ตอนที่ 6 : ระหว่างเรา

ตอนผมกำลังเดินเข้าห้องพักดิน ก็เห็นดินยืนอยู่ ผมจึงเรียกแต่พอเข้าไปถึงก็เห็นโยกำลังนั่งทับกรแบบท่าทางมันล่อแหลมไปนิด แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากสองคนนี้เพื่อนกัน แต่คนข้างหน้าผมนี้สิ ยืนจ้องสองคนนั้นแบบไม่พูดอะไร ดูโยจะน่าเสียไปนิดหน่อย กรยังดูงง คงไม่เข้าใจสถานการณ์ระหว่างสองคนนี้เท่าไร

“พวกคุณกำลังทำอะไรกัน” ดินพูด เดินเข้าไปที่หน้าต่างเปิดม่าน รับแสงแดดจากด้านนอก

“ผมเจ็บสะโพก โยเลยอาสานวดให้ผม” กรพูด ดินมองมาที่ผม อ้าวไงโทษทางสายตา

ผมพูด “เปล่าๆ เราไม่ได้ทำอะไรกร” รีบเลยครับ ต้องรีบปฏิเสธ เดียวงานเข้า

“โยไปอาบน้ำเถอะ เดียวออกไปกินข้าวกัน หิวจะแย่แหละ” กรพูด โยเดินเข้าห้องน้ำหน้านิ่งๆ งานนี้เล่นเอาดินน่าเสียไปเลย เพราะพึ่งรู้ตัวว่าเข้าใจผิด ก็มันดันใช้สายตาฆ่าโทษโยแบบนั้น

ตั้งแต่ผมรู้จักกับดินมามีโยนี้แหละที่ทำให้ดินไม่สามารถควบคุมความรู้สึกตัวเองได้ เมื่อก่อนไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไง ดินก็นิ่งเงียบรักษาสถานการณ์ได้ดี แต่นี้ สายตา น้ำเสียง คำพูด บ่งบอกถึงอารมย์ ความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายเห็นได้ชัดเจน ดินยังไม่ยอมมรับว่าชอบโย ดูโยก็ยังไม่รู้หรือยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน อาการโยก็ดูแปลกเหมือนแบบงอนแฟนอยู่ สงสัยต้องรียกที่รักมาคุย เห็นเมื่อคืนถามอยู่

ผมพูด “ดิน เราไปรอข้างนอกนะ เดียวไปกินพร้อมกัน” ดินพยักหน้ารับ ผมเลยพยุงกรออกมา พอปิดประตูกรก็ลากผมมาติดผนังอีกฝั่ง

“พี่กร นี้มันยังไงอยู่นะ ท่าทางของสองคนนี้อ่ะ” กรพูด ด้วยเสียงเบาๆ หันมาหาผมด้วยความสงสัย

ผมพูด “พี่รู้แล้ว แล้วกรรู้อ่ะมาบ้าง โยรู้อะไรมาบ้างรึเปล่า” กรทำเหมือนรู้อะไรสักอย่างแต่ยังไม่พูด

ผมพูด “บอกมาเถอะ ถือว่าเป็นการแลกข้อมูลกัน โอเคเปล่า” หันหน้ามาทางผม

“ก็ได้ พี่กรต้องบอกผมอย่างละเอียดนะ” กรพูด ผมพยักหน้ารับ

“เมื่อคืนโยโทรมาบอกว่าพี่ดินสนใจมัน แต่เหมือนพี่ดินยังไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง พอถามมันว่ารู้สึกยังไง มันก็บอกว่าไม่รู้ เพราะพี่ดินยังไม่ได้พูดอะไร ผมก็ลืมถามมันเมื่อกี้ แล้วฝั่งพี่กรละ” กรพูด ก็มีแนวโน้มว่าโยจะชอบดินได้เหมือนกัน

ผมพูด “ก็อย่างที่กรว่าดินสนใจโย แต่ดินไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง มันกำลังสับสนเป็นอย่างมากและเมื่ออยู่ใกล้โย มันไม่สามารถควบคุมความรู้สึกตัวเองได้” กรก็พยักหน้า

