ตอนที่ 12 ไวน์กับการวางยา

 

พวกเราทุกคนยังนั่งร้องเพลงตามไปเรื่อยๆ กรยังอยู่ในอ้อมกอดผมอยู่คงจะลืมไปแล้ว บางทีก็ลุกขึ้นไปหาโย แล้วก็กลับมาพิงอกผมเหมือนเดิม ไอ้คู่ที่ไม่สนใจเพลงก็เห็นจะเป็นวายุกับพายุที่ดูเหมือนจะคุยเรื่องงานไปด้วย สองคนนี้ถ้ารวมหัวกันนะแผนการขั้นเทพ ไม่ว่าให้โปรเจ็คอะไรไปก็ดูจะไม่มีปัญหาเลย แต่ผมรู้สึกอะไรบ้างอย่างที่มาจากพายุด้วยสายตาเวลามองวายุ ถึงหมอนี้จะมีแฟนมามากมาย แต่คนที่จะไปไหนด้วยหรือยอมทำให้โดยไม่ว่าอะไร คือ วายุ ผมพึ่งจะมาสังเกตเอาพักหลังๆ แต่อยู่ดีๆกร ก็หันมากระซิบ

“พี่กร น้องซีกำลังลุกมานี้ เอาไงอ่ะ” กรพูด ผมจึงหันไปมอง น้องซีก็เดินมาที่โต๊ะแล้ว ดูเหมือนวายุจะชวนไปคุยตรงระเบียงที่ยินพิงในตอนแรก ผมกับกรก็มองไปทั้งคู่จนเสียงเพลงจบลง สีหน้าวายุดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ

“พี่กร ผมว่ามันดูแปลกๆ ป่ะ วายุมันนิ่งไปรึเปล่า” กรพูด ผมพยักหน้ารับเบาๆ อยากตอบนะ แต่หน้ากรอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี้เอง ขอหอมแก้มหน่อยนะครับคนดี จัดไปหนึ่งฟอด พร้อมกับเสียงแชะของกล้องถ่ายรูป ทำให้ผมสองคนหันไปตามเสียง

“หึหึ....วายุมันคิดอยู่แล้ว เลยให้ผมถ่ายเก็บไว้ หอมไมครับ พี่ธิณกร” พายุพูด ผมก็พยักหน้าสิครับ หอมจะตาย ส่วนกรไม่พูดอะไรแต่กำลังยกมือขึ้นมาบีบคอผมอยู่

ผมพูด “กร พี่ ขอโทษๆ รับรองจะไม่ทำอีก เมื่อกรไม่ชอบ” กรถึงยอมลงนั่งดีๆ ถึงกับเหนื่อยกินน้ำไปหมดแล้วเลย

“คืนนี้ผมจะไปนอนกับวายุ ไม่นอนกับพี่แล้ว” กรพูด อ้าว งานเข้า ผมเลยหันไปกอดไว้เลย กรทั้งดิ้น ทั้งร้องไป แต่ก็ไม่ดังหรอกครับ ไอ้ที่จะดังน่าจะเป็นเสียงหัวเราะของบรรดาพวกที่เหลือ

“ไม่ได้กร เราไม่อนุญาติ นายมาก็เป็น กขค สิ เรากำลังสวีทกับวายุอยู่” พายุพูด สีหน้ามันโคตรกวน....อ่ะ

“ดีสิ อยากไปเป็น กขค อยู่พอดี ปล่อยผมเดียวเลยพี่กร” กรพูด ประโยคหลังหันมาบอกผม มีรึจะปล่อยใครจะยอมให้ที่รักไปนอนที่อื่นกันเหล่า

“เกิดอะไรขึ้น แล้วสามีภรรยาคู่นี้มันอะไร ทำยังกับเด็ก” วายุพูด กลับมาถึงมันก็เล่นเลย ไม่ดูสถานการณ์ ผมจึงส่งสายตาให้ช่วยหน่อย ส่วนสองคู่ที่เหลือก็เอาแต่หัวเราะไป ไม่ช่วยอะไรได้เลย

“วายุ พูดให้ดีนะเว้ย ใครเป็นสามีภรรยาใคร” กรพูด ยังพยายามแกะหนวดปลาหมึดของผมอยู่

“พี่กร ผมอยากกินไวน์ เราเปิดไวน์ นะๆ” วายุพูด เดินมากอดคอข้างหลังเอาหน้าวางบนไหล่ผม ซึ่งกรหยุดดิ้น แต่หันหน้ามาจ้องแทน เดียวก่อน วายุอยากกินไวน์หรอ มันมีอะไรในประโยคนี้รึเปล่า หันไปที่ทางพายุ อ้อม น้ำ สามคนนี้มีรอยยิ้มมุมปากกันทั้งหมด แสดงว่าพวกมันมีแผนเป็นแน่

ผมพูด “อื้ม ได้สิ” วายุก็เดินกลับไปนั่งทีตามเดิม ผมก็ปล่อยกรเป็นอิสระ แต่กรก็รีบจับมือผมทันที อ้าว จะเอาไงกับพี่ครับ กร มายั่วกันแล้วก็จากไปตลอดอ่ะ อ่ะๆ ว่ามา เหมือนจะสงสัยอะไรขึ้นมาอีก

“เดียว พี่กร เมื่อกี้วายุมันอ้อนพี่รึเปล่า” กรพูด ผมก็พยักหน้าแทน แล้งไง ก็ดูเป็นเรื่องปกตินิ รึว่า...

