ตอนที่ 7 : โอกาส...ของคนที่ใช่

ระหว่างที่พี่กรกับพี่ดินเคลียร์พื้นที่ของกลุ่มน้องซีไป พวกผมก็คุยเล่นกินไปแบบสบายๆ ไม่ให้ผิดสังเกตของวายุที่พายุเรียกความสนใจ ตั้งแต่เห็นมันร้องไห้เมื่อวานก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอีก คนบ้าอะไรร้องไห้จนเป็นไข้ ละเมอร้องไห้ก็มี มีแรงออกมากินข้าวแบบนี้ก็ดีสุดๆแล้ว

“โอ้โห้ อย่างไวเลยนะ พายุ อ้าว...พี่กรไปไหนอ่ะ” วายุพูด มองมาที่ผม ไงเป็นเราหว้า

ผมพูด “ไปดูเรื่องอาหารอ่ะ เห็นบอกว่าสั่งแล้วยังไม่มา” วายุพยักหน้าเข้าใจแล้วก็กินข้าวต่อ ไม่นานจากนั้นพี่กรกับพี่ดินก็กลับมานั่งที่โต๊ะ

ผมพูด “เป็นไงบ้าง พี่กร” พี่กรหันมากระซิบกับผม

“ก็ไม่รู้จะได้ผลไม แต่ก็คงไม่มายุ่งสักพักแหละ” พี่กรพูด จบด้วยการหอมแก้มผมฟอดใหญ่ แล้วหันไปสนใจน้องชายตัวเองต่อ

ผมพูด “เฮ้ย...” เอามือลูบแก้มตัวเอง ฝากไว้ก่อนเถอะตาผมบ้างพี่จะรู้สึก

ก็เป็นการกินข้าวที่รู้สึกสนุกดี พวกเรากินไปคุยกันไป นานๆจะมีโอกาสแบบนี้กัน แต่ความสุขมักจะสั้นเสมอครับ เมื่อมารยักษ์ตัวใหญ่มันเดินมาหาเรื่องพวกเรา ก็ไอ้คนที่เป็นแฟนน้องซีนั้นแหละครับ ดูมันนะ ว่ามันจะเอาไง

“นี่คุณ เราคงต้องคุยกันอย่างหน่อย” แฟนน้องซีพูด สีหน้าเหมือนโกรธอะไรมา

“ไม่จำเป็นหรอก” วายุพูด ความเย็นชาปรากฎบนหน้า น้ำเสียงเรียบนิ่งของวายุ หน้ากากชั้นดีที่มันใช้ไว้เพื่อสู้กับบ้างอย่าง

ผมพูด “เมื่อพูดกันไม่รู้เรื่อง ตัดสินด้วยกำลังไปเลยไมละ คุณ” พี่กรยกมือห้ามผมเอาไว้

“เมื่อน้องผมยอมเจ็บแล้ว ก็ควรให้มันจบลงได้แล้ว” พี่กรพูด พี่กรพยายามจับตัวผมให้ยืนนิ่งๆ ก็มันน่าโมโหนิหว่า พวกไม่รู้จักคำว่าจบ หันไปที่โยก็เหมือนกันนั้นพี่ดินก็ค่อยจับเอาไว้

ผมพูด “ปัดโถ่ พี่กรจะพูดดีๆไปทำไม เห็นไมละว่าเค้าฟังที่ไหน” พยายามดิ้น พี่กรเลยจับมือผมไขว้เป็นรูปตัวเอ็กแล้วกอดจากด้านหลัง ดิ้นไปไหนไม่รอดผมตัวเล็กกว่าพี่กร

“เออ ใช่ แฟนคุณร้องไห้ก็ไปปลอบสิ หรือจะให้วายุมันไปปลอบให้ละ” โยพูด แม้นั้นก็ไม่ต่างจากผม โยอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว กำลังต้องการที่ระบายเลย จัดไปเลยโย

“เรื่องนั้นเราคงยอมไม่ได้อ่ะ โย” พายุพูด จับมือกับวายุอยู่ แต่ก็ต้องหันกลับไปเพราะได้ยินเสียงของสาวๆกลุ่มเดิมที่มาในตอนแรก

“นี่พี่มาทำอะไร พี่จะมาหาเรื่องเค้าทำไม อีกอย่างพี่ไม่มีสิทธิอะไรที่จะมาทำแบบนี้” น้องซีพูด ตาแดงกล้ำมาเลย นี้คงร้องไห้จริง

“ทำไมพี่จะไม่มีสิทธิเราเป็นแฟนกันนะ แล้วซีร้องไห้ก็เพราะเค้า” แฟนน้องซีพูด มือชี้มาทางวายุ ส่วนวายุกำลังเดินออกไป พายุกำลังประคองเดินออกไป

“นี้คุณจะหนีหรอ” แฟนน้องซีพูด แล้วคว้าคอเสื้อของวายุ โยที่กำลังจะเริ่ม...

