั้งก็ดูเหมือนคนเย็นชา ไม่รู้ว่ามันคือปัญหาให้เธอ นั้นต้องกังวลในใจ

ปากหนักกับเธอเสมอไม่เคยพูดความจริง ว่าความเป็นจริงน่ะมันคิดยังไง

ยกโทษให้ได้ไหมและเธอโปรดฟังฉันให้ดี จะบอกกับเธอว่าฉันรักเดียวใจเดียว

กับเธอเท่านั้นคนเดียวไม่เหลียวมองใคร ไม่เคยรักใครมากเท่าเธอนี่คือความจริงของหัวใจ

ก็มัวแต่คิดว่าเธอเข้าใจที่แท้นั้นเธอเข้าใจผิดผิด ทั้งทั้งที่รักเธอสุดชีวิตแต่ความคิดไม่เคยพูดมันไป

ผมพูด “พี่กร เพลงอะไรหรอ” เข้าไปกระซิบใกล้ๆ พี่กร

“ปากหนัก บาย อ๊อฟ” พี่กรพูด หันไปฟังวายุร้องต่อ

ปากหนักกับเธอเสมอไม่เคยรู้วิธี ว่าความจริงใจต้องสื่อสารยังไง

ก็มัวแต่เก็บไว้ ไม่เคยบอกให้รู้สักที จะบอกกับเธอว่าฉันรักเดียวใจเดียว

กับเธอเท่านั้นคนเดียวไม่เหลียวมองใคร ไม่เคยรักใครมากเท่าเธอนี่คือความจริงของหัวใจ

ก็มัวแต่คิดว่าเธอเข้าใจ ที่แท้นั้นเธอเข้าใจผิดผิด ทั้งทั้งที่รักเธอสุดชีวิตแต่ความคิดไม่เคยพูดมันไป

“ไม่เคยรักใครมากเท่าเธอ นี่คือความจริงของหัวใจ ก็มัวแต่คิดว่าเธอเข้าใจ” พี่กรร้องตามมองมาที่ผม จ้องมาซะหวานเลย

“ที่แท้นั้นเธอเข้าใจผิดผิด ทั้งทั้งที่รักเธอสุดชีวิต” พี่กรร้องตาม ยืนหน้ามาใกล้ๆ ผมก็ดันจ้องหน้าพี่แกอยู่

ผมพูด “ก็แค่นั้น เชื่อได้หรอ” พี่กรก็หันไปร้องต่อ ใบหน้ายิ้ม แล้วพวกเราก็ร้องไปพร้อมๆกัน

ปากหนักกับเธอเสมอไม่เคยรู้วิธี ว่าความจริงใจ ต้องสื่อสารยังไง

ก็มัวแต่เก็บไว้ ไม่เคยบอกให้รู้สักที วันเวลาจะพิสูจน์ความจริงใจ สิ่งนี้แน่นอนที่สุด

หากว่าเธอยังคิดอยู่ จะดูฉันก่อน ก็พร้อมจะรอ จะบอกกับเธอว่าฉันรักเธอกับเธอเท่านั้นคนเดียว

ไม่เหลียวมองใครไม่เคยรักใครมากเท่าเธอ นี่คือความจริงของหัวใจเมื่อรักเธอ ก็รักเธอ หมดใจ

พอวายุร้องจบ น้องคิมที่มันกอดอยู่ก็หลับซอบอกมันไปแล้ว พวกเราเสียงดังขนาดนี้ยังหลับได้เหมือนไอ้คนที่อุ้มอยู่เลย วายุเลยแกล้งหอมแก้มซ้ายขวา ยังไม่ตื่นเลย เดียวก็โดนลักหลับหรอก นั้นคิดยังไม่ขาดเลย วายุมันจุ๊บปากอิ่มสีชมพูของน้องคิมไปแล้ว

“เดียวผมเอาไปส่งพ่อเค้าก่อนนะครับ สั่งน้ำฮอพส์มากินไม เดียวจะได้บอกเค้าเลย” วายุพูด กำลังอุ้มน้องคิม พวกเราพยักหน้าแทนคำตอบเพราะเพลงเริ่มเล่นอีกครับ พวกเราอิ่มกันหมดแล้ว แค่นั่งกินเล่นเบาๆ รอน้ำฮอพส์ที่วายุไปสั่ง วายุเดินมาพร้อมเสียงเพลง คำยินดี ของ KLEAR เพลงนี้ต้องโดนใจใครหลายคนเลยที่เดียว วายุกับมานั่งที่เดิม

ผมพูด “พี่กร เพลงนี้มัน...จะดีไมเนีย” พี่กรหันมาโอบเอวผมซะงัน

ผมพูด “นี้พี่จะทำอะไร เราอยู่ข้างนอกนะ ปล่อยผมเดียวนี้เลย” จ้องหน้าพี่กรเขม็ง พี่แกหันหน้าไปทางวายุที่นั่งไขว้ห้าง กอดอก มองมาที่ผมอยู่แล้ว

“หึง เพราะโต๊ข้างหลังมันเล็งนายอยู่” วายุพูด แล้วมองไปทางที่เค้ากำลังร้องเพลง ผมจึงมองไปทางโต๊ะข้างหลังของวายุ มีผู้ชายคนนึงยกแก้วน้ำฮอพส์ขึ้นมาทักทาย สายตาหื่นยิ่งกว่าพี่กรอีก ผมเลยนั่งหันข้างมองไปทางที่เค้าร้องเพลง ตอนนี้ก็เหมือนพี่กรกอดผมจากด้านหลัง กอดของพี่กรแน่นขึ้นแล้วจับให้ผมเอนหลังไปพิงอกตัวเอง แล้วเอาหน้าวางบนไหล่ของผม พี่กรกระซิบที่ข้างหูผมว่า...

“ขอให้ความรักของเราสมหวัง ไม่เหมือนความหลังที่เธอเคยพบเจอ ขอให้รักเรามั่นคงตลอดไป” พี่กรพูด แล้วก็โยตัวเบาๆ

ผมพูด “ผมจะพิจารณาประโยคนี้อีกทีแล้วกัน” พี่กรจูบที่หูเบาๆ ทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นมากกว่าคนไหนๆ