ตอนที่ 14 : ค่อยเป็น ค่อยไป

"แต่ในนิยายไม่เร้าร้อน เหมือนในชีวิต จริงหรอกนะ กร" วายุพูด กรถึงค้างเลย พวกนี้เดียวก็เกิดเรื่องหรอก แค่เมื่อคืนเกือบจะไปไม่รอด

"กินเถอะ กร แค่นิยาย อย่าไปคิดมาก" ไอ้ผมก็ไม่จะตอบยังไงดี ก้มหน้ากินไป สังเกตเห็นกรหูแดงด้วย เจ้าตัวจะรู้ไมว่าคืนทำเรื่องอะไรไว้กับผมบ้าง

"วายุเขียนเรื่องกรตั้งแต่เมื่อไรอ่ะ" น้ำหันไปถามวายุที่จิบกาแฟ มือก็เขียนลงในไอแพดไปด้วย

"ตั้งแต่พี่กรตกลงจูบนั้นแหละ" วายุไม่ได้หันมามองน้ำ แต่มือก็ต้องชะงักไปนิด เพราะพายุกำลังป้อนหันมาจ้องตากันนานอ่ะ กว่าวายุจะอ้าปากกิน

"กร บอกพี่ เรื่องพายุหน่อยสิ" ผมหันไปกระซิบกร ที่นั่งกินเงียบๆ ตั้งแต่เจอประโยควายุเข้าไป ถ้าจะคิดอะไรไปไกล กรมองหน้าผมสักพัก ก่อนจะพูดออกมา

"พี่กร รู้ก็อย่าพึ่งไปบอกวายุมันอ่ะ" กรหันมากระซิบผมเบาๆ ผมพยักหน้ารับ

"เดียวกินข้าวเสร็จแล้วผมบอก" กรกระซิบกลับมาอีกที พยักหน้ารับเหมือนเดิม

"นี้นั่งกินเงียบกันไปรึเปล่า มันดูอึดอัดอ่ะ"พวกเราหันมามองหน้ากันเอง จะพูดยังไงเพราะสองคนนั้นทำให้เกิดเรื่องขึ้นมา

"ก็คิดนิยายไปด้วย มันก็ต้องเงียบสิ" วายุพูด มือเก็บอุปกรณ์ลงมือกินข้าวที่ตัวเองตักมา

"วายุกินข้าวเสร็จ คุยกับพี่หน่อย" ผมพูดน้ำเสียงจริงจัง วายุพยักหน้าแทนแล้วกลับไปกินของตัวเองต่อ

"พรุ่งนี้ก็กลับกันแล้วเนอะ เร็วจัง" อ้อมพูด หันไปคุยกับน้ำ

"นั้นก็ถึงเวลาส่งต้นฉบับไม่ใช่หรอ อ้อม" ผมนั่งฟังไปก็เห็นงานก้องโตเลย กว่าจะเคลีย์ได้จะมีเวลาไปจีบกรไมเนีย

"ผมไปรอที่สระน้ำนะ" วายุพูด ลุกขึ้นยืน เดินออกไปตามที่นัดพบ

"พี่กร กลับมาบอกผมบ้างนะ" กรกระซิบบอก ผมหันไปมองอย่างชั่งใจ

"พี่ยังไม่แน่ใจนะ เดียวดูข้อต่อรองของวายุก่อน" กรครางเสียงยาวรับ พยักหน้าด้วย

"ไปก่อนนะ ทุกคนตามสบายนะ เจอกันตอนสายของพรุ่งนี้เลย" ประโยคแรกบอกกร อันหลังๆ บอกทุกคนที่เหลือ สีหน้าพายุดูไม่ดีเท่าไร

ผมเดินออกมาหาวายุตามที่บอกไว้ ถ้าผมเดาถูกคือเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับพายุ เพราะดูจากการวางยาของวายุ คงสงสัยหรือจับความรู้สึกอะไรได้ เซ็นวายุจัดว่าดีทีเดียว มองออกมาก็เจอวายุกำลังนั่งแช่ขาในสระ เอนตัวมาข้างหลัง ท่าสบายๆ ดูแล้วไม่เครียดอยย่างที่คิดไว้เลย

“ไงเราบอกพี่ได้รึยัง” ผมนั่งบนเกาอี้ที่สระ นั่งคร่อมวายุอีกที วายุหันมามองหน้าผม กลับไปเหมือนเดิม