“สับสนหรอ หมายถึงยังไง เพศ หรือ ใจ” กรพูด จ้องหน้าผม

ผมพูด “ดินคิดว่าตัวเองยังชอบวายุอยู่ ที่จริงแล้วไม่ใช่หรอก ดินชินกับการดูแลว่าวายุมากกว่า เวลาดินมีเรื่องไม่สบายใจ วายุจะเข้าไปทันเวลาทุกที ทำให้ช่วงเวลาสำคัญๆ ของดิน วายุเข้าไปมีส่วนร่วมไปโดยไม่รู้ตัว กรก็น่าจะรู้นิสัยวายุนะ” กรพยักหน้ารับ

“ลองปล่อยไปแบบนี้ก่อนไม หรือจะปรึกษาวายุดี พี่กรว่าไง” กรพูด กรกำลังสนับสนุนหรอ

ผมพูด “ที่เรื่องโยละเชียร์ ที่เรื่องของเราไม่เห็นกรจะสนใจแบบนี้เลย” กรหันมามองอย่างงง ยังไม่เข้าใจ หรือ แกล้งกันแน่นี่ โยเปิดประตูออมาพอดีดูนิ่งๆ ไปตามมาด้วยดินสีหน้าดูเหนื่อยมาก ไปทำอะไรมาอุสาให้ปรับความเข้าใจกับโย

“กร ปะ หิวจะแย่ละ เซ็งด้วย” โยพูด ก่อนจะมาพยุงเพื่อนให้เดินไปด้วยกัน โดยไม่หันมามองดิน ถ้าจะไปกันใหญ่ หันมาถามดิน

ผมพูด “ดิน นายยังไม่ได้พูดอะไรเลยใช่ไม” นิ่ง มองไปที่หลังโย

“อึดอัดมาก บอกตรงๆ ไม่รู้จะเริ่มยังไง” ดินพูด มันดูกังวลมาก เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“พูดตรงๆสิครับ เพื่อโอกาสหนึ่งที่เราจะได้รู้จักกัน” วายุพูด กำลังออกจากห้องโดยมีพายุค่อยประคอง

“โอกาสอาจมีมาก แต่ โอกาสที่จะใช้กับคนที่ใช่มันน้อยนะค่ะ” อ้อมพูด ยิ้มออกมาน่ารักเชียว สาวร่าเริงของเรา

“อีกอย่าง การพูดทำความเข้าใจกันไว้ก่อนก็ดีนะค่ะ จะได้ไม่เข้าใจผิดเวลาเจออะไร” น้ำพูด แม้งานนี้บรรดาสาววายออกเหตุผลกันมาอย่างส่งเสริม

“ปะ ไป กินข้าวกัน งานนี้ เดียววายุเปิดเอง” วายุพูด โดยขี่หลังพายุ น้ำ อ้อม พยักหน้า แล้วเดินนำไปก่อน ระหว่างเดินไปด้านนอก ผมก็เห็นทัวร์ของน้องซี กลับมาพอดี แต่วายุยังไม่ให้เห็น

ผมพูด “ไปกินร้านอาหารที่ติดริมทะเลไม บรรยากาศดีนะ เหมาะๆ พี่ว่า” ทุกคนยิ้มออกมาแล้วเดินไป น้องซีดันเห็นผม ผมไม่ได้ทักทายอะไรเพราะกำลังโทรหากรอยู่ บอกตำแหน่งร้านอาหารที่เราจะไปกินกัน

ร้านที่เราเลือกเป็นร้านเหมือนระเบียงยาวยกสูงติดชายหาด บรรยากาศดีช่วงยามบ่าย ต้นไม้ใหญ่ที่เป็นร่ม สายลมพัดไม่แรงมาก อากาศก็ไม่ร้อน พวกเราเลือกนั่งริมสุด โต๊ะใหญ่ ตำแหน่งการนั่ง น้ำ อ้อม พายุ วายุ ผม ว่าง ดิน ว่าง สองที่ ที่ว่างก็ให้กรกับโยที่กำลังตามมา แล้วก็เริ่มสั่งอาหารที่ตัวเองอยากกินกันคนละสองสามอย่าง ไม่นานกรกับโยก็มาถึง

“มานั่งสิครับ คุณ จะยืนรอให้พี่กร พี่ดิน ไปอุ้มมานั่งรึไง” วายุพูด เปิดแล้วครับ ฮ่าๆ

