ตอนที่ 9 : คำถาม...

“เมื่อพี่อยากได้อะไร พี่ก็ต้องได้และพร้อมจะรักษามันสุดชีวิตที่มีอยู่”

พี่กรพูดออกมาจริงจังมาก น้ำเสียง ใบหน้าหล่อ สายตาคมกริบ มันดูต่างจากตอนที่เค้าจูบผมเมื่อกี้ ตอนแรกผมงอนที่พี่กรจูบผม ผมมันก็บ้าจูบตอบไปดิบดีไม่ขัดขืนเลยบ่นอะไรไม่ได้ แล้วนี้เหมือนพี่กรมาสารภาพอะไรสักอย่าง ทำไมพี่กรต้องจริงจังอะไรขนาดนี้

“อย่าไปกดดันแบบนั้นสิพี่กร” วายุพูด เสียงสวรรค์แท้เลยเพื่อน พี่กรจึงปล่อยมือจากไหล่ผมพร้อมสายนิ่งๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

“อย่างที่พี่เค้าพูด เค้าต้องทำจริงๆแน่” วายุพูด พึ่งจะสังเกตุพี่น้องคู่นี้มีสายตาที่เหมือนกันมากเลย ดูมีเสน่ห์จนหลงเข้าไปง่ายๆเลยนะ

“เราเคยบอกนายแล้ว กร ว่านายไม่มีวันไปจากสองมือนั้นหรอก” วายุพูด มาหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำของพี่กรแล้วก็ใส่กางเกงตัวเดิม มีผ้าขุนหนูคลุมที่หัวคงสระผมมา มือทั้งสองช่วยกันทำหน้าที่เช็คหัวตัวเอง มือนึงที่ต่อยมามีรอยช้ำแดงมาก

ผมพูด “วายุมือนั้นไม่เจ็บหรอ มันแดงมากเลยนะ” วายุเล่สายตามามองที่ผมก่อนจะหันมาเต็มตัว

“นายดูไม่ออก หรือไม่อยากตอบคำถาม” ทำไมมันต้องวนมาที่เรื่องนี้ด้วยนะ

ผมพูด “อย่างหลัง” ผมตอบออกไปจริง ผมไม่อยากตอบคำถามระหว่างที่ผมยังอ่อนแอเพราะถ้าผลในภายหลังมันไม่ใช่จำนวนคนที่เจ็บก็จะเยอะไปด้วย

“อ่า ถ้าผลไม่เหมือนตอนนี้ จำนวนคนที่จะเจ็บก็จะเพิ่มสินะ” วายุพูด มันอ่านได้ขาดจริงๆ

ผมพูด “เราไม่พร้อมรับใครเข้าใหม่จริงๆ แล้วการให้มาชอบผู้ชายเลยก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดีนั้นแหละ” การที่คนใหม่จะเข้ามาได้ก็ต้องใช้เวลาเยอะเลยละ แต่แค่นี้พี่กรก็เข้ามาเยอะมากไปแล้ว

“ก็เข้าใจว่าคนลืมช้ามันเป็นยังไง” วายุพูด นั่งอยู่บนเตียงนวดข้อเท้าตัวเองอยู่ สีหน้ามันไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆเลย นี้มันยังไม่หายเฮิร์ทอีกหรอ

ผมพูด “ขาหายเจ็บรึยัง อ๋อนึกได้อีกอย่างพี่นายอนุญาติให้น้องซีมาคุยกับนายได้นะ” ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากใบหน้านิ่งนั้นเลย นี้มันอาการเย็นชาชัดๆ ผมเดินไปนั่งข้างๆวายุจับไหล่ของมันเหมือนให้มันทำใจเอาไว้ หนียังไงก็ต้องเจอ

“ขอบใจ เจ็บอยู่นิดหน่อย” วายุพูด จนมีคนมาเคาะห้องผมจึงเดินออกไปเปิดก็เห็นพี่ดินกับโยมาที่หน้าพร้อมกล่องปฐมพยาบาลคงมาทำแผลให้วายุ แล้วรู้ได้ไงอ่ะ ดึงโยให้มาคุยด้วย