“ไม่มีอะไรนี้ ถ้าเป็นเรื่องพายุก็อย่างที่พี่คิด ผมรู้ว่าพี่ดูออก” วายุพูด น้ำเสียงธรรมดา ก็อย่างว่าวายุพึ่งจะอกหัก ความเจ็บยังไม่หายไป ถึงจะรู้ว่าพายุคิดยังไงกับตัวเอง ก็ยังไม่สามารถสานต่อได้

“อื้ม พี่ดูออก พี่จะบอกกรนะ เผื่อรู้อะไรเพิ่ม” วายุโยกหัวรับ ผมลงมานั่งข้างๆ วายุ เอาขาแช่น้ำเหมือนกัน

“กลับไป งานของพวกเราคงยุ่งกันน่าดู แบบนี้หาทางจีบกรได้รึยังอ่ะ” วายุหันมาถาม เพราะคิดว่าพี่ชายคงงานยุ่งมาก คงจะหาเวลามาเจอกรลำบาก

“พี่ก็กำลังคิดอยู่ แค่ได้ยินสองสาวนั้นพูดพี่ก็เห็นงานก้องโตแล้ว คงโทรหาได้บ้าง แต่...” งานกับกรผมก็ๆม่สามารถทิ้งได้สักอย่าง

“แต่ไม่รู้ว่ามันจะยอมรับรึเปล่า หรือ กลัวคนตัดหน้าไป” วายุพูด แอบยิ้มกรุมกริม สีหน้าพี่ชายตัวเองกำลังฟ้องหลายอย่างถึงความรักครั้งใหม่ที่เค้าเป็นผู้เลือกหามาให้

“ไม่รับทนได้ แต่ไอ้อันหลังนี้ทนไม่ได้ แล้วจะไม่ยอมด้วย” ผมละจะบ้าตาย อยากรวบรัดตัดความให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

“ไปคุยกับมันดีๆสิ ตอนนี้มันน่าจะให้พี่ยอมเข้าใกล้ง่ายๆนะ หรือจะเอาเรื่องผมเป็นข้ออ้างก็น่าจะดีนะ มันได้ประโยชน์สองต่อด้วย พี่ว่าไงละ” วายุหันมาพูด พี่ชาย รอยยิ้มรับกับใบหน้าปรากฎขึ้นมาทันที ไม่ต้องเสียเวลาคิด

ไม่ต้องเสียเวลานาน ผมลุกขึ้นพร้อมกับดึงวายุให้ขึ้นมาเดินกลับห้องไปด้วยกัน ดูจากหน้าตาถึงเวลาต้องไปนอนพัก เดียวพรุ่งนี้เดินทางกลับน้องชายตัวดีคงเริ่มทำงานเลย พอไม่พักผ่อนมากๆ จะๆไม่สบายเอาอีก เดือดร้อนคุณหมอดินที่ตอนนี้กำลังไปได้สวยกับเพื่อนของวายุ

เห็นว่าตั้งแต่ตกลงกันได้ ก็ไม่มีอะไรต้องคิดมาก คุยกันไป ทำความรู้จักกันไป แลกเปลี่ยนสิ่งต่างหรือสร้างมันขึ้นมาใหม่ให้กันและกัน ก็ใช่ว่าโยจะพร้อมรับเลยซะเมื่อไร กลัวไม่ต่างจากกรหรอก แต่เพราะดินมันยังไม่อยากให้โยมีทัศนคติที่ไม่ดีในเรื่องนี้มากนัก มันเป็นการตัดโอกาสที่จะเข้าหา

แปปเดียวก็เดินมาถึงหน้าห้อง วายุโบกมือขอตัวไปนอนก่อน เดินเข้ามาในห้องก็เห็นกรนอนเล่นมือถืออยู่ ผมเลยนอนลงข้างเอามือวางบนเอวอย่างเบามือ กรก็ยังไม่รู้สึกถึงมันเลย เอาแต่มองหน้าจอมือถือ จนผมดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

“พี่กร ปล่อยผม ปล่อย....” กรร้องเสียงหลงไปเลย ดิ้นไปมาไม่ยอมหยุด

“ให้พี่กอดให้หายคิดถึงก่อน แล้วพี่จะปล่อย” ผมกระซิบที่ข้างหู จากมือที่ดันอยู่ก็หยุด หันหน้ามามองผม