ผมพูด “หึง...?” หื้ม ทำไมสายตากร ดูยั่วกันขนาดนี้ เริ่มจะเห็นอะไรอยู่บ้างแล้ว

“จะบ้ารึไง ผมหมายถึงมันจะไม่สบายรึเปล่า ปกติมันจะอ้อนตอนไม่สบายนิ” กรพูด กรณีนั้นอ่ะใช่ แต่สถานการณ์ไม่ใช่ครับ กร ถ้ากรสังเกตไอ้ฝั่งตรงข้าม สายตาแต่ละคนมันรอฉากฟินๆอยู่คร้าบ

ผมพูด “เดียวดูก่อน ไม่ไหวก็ค่อยแบกกลับเท่านั้นเอง เดียวพี่ไปสั่งก่อน” บอกเสร็จผมก็ลุกจากโต๊ะไปสั่งไวน์เอง ได้เหมือนเสียงข้อความเข้า ออ วายุไลน์มาว่า “กร กินเหล้า เบียร์เก่ง แต่ถ้าเป็นแนวคลาสิคที่พวกเรากิน กรคงสู้ได้ไม่นาน” อ๋อ แบบนี้เอง พวกคอแข็งแบบนี้ต้องเจออะไรนิ่มๆ แม้เข้าใจหาวิธีแก้นะ น้องเรา

ผมพูด “หึ...แบบนี้อาจจะง่ายขึ้น” ผมเดินไปสั่งเจ้าของร้านที่กำลังเดินสวนอกมาพอดี จากนั้นก็กลับมานั่งที่เหมือนเดิม นั่งก้นยังไม่ร้อนวายุก็ดึงออกไปนอกโต๊ะ ไปใกล้ระเบียงด้านหน้า

“พี่กร ห้ามทำอะไรมากไปกว่าจูบมัน บอกไว้เลย ถ้าพี่ทำ...งานเข้า” วายุพูด สีหน้าดูจริงจังมาก

ผมพูด “วายุ ถ้าคนที่ชอบอยู่ใกล้มากขนาดนี้ ความอดทนพี่มันก็มีขีดจำกัดนะ” เราสองพี่น้องกอดคอหันไปทางทะเลย ผมพูดความจริงนะ ใครจะไปทนไหว

“ผมเข้าใจ แต่ถ้าพี่ทำตอนนี้ อย่าหวังเลยว่ากรจะให้แตะตัวแม้แต่ปลายเล็บ” วายุพูด ผมก็ฟังมองออกไปในทะเลโดยที่พระอาทิตย์ตกลงไปแล้ว

“ที่ผมคิดแผนนี้ขึ้นมา ผมคิดว่ามันจะพูดความรู้สึกที่แท้จริงกับพี่ เพื่อให้พี่เข้าใจในเหตุผลของมัน” วายุพูด เดินกลับไปที่โต๊ะ ผมยังยืนที่เดิมมองไปข้างเพื่อควบคุมอารมย์ตัวเองให้ได้ จนมีมือใครบ้างคนจับที่หัวไหล่ ผมจึงหันไป

“พี่กร เป็นอะไร เค้าเปิดไวน์กันแล้ว พี่ไม่กินรึไง” กรพูด ดูจากหน้าคงคิดว่ามีปัญหากับวายุละสิ เปล่าเลย พี่กำลังไม่คิดอะไรลึก อย่ามายั่วกันนักสิ กร ครับ

ผมพูด “กร เป็นห่วงพี่หรอ” ปากยิ้มนะ แต่สายตาไม่ได้ยิ้มไปด้วย เพราะมือผมโอบเอวอยู่

“เปล่า วายุมันบอกว่าพี่เป็นอะไรไม่รู้ ให้เดินมาดู” กรพูด แล้วก็แกะมือผมออก ผมเลยให้กอดคอเดินกลับไปที่โต๊ะ

แล้ววายุก็จัดการเป็นบริกรพิเศษเทให้อย่างดี กินไปก็ท้ากันไป กรก็บ้าจี้กินตามคำท้าของวายุ กรคงไม่รู้สินะ ไวน์เนีย วายุกินเกือบทุกวัน แต่งนิยายไปก็จิบไป เรียกว่าคอมันแข็งพอได้ แต่วายุไม่ได้กินเยอะเพราะวายุมีคนแย่งไปกินตลอด ใครกันให้ทาย....บางท่านอาจเดาถูก คนนั้นคือ พายุ มันก็กินไปบ่นวายุไป ไม่สบายก็ยังจะกินอีก พอเห็นสภาพ กร เริ่มทำตัวน่ารักซบไหล่ผม ส่วนพายุตาก็เริ่มหวานๆแล้ว แสดงว่ากำลังเคลิ้มเลย ผมชนแก้วสุดท้ายกับวายุ พอกลับมาห้อง กรก็ออกอาการเลย ผมต้องรีบพาเข้าให้น้ำ กลับมาที่เตียงผมก็เช็ดหน้าเช็ดตัวให้