ผมพูด “รู้ได้ไง วายุตื่นแล้ว” กระซิบถามเดินเข้าไปที่เตียง พี่ดินกำลังล้างแผลให้วายุ

“วายุส่งไลน์ไปนะ” โยพูด แล้วทำไมมันต้องทำแก้มแดงขึ้นมาด้วย

“ดูพี่ดินจะอารมย์ดีนะครับ มีอะไรดีๆที่พี่อยากเล่าให้ผมฟังไม” วายุพูด พวกนิ่งๆนี้ดูกันออกด้วยแฮะ ผมเลยจัดการล็อคตัวโยไว้ก่อนเลย

“เฮ้ยกร นายจะทำอะไร” โยพูด เสียงตกใจขอโยทำให้พี่ดินหันมามองที่ผมทันที

“ดีมาก กร อาการอยากรู้เรื่องชาวของนาย เซ็นสูงจริงๆ” วายุพูด เหมือนมันจะด่าผมเลยนะ

ผมพูด “ขอบใจที่คำชม แต่ที่หลังไม่ต้องก็ได้” นี้มันจะด่าเลยนะว่าเสือก

“ไม่มีอะไร พี่แค่ประสบผมสำเร็จในการเจรจานะ” พี่ดินพูด มือก็จัดการพันแผลให้วายุไปด้วย ผมจึงปล่อยโย มันดึงผมไปนั่งที่โซฟาใกล้หน้าต่าง

“ดีใจด้วยนะ ดิน” พี่กรพูด เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ผมจึงให้ไปมองพี่แกไม่มองผมเลยเดินไปใส่เสื้อผ้า นี้เอาจริงหรอนี้

“พี่ไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ” วายุพูด มองดูมือที่ถูกพันเอาไว้ เออ พูดไป งอนมากไม่น่ารักเหมือนเด็กหรอกนะ โตๆ กันแล้วฟังเหตุผลกันบ้างสิ

“เกิดอะไรขึ้นหรอ กร ดูพี่เค้าอารมย์ไม่ดี” โยพูด คงเห็นท่าที พี่ดิน วายุ เดินไปหาพี่กรตรงตู้เสื้อผ้า เสียงเคาะประตูผมจึงเดินไปเปิด พายุยืนยิ้มอยู่หน้าห้องแล้วก็เดินเข้าห้องมา

“วายุ ตื่นแล้วหรอ ขากับมือเป็นไงบ้าง” พายุพูด แล้วเดินไปหาวายุ ส่วนผมเดินกลับมาที่โย

ผมพูด “โย นายตกลงอะไรกับพี่ดินรึเปล่า” โยจ้องผมเหมือนจะตอบดีไมแล้วหูมันก็แดงขึ้นมาเลย

ผมพูด “บอกเถอะน่า สัญญาจะไม่บอกใครเลยอ่ะ” โยก็ยกมือกอดอก หลังพิงโซฟา

“ไว้ใจตัวเองก่อนดีกว่าไม กร” โยพูด เอาไงดี ต้องถูกมันจับได้แน่เลย

“นายอยากรู้เรื่องเรา หรือ อยากรู้ว่าพี่กรเป็นอะไร” โยพูด นั้นไง หึ...หงุดหงิดชะมัด

ผมพูด “เออ ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก ไม่อยากรู้แล้ว” เดินมาขึ้นเตียงนอนเอาผ้าคลุมยันหัว

“อย่าไปกดดัน เดียวฝั่งนี้จะเข้าหาลำบาก ก็ปล่อยให้นอนไปเถอะ” วายุพูด เสียงมันผมจำได้ พูดยังไงก็เข้าข้างพี่ชายมันอยู่ดี เซ็ง...ก็คนมันยังไม่พร้อมจะมากดดันอะไรนักหนา