“เป็นอะไรรึเปล่า มามุขซะเศร้าเลย อย่ามาแผนสูงกับผมเชียวนะ พี่กร” กรพูด ผมจึงให้หัวกรแนบกับอกผมไว้ กระชับกอดให้แน่นขึ้น

“กลับจากเที่ยวรอบนี้ พี่คงมีงานเยอะมาก กลัวไม่มีเวลาไปเจอกร พี่คงคิดถึงกรมาก” ให้กรนอนหนุนแขนตัวเองแทนหมอน กรก็ยอม หันมาจ้องหน้าผมอีก

“อื้ม พี่ก็โทรหาสิไม่เห็นจะยากเลย อีกอย่างนะผมก็ไม่ได้อยู่ไกลซะเมื่อไร” กรพูดขึ้นมือก็ยังกดมือถืออยู่

“มันไกลสายตาพี่นี้” ใช่ มันไกลสายตาที่จะดูแลกร เดียวคนอื่นตัดหน้าขึ้นมาผมก็อกหักอ่ะสิ

“ทำไม กลัวผมไปมีคนอื่นรึไง ก็ธรรมดานะ คนมันน่าตาดีเสียด้วย” กรพูด สายตาที่ไม่สนใจอะไร ตายังมองมือถือ โดยดูร่างบางๆกำลังถูกบดบังของร่างหนา

“แบบนี้พี่คงทำการเป็นเจ้าของไว้ก่อนดีกว่ามัง” ผมเอนมาคร่องร่างบางที่นอนไม่เรื่องอะไร

“เฮ้ย... พี่กรหยุดคิดเลยนะ ฟังผมให้จบก่อนสิ อย่ามาเนียน” ร่างบางรีบดันไหล่รีบโว้ยวาย

“ไหนว่ามา ถ้าเหตุผลไม่ดีพอ กรต้องยอมทำหมัดจำกับพี่ไว้ก่อนด้วย” กรแทบจะแยกเขี้ยวใส่ผมทันที ก็คงจะเดาออกว่าจะโดนอะไรบ้าง สายตาผมมันฟ้องถึงความต้องการที่สูงอยู่แล้ว

“พายุมันให้ผมย้ายมาอยู่กับมันที่คอนโดเพระผมกำลังจะย้ายมาทำสาขาใหม่ใกล้คอนโดมัน เหตุผลเนียฟังขึ้นไมละ” กรพูด รีบยืนมือถือมาบังหน้าตัวเอง ให้ดูว่าคุยกับพายุอยู่จริง กวาดสายตาอ่าน ผมก็พยักหน้ารับ กรก็เอามือถือลง เท่านั้นแหละโอกาสผมเลย

ผมก้มลงรีบมาประกบปากบางที่เหมือมกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่มันก็เป็นการเปิดโอกาสให้ผมได้เข้าไปหาความหวานนั้น การจูบครั้งนี้ไม่ได้จาบจวงอะไร แต่มันคือการทายทอดความรู้สึกจริงๆ ของผมที่มีต่อร่างบางที่ดิ้นอยู่ในตอนแรก ก็ค่อยๆ รับความรู้สึกทางสายตา รสสัมผัส ที่ให้ไปอย่างช้าๆ เป็นเวลานานกว่าที่ผมจะยอมให้อิสระปากบาง ตอนนี้กรกำลังหอบหนัก จ้องหน้าผม ใบหน้าแดงไปยันหูเลย น่ารักชิบ คนอะไรจะน่ารักโดนใจแบบนี้

“สัญญากับพี่สิ กร ว่าจะไม่มีใครเห็นใบหน้าแบบนี้ของกร นอกจากพี่คนเดียว” ผมพูด ก้มลงเอาปลายจมูกชนกัน สายตาสบกันไม่ต้องสงสัย

“อือ” กรตอบแค่นั้น ดันผมออก นอนพลิกตัวไปทางด้านข้างแต่ก็ยังนอนหนุนแขน จึงกอดให้หลังของกรติดอกตัวเอง ใบหน้าได้รูปของตัวเองวางบนซอกคอร่างบาง ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป เป็นทางที่เราทั้งคู่จะเข้ากันได้ดีสักวัน “พี่เชื่อใจกรนะ”