“เดียวเคลียร์เอง” วายุพูด ยกแขนขว้างพายุไว้ ทั้งโยและพายุหยุดอยู่กับที่ ถ้าดูจากสายตาแบบนี้ก็รู้ว่ามันจะลงมือเอง พวกเราทุกคนค่อยถอยหลังกันมาอย่างไม่ต้องรอคำขอต่อไป

“เฮ้ย...ไม่รู้วงเงินบัตรจะพอรึเปล่า...ให้ตายสิ” พี่กรพูด ถอนหายใจอยู่บนหัวผม พี่กรยังกอดผมอยู่เลย

ผมพูด “ทำไม แค่นี้เ องทำเป็นบ่น” เงยหน้ามา แล้วกลับไปมองต่อ

ฝีมือระดับวายุแผลจะต้องมาจากฝีมือของมันเท่านั้น ไม่ใช่โดยสิ่งของรอบข้าง ระหว่างนั้นก็เป็นสงครามการจ้องตากัน เรียกว่าถ้าเป็นปลากัดคงท้องไปแล้วโดยมีน้องซีที่พยายามดึงแขนแฟนตัวเองอยู่แอบน้ำตาซึมไปด้วย

“พี่ดินจะไม่ช่วยหรอ แต่ผมอยากช่วย ปล่อยผม ปล่อยสิ” โยพูด พลางดิ้นไปด้วยพี่ดินก็ไม่ปล่อย แถมยืนแบบชิวพิงที่กั่นแล้วเอาคางวางตรงไหล่โย สายตาพี่แกไม่ร้อนทุกข์อะไรเลย

ผมพูด “อะ พี่กร จะลากไปไหน พลัก กริ้ดๆ” ผมที่กำลังจะบ่นพี่กร แต่เสียงลงมือของวายุ พร้อมกับเสียงกริ้ดสาวๆ ก็ขึ้นมา

โอ้โห้ วายุเปิดด้วยการต่อยหมัดซ้ายอันนี้ดูจากมุมปากครับ ต่อมาก็จัดไปด้วยเข่าหนึ่ง เห็นหุ่นมันบางๆมือเท้าหนักนะครับ อีกฝ่ายสวนกลับมา วายุก็ป้องกันไว้ได้แล้วสวนทันทีโดยต่อยเข้าไปที่ท้อง ตามไปติดด้วยหมัดซ้ายอีกหนึ่งครั้ง เป็นการสู้ที่ประหยัดเนื้อที่สุดๆ แฟนน้องซีแถบไม่ได้เดินไปไหนหรือแม้กระทั้งหนี งานนี้วายุลุยแบบไม่ไว้หน้าน้องซีเลยครับ คนที่จะเข้ามายุ่งเรื่องวายุมันก็จัดการเรียบ ปล่อยอาวุธทั้ง หมัด เข่า ทักษะการป้องกันของมันฝึกมาเรียกว่าได้ใช้เกือบหมด พวกผู้หญิงทำได้แค่ยืนร้องกริ้ดห้ามน้องซีไม่ให้เข้าไปไม่เกินหา 5 นาที นอนร้องโอยโอ๊ยกันไปตามระเบียบ

ผมพูด “เฮ้ย ท่าทางยังไม่เหนื่อยเลยนี่หว่า” วายุหันมามองทางผม ตามันแดงจนหน้ากลัว รอยที่มุมปากเห็นได้ชัด วายุต่อยจนมือข้างขวาแตกเลือดออก

“หึ...อยากอยู่คนเดียว” วายุพูด ค่อยๆเดินออกไปจากตรงนั้น

ผมพูด “พายุ” พายุส่ายหน้า คำตอบก็คือ ต้องปล่อยไป พี่กร พี่ดิน พยักหน้าเห็นด้วย

“กลับกันเถอะ” พี่กรพูด กำลังจะเดินไป แต่ยายพวกสาวๆของน้องซีไม่ยอมให้ไป เดียวๆ เดียวได้ลงมือลงไม้กับผู้หญิง

“นี้พวกคุณทำร้ายคนอื่นแล้วจะเดินออกไปง่ายๆแบบนี้หรอ พวกเราจะเรียกตำรวจ” สาวหนึ่งในนั้นพูด มือกำลังกดโทรศัพท์

“ก็เรียกสิ เพราะคนที่ลงมือก่อนเป็นพวกคุณเอง หลักฐานมีพร้อม” น้ำพูด ยืนถือกล้องถ่ายวีดีโออยู่ในมือ อ่า แบบนี้แสดงว่ามันถ่ายไว้

“เห็นไมซี เค้าต่อยพี่ขนาดนั้น ซีเห็นรึยัง เค้าไม่รักซีแล้ว” แฟนของน้องซีพูด หลังจากเพื่อนช่วยกันประคองขึ้นมา มันยังวอนโดนอีกสักหน่อย

“ยืนขึ้นมาได้ยังจะปากดี เก็บปากไว้นอนหยอดข้าวต้มเถอะ” โยพูด อย่าว่าแต่ผมก็หมั่นไส้มันเหมือนกัน พี่กรนี้ก็มือเหนียวมากไม่ปล่อยเลย