“งันขอตัวกลับห้องก่อนนะ เจอกันเย็น โยกลับห้องกันเถอะ” พี่ดินพูด ผมก็นอนฟังนิ่งๆ

“งันผมไปนอนห้องตัวเองแล้วกัน ส่วนเรื่องอยู่ต่อไม ผมจะให้คำตอบเย็นนี้” วายุพูด

“กร เจอกันเย็นนี้นะ พักผ่อนเยอะๆละ” พายุพูด

สักแปปก็ได้ยินเสียงปิดประตู ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ จนที่นอนอีกด้านเหมือนมีคนนอนลงแล้วก็นิ่งไป ผมจึงค่อยๆ เปิดผ้ามาให้เห็นแค่ตา เห็นพี่กรนอนหันหลังให้ พอเห็นแบบนี้ทำไมมันดูน่าโมโห หงุดหงิดบอกไม่ถูก นี้พี่เค้างอนจะไม่พูดด้วยจริงหรอ ไม่เข้าใกล้ ไม่สนใจเราจริงๆหรอ อะไรกันปกติตัวแทบจะติดกัน หรือพี่กรจะแผนสูงอะไรอีกรึเปล่า เมื่อกี้ก็ยืนคุยกันตั้งนาน แต่เมื่อกี้

วายุพูดเรื่องอยู่ต่อไมหมายถึงถ้าอาการมันไม่ดีขึ้นจริงๆก็จะกลับกรุงเทพงันหรอ เท่ากับแบบนี้เราก็ไม่ต้องเจอพี่กรอีกก็ดีนะสิ

ผมจึงเปิดผ้าห่มถึงครึ่งตัวนอนมองเพดานิ่งๆ สองวันมานี้เรื่องของวายุเข้ามาทำให้ผมก็ลืมช่วงความยากลำบากของความรู้สึกที่อ่อนแอจนทำร้ายตัวเองด้วยการกินเหล้า ร่างกายนั้นเกือบแย่ลงไปจนพวกนี้ชวนมาเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศเพื่อให้พักผ่อนใจกายจะได้ปรับความคิดใหม่ยังไงก็ต้องอยู่กันต่อไป ไม่มีใคร ไม่เคยไม่เสียใจกับความรัก แต่จะมาให้สนใจผ็ชายที่นอนข้างๆ นี้เลย มันก็จะยังไงละไอ้คบหาแบบพี่น้องอ่ะรับได้ แต่จะมาให้มากกว่านี้ไม่ไหวพี่กรน่ากลัวเกินไป ที่น่ากลัวก็ดูพี่เค้าจะจู่โจมตลอดเวลาอ่ะ พอๆ นอนดีกว่า ง่วงๆๆ หลับตาไม่นานผมก็หลับไปไม่รู้ตัว

“กร กร” วายุพูด อ้าวมาตั้งแต่เมื่อไร ผมบิดขี้เกียจไปมาหันมาทางที่พี่กรนอนอยู่แต่ก็ไม่พบร่างหนานั้นแล้ว

“พี่กรอยู่ในห้องน้ำ ไปๆ ล้างหน้าจะได้ไปกินข้าวกัน” วายุพูด มันนั่งตรงปลายเตียงอีกข้าง ผมจึงไปด้วยอาการงวงเงียจนเกือบชนพี่กรที่กำลังเดินออกมา พี่กรไม่มองหน้าผมเดินไปที่ตู้หน้ากระจก ผมปิดประตูเสียงดังเลย

ผมพูด “ตื่นมาคิดว่าจะอารมย์ดีไงพี่แกยังงอนอยู่อีกเนีย” ผมก็ล้างหน้าแล้วเดินออกไปที่หน้าตู้กระจก

หันมาอีกทีก็เห็นพี่กรนั่งมองอยู่ที่ปลายเตียงแทนวายุ อ้าวแล้วมันไปไหน ไม่รู้หรอว่าโคตรอึดอัดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับพี่กร ผมไม่ได้พูดอะไรเดินออกไปเลย ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด คิดว่าคนอย่างกรจะง้อหรอ หึ... ออกมาทุกคนก็รออยู่ที่หน้าห้องตัวเองกันหมด หันไปหาพี่กรก็เดินออกมาพอดี