ผมพูด “กรมานั่งกับพี่มะ โยนั่งกับดินนะ พี่เว้นที่ให้แล้ว” กรเดินมานั่งกับผม แต่โยยังลังเลเรื่องที่นั่ง

“นั่งเถอะ โย ก็นั่งใกล้อ้อมนิ หรือโยไม่อยากนั่งใกล้อ้อม” อ้อมพูด โยก็ยอมนั่งโดยดี ไม่รู้จะพูดยังไง สถานการณ์ที่อึดอัดกำลังเริ่มขึ้น

“หายดีแล้วหรอ วายุ ออกมาตากลมแบบนี้” โยพูด มองมาที่วายุ วายุจ้องกลับ มันกำลังจะเริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว

“อือ ดีขึ้นแล้ว โยนายรู้ด้วยหรอว่าเราเป็นอะไร เห็นพี่ดินบอกว่านายยังหลับอยู่” วายุพูด ทุกคนเริ่มสนใจอาหาร แต่ก็ฟังบทสนทนาระหว่างบนโต๊ะไปด้วย

“ไม่รู้หรอก แค่ได้ยินพายุมาที่ห้องว่าเหมือนจะมีไข้ เห็นคุณหมอรีบเด้งตัวไปดูเลยนิ เราก็คิดว่านายจะไม่สบายหนักเอา เป็นห่วงนะ” โยพูด แต่แก้มดูมีสีชมพูบ้างๆ หันมาที่ดินกำลังดูมือถืออยู่ แต่หูมันแดง อ่า...แบบนี้ความเข้าใจผิดกับความไม่เข้าใจมารวมกันเลยที่เดียว

“พี่ดิน ก่อนออกจากห้องไม่ได้บอกโยหรอ” วายุพูด ดินเงยหน้ามามองวายุ แล้วมาสบตาโย สายตาคู่นี้ โคตรน่าอิจฉา มองที่กรยังสนใจอาหารอยู่เลย เห้ย...เรื่องระหว่างเราก็ไม่ไปไหนเลยเหมือนกัน

“บอกแล้ว แต่พี่คิดว่าโยหลับอยู่ อาจจะไม่ได้ยิน” ดินพูด ยังไงบอกทั้งๆที่โยหลับหรอ

“พี่ดินคงกระซิบบอกสินะ เพราะมันคงอยู่ใกล้มาก” พายุพูด กรถึงกับสำลักออกมา ผมจึงรีบยกแก้วน้ำให้ หน้าแดง หูแดงไปหมด

ผมพูด “กินช้าๆ ก็ได้ พี่ไม่ได้รีบไปไหนนะ” ดึงทิดชู่มาให้ กรดึงไปเช็ดเอง หันมา วายุ พายุจ้องมาที่ผม อ้อม น้ำ จ้องไปที่ดิน หมายความว่าไง

ผมพูด “พี่พูดอะไรผิดไปหรอ ก็พวกเราพึ่งมาถึงเองนะ ก็ไม่ได้รีบนิ” สี่คนนั้นยิ้มออกมาเลย

“กินข้าวเถอะนะ หิวๆ กันแล้ว เดียวก็ค่อยๆว่ากันไป จึงไม กร โย” วายุพูด กร โย ยิ้มแห้งๆมาให้ สงครามเย็นกำลังมาแล้ว

“พายุนายจำเรื่องฉากที่เราถามได้เปล่า ฉากที่ว่าพระเอกนอนกอดนายเอกแล้วกระซิบบอกความในใจอ่ะ และตอนนั้นนายเอกก็ได้ยินหมดเลย แต่แกล้งทำเป็นหลับอยู่ เรายังนึกภาพกับบรรยากาศไม่ออก นายพอจะมีภาพแนวคู่รักปากแข็งหรือปากไม่ตรงกับใจอะไรแบบนี้มีไมอ่ะ” วายุพูด หื้ม...เดียวนะ กรณีแบบนี้ ผมหันมาที่กรเลย ว่าเมื่อเช้ารู้ว่าผมนอนกอดรึเปล่า ก้มหน้าหงิก หูยังแดงอยู่เลย