“กร กลับไปเล่นน้ำหน้าห้องกันไม อากาศดีแบบนี้ ว่าไงสาวๆ” พี่ดินพูด โยถึงกับหันมามองพี่ดิน เออ ผมก็งง มันไม่เข้ากับสถานการณ์เลยนะพี่

“ค่ะ กว่าวายุจะกลับมาก็คงเย็นๆ น้ำเล่นกันนะ” อ้อมพูด หันมาอ้อนน้ำที่ยืนข้างๆ อยู่ดีๆ น้องซีก็เดินมาตรงหน้าผม

“ขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยนะค่ะ ซีจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก” น้องซีพูด โดยที่คนกลุ่มหลังยืนทำตาโตเป็นไข่ห่าน

“ซี พูดอะไรอ่ะ ฝ่ายเราเสียหายนะ ดูดิหน้าหยับกันขนาดนี้” สาวในกลุ่มพูด น้องซีหันไปที่กลุ่ม

“ก็ถ้าพี่ไม่เริ่มก่อน ก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก” น้องซีพูด แฟนน้องซีโมโหแล้วพากันเดินออกไป

“ซีอยากขอพี่ธิณกรสักอย่าง ซีขอคุยกับพี่วายุ แค่ตอนที่อยู่ที่นี้ได้ไมค่ะ” น้องซีพูด ร้องขอด้วยน้ำตาซึม

“ได้สิ” พี่กรพูด ทุกคนหันมาทางพี่กร ผมก็หันไปมอง ไงอนุญาติเค้าเฉย

“ฟังให้จบก่อน ก่อนมาใช้สายตาแบบนั้นกับพี่นะ กร” พี่กรพูด แขนนั้นก็กอดผมแน่นขึ้นมาเลย

“เพราะวายุจะเป็นคนตันสินเองว่าเค้าอยากคุยกับน้องรึเปล่า” พี่กรพูด ผมกับโยก็ยังฟิดฟัดกันไป มันก็เหมือนอนุญาตินั้นแหละ

“ขอบคุณค่ะ งันขอตัวก่อนนะค่ะ” น้องซีพูด แล้ววิ่งแบบแก้มเปื่อนยิ้มออกไปเลย

“แบบนี้หายงอนยังครับ” พี่กรพูด หันมาปากผมก็ชนกับปากพี่แกไปแล้ว เฮ้ย...แบบมัน มัน...

ผมพูด “นี้พี่...ปล่อยผมเดียวนี้เลย บอกให้ปล่อย ปล่อย” ดิ้นๆ พลักๆ แขนก็ปลาหมึกเหนียวมาก แรงก็เยอะกว่า

“กร หยุดดิ้นเถอะ เหนื่อยเปล่า ยอมเดินไปกับพี่เค้าดีๆ” พายุพูด มันกำลังดูกล้องของตัวเอง ผมก็เลยหยุดดิ้น พี่กรก็ปล่อยให้เป็นอิสระ

พี่กรเดินนำไป ผมก็ต้องเดินตามไปดีๆ ก็พี่แกจับมือผมเดินไปด้วย ตามมาด้วยคู่พี่ดินกับโยและสามคนที่เหลือ พี่กรเดินไปจ่ายเงินค่าอาหารพร้อมขอโทษกับความโว้ยวายที่เกิดขึ้น เจ้าของร้านเองก็ขอบคุณมากที่ร้านไม่เสียหายอะไร พวกเราก็เดินกลับมาห้อง มีแค่พายุที่ขอออกถ่ายรูปข้างนอก

ผมพูด “พี่กรไม่เป็นห่วงวายุหรอ ไม่รู้จะเดินไปมีเรื่องกับใครรึเปล่า” ตอนนี้แช่น้ำอยู่หน้าห้องตัวเอง ลมเย็นสบายมากๆ พี่กรนั่งแช่อยู่ข้างๆ

“ไม่ต้องห่วงหรอก ใช้แรงไปขนาดนั้น คงไปหาที่แอบหลับมากกว่า” หื้ม...เออลืม หมอนี้มันได้ฉายาหมีนอน ขอให้เป็นท่าที่ลงตัวหลับได้ทุกที่อ่ะ

“อีกอย่างนะ พายุคงไปเดินหาแล้ว เดียวก็คงพากันกลับมา” พี่กรพูด ผมก็พยักหน้าเบาๆ เอาหัวหนุนขอบหน้าต่างตัวลอยบนน้ำจิบน้ำฮอส์พ

ผมพูด “ก็เข้าใจ เมื่อรักมากก็กลายเป็นคนลืมช้า” น้ำเสียงผมดูเศร้าลงไป พี่กรหันมาเอาแขนคร่อมตัวผมไว้ จ้องตาผม ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนห่างกันไม่มาก

“คนลืมช้า เข้าใจได้ แต่ช่วยเข้าใจ คนใหม่ที่รอให้รักบางได้ไม กร”