“จะไปกินร้านไหนกันดีละ” พี่ดินพูด วายุจ้องมาที่ผมกับพี่กร

“ผมเราไปกินร้านเดิมนั้นแหละ เย็นแบบนี้จะมีดนตรีสดด้วย” วายุพูด พวกเราจึงออกเดินกัน วายุมาเดินตีคู่กับผม

“เป็นอะไร แค่พี่เค้าไม่พูดด้วย งอนหรอ” วายุพูด โดยที่มันกอดคอผมอยู่ ผมหันไปมองหน้ามัน

ผมพูด “เออสิ เราผิดอะไรละ เหตุผลก็ไม่บอก เป็นนายไม่งอนหรอ ถ้าพายุมันไม่พูดกับนายบ้างอ่ะ” ผมพูดออกไปเสียงดัง ผมต้องการให้คนบางคนได้ยินด้วย

“วายุมันไม่งอนหรอก แต่มันทิ้งเราไปเลย” พายุพูด ขึ้นมา แม้ไอ้พวกมีเหตุผล

“เวลาที่คนเรางอนกัน คือ คนที่มีความรู้สึกดีๆต่อกันแต่ไม่รู้จะแบ่งออกมาเป็นคำพูดยังไงดีรึเปล่า” วายุพูด สายตาอันคมกริบแอบซ้อนความเจ้าเล่ห์ไว้ด้วยจ้องมาที่ผม

ผมพูด “เออ คือ เราไม่ได้งอน แค่ไม่เข้าใจ ความรู้สึกอะไรนั้นไม่เห็นจะเข้าใจ” มันกอดคอผมนั้นเลย ส่วนผมก็หันหน้ามองไปทางอื่น โดนมันจนได้ นี้ผมเสียท่าให้กับพี่น้องคู่นี้หลายรอบแล้ว

พวกเราเดินออกมาข้างนอกตรงมาที่ร้านอาหารที่มากินร้านเดิมพอจะใกล้ร้านก็เริ่มได้ยินเสียงดลตรีดังขึ้นเรื่อยๆ เดินมาถึงตรงกลางร้าน เพียงเริ่มดลตรีผมก็วายุก็หยุดเดิน ดีที่คู่เราเป็นคู่สุด หันมาทางคนร้องเพลงนั้น

ถ้าถามว่ายังคงโกรธไหม ตอบเธอได้ว่าไม่มี เนิ่นนานจนวันนี้ ตั้งแต่เธอทิ้งไป

แต่ที่หลบไม่พบเจอ ไม่อยากคุยกับเธอ เพราะยังไม่มั่นใจ ว่าอยู่ใกล้ใกล้ได้โดยไม่มีน้ำตา

ไม่รู้ทำไมเป็นอย่างนี้ ยังคงคิดว่ามีเรา จดจำทุกเรื่องราว เหมือนเพิ่งผ่านพ้นมา

คนที่เคยความจำไม่ดี กลับยังจำแต่เธอคนนี้ชัดเจนยิ่งกว่า แม้อยากลืมเท่าใด

ผมพูด “คนลืมช้าผิดหรอ วายุ” ตอนนี้มันยืนพิงรั่วกัน กอดอกมองไปทางคนร้องเพลงนี้ ผมยืนอยู่ข้างๆมัน

“มันคือความรักไม่ผิด แต่เหตุผลของคนรอมันก็คือความรัก” วายุพูด สีหน้ามันเรียบนิ่ง

ผมพูด “คนรอ...” ผมหันมาทางพี่กร พี่แกมองมาที่ผม เสียงของวายุเรียกให้ผมต้องหันไปหา

“เพราะคนรอ มันเหนื่อยใจเป็นเหมือนกัน”