“พี่กร ร้อนจังเลย ทำไมไม่เปิดแอร์อ่ะ” กรพูด นั่งท่าขัดสมาทมือก็มาเขย่าแขนผม บ่นเสียงดัง มือผมก็เช็ดหน้าเพื่อให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง นี้เมาก็ยังกับเด็กอยู่ไม่สุกเลย

“เป็นไงบ้าง พี่กร ถามอะไรบ้างรึยัง” วายุพูด ที่กำลังเดินมาที่เตียง ยืนข้างหลังผมอีกที อยู่ดีๆ กอดก็กระโดดมากอดผมเลย ยิ่งพยายามห้ามตัวเอง นี้ก็จะพยายามจะยั่วกันจริงสิน่า

“จะมาถามอะไร ไอ้คนป่วย อยากรู้หรอ ถามมาดิ” กรพูด มองตามวายุที่เดินมานั่งที่โซฟา ลงมานั่งตักผมอีกที ผมก็วางผ้าไว้ที่โต๊ะหัวเตียง ก็จะเอามือมากอดคนตัวบางที่นั่งอยู่บนตัก คางวางบนไหล่บาง

“กร จะคบกับพี่ชายเราเมื่อไร” วายุพูด นี้ก็ตรงประเด็นซะเหลือเกิน ฟังจบ กร ก็ถอนหายใจนิดนึง

“โถ่ นึกว่าเรื่องอะไร ก็ยังไม่รู้ไง เพราะเรายังไม่พร้อม ไม่อยากให้พี่ชายนายเนีย มาเจ็บเพราะเราที่หลัง ทำไมต้องรีบ ไม่ทำเหมือนโยมันอ่ะ คุยไปก่อน ได้รึเปล่า” กรพูดมายาว ท่อนจบหันหน้ามาถามผมซะงัน ผมจึงมองสายตาที่หวั่นไหวนั้น รอคอยคำตอบผมเช่นกัน แปปเดียว กร คร่อมบนตักผมหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ

“เฮ้ย...อะไรจะกลับแล้วหรอ ไม่อยู่คุยกันก่อนอ่ะ” กรพูด วายุกำลังเดินออกจากห้อง ผมจึงให้ไปหา มือก็ต้องประครองร่างบางมีนั่งคร่อมตักผมอยู่

“ไม่ละ ตามสบาย จะไปเก็บข้อมูลเพิ่มสักหน่อย อุสาห์วางยาไว้” วายุพูด เดินออกไปเลย

ผมพูด “ส่วนเราก็นอนกันได้แหละ มันดึกแล้ว” กรก็พยักค่อยๆ คลานลงไปนอนดึงผ้ามาห่มเหมือนเด็ก

พอเห็นว่าหลับสนิท ผมก็ไปอาบน้ำ ทำให้ตัวเองเย็นลงไม่งันผมคงฟัดกรเป็นแน่ เดินออกมาถึงกับนิ่งไปเลย คิดว่าคืนนี้จะแอบเนียนนอนกอด แต่ตอนนี้กรดันนอนไม่ใส่เสื้อ ถอดทิ้งไว้ข้างเตียง ผ้าห่มถึงขอบกางเกง เห็นผิวขาวเนียนอมชมพู ผมหลับตามือค่อยๆเอื้อมหยิบผ้ามาห่มถึงไหล่ กรลืมตาขึ้นมา

“มาแล้วหรอ” กรพูด สายตาที่สบกันอย่างเว้าวอน ทำให้แรงดึงดูดเข้าหากันมายิ่งขึ้น ผมจึงก้มลงไปจูบ กรก็โต้ตอบผมเป็นอย่างดี ค่อยเลื่อนมาที่คอขาวชมพู เสียงอืออึงในลำคอของกรดังเบาๆที่ข้าง ขบเม้นเหมือนตีตราจองความเป็นเจ้าของ มือไล่สัมผัสไปทั่วผิวเนียนใต้ผ้าห่ม จนได้ยินเสียงสะอึกสะอืนร้องไห้ของกร “พี่กร อย่าทิ้งผมนะ รอผมนะ”

ผมพูด “ใครจะทิ้งลง น่ารักขนาดนี้ กรนั้นแหละ อย่าทิ้งพี่นะ” กรส่ายหน้า กอดผมแน่นแล้วหลับไป ส่วนผมก็ยอมให้ร่างบางหนุนแขนตัวเองนอนกอดกันกลมตลอดคืน