“ภาพหรอเรามีนะ เดียวกลับไปห้องจะเอาให้ดู พึ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ เมื่อเช้าเลย” พายุพูด

“เอามาจากไหนหรอ พายุ เมื่อเช้านายไม่น่าจะได้ออกไปไหนเลยนิ” น้ำพูด เออใช่ เพราะมันต้องดูแลน้องผม เมื่อเช้าวายุไข้ขึ้นหนักมากละเมอร้องไห้เลย

“อ๋อ เราเอามาจากห้องข้างๆ อ่ะ น้ำ นอนกอดกันเพลิมเลย” พายุพูด เสียงหัวเราะของทั้งสี่คนก็ดังขึ้นมา ทำเอาฝั่งผมถึงกับทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะทำอะไรกันเลย หยิบมือถือขึ้นมาอย่างพร้อมเพียง

“แม้ หยิบขึ้นมาจะทำอะไรกันหรอ แก้เขินไม่น่าจะทันแล้วนะ” อ้อมพูด หันไปยิ้มกับน้ำ

“บังเอิญจังเลยนะค่ะ มากินร้านเดียวกันด้วย” กลุ่มไกด์สาวเพื่อนน้องซี โดยมีน้องซียืนข้างหน้าเลย

พวกเราทุกคนก็หันไป ยกเว้นแต่ วายุ ดูเหมือนเล่นอะไรในมือถือของพายุและใส่หูฟังคงจะไม่ได้ยินเสียงทักทายอะไร ผมกับพายุมองหน้ากันเลือกที่จะไม่เรียก เจ้าตัวดีกำลังมัน พวกเราก็แค่พยักหน้าทักทาย ประมาณหลีกเลี่ยงการใช้เสียง

“เห้ย...อ่า พายุสายเข้า...หื้ม เด็กคนนั้นนี้ ได้เบอร์มาแล้วหรอ เจอตอนไหน” วายุพูด เพราะดันมีสายเข้ามือถือพายุ จะมาเข้าอะไรตอนนี้ แต่ก็ยังไม่ได้หันมามอง ส่งหูให้พายุข้างนึง ตัวเองฟังด้วย

“ใจร้ายเกินไปรึเปล่า ที่เย็นชาใส่กันแบบนี้” หนึ่งในกลุ่มสาวไกด์พูดขึ้น ทำให้วายุกำลังหันมามองแต่มือของพายุให้หันมาสนใจมือถือ เอามือปิดหูวายุไว้ แล้วก็ยิ้มให้วายุ วายุเลยไปสนใจมือถือแทน พายุส่งซิกให้ผมรีบจัดการ ผมกับดินรีบเคลียร์พื้นที่ด่วน โดยที่โย กับ กร น้ำ อ้อม คุยกันเสียงดังทับไป

“นี้มันไม่ทำกันมากเกินไปหรอค่ะ ทำเป็นไม่สนใจกัน กรีดกันมากขนาดนี้ พวกเราผิดหรอ” กลุ่มสาวไกด์พลัดกันพูดประโยคยาวเหยียด

“ไม่ผิด ที่พวกคุณคิดที่จะช่วยเค้า” ดินพูด ชี้มือไปทางน้องซีที่กำลังขอบตาแดงๆ

“แต่มันทำให้วายุต้องร้องไห้ทั้งคืนจนเป็นไข้หนัก” ดินพูด ใช่แล้วมันเป็นเรื่องจริงที่อีกฝ่ายต้องรู้อะไรบ้าง กดดันไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะวายุเลือกเจ็บแต่จบ

“ไม่ให้โอกาสน้องซีหน่อยหรอค่ะ พวกคุณควรเปิดโอกาศให้พวกเค้าได้คุยกันมากกว่านี้ พวกเค้าอาจจะเข้าใจกันก็ได้” หนึ่งสาวไกล์พูดขึ้นมา สาวที่เหลือพยักหน้าเห็นด้วย

ผมพูด “โอกาสอาจจะมีมามากเกินไปแล้วก็ได้ครับ ดินไปเถอะ” ดินจับไหล่ผมให้หันมา เหมือนต้องการพูดอะไรสักอย่างก่อนเดินกลับไป

“โอกาสที่ว่า มีไว้ สำหรับคนที่ใช่ เท่านั้นแหละครับ”