ตอนที่ 4 : ความรู้สึกแบบนี้คืออะไร

 ตอนนี้พายุโทรมาบอกผมว่าวายุขาพลิก ผมกำลังเดินทางตามมาที่หลังตามแผนที่วางเอาไว้ก่อนวันเดินทาง เพราะผมมีประชุมตอนสายๆ ดีที่ชวนดินมาด้วย ดินเป็นหมอที่ดูแลวายุอยู่ น้องชายผมหลังๆมานี้ไม่สบายบ่อยจนต้องแอดมิทอยู่หลายครั้ง เพราะด้วยการโหมทำงานมากไป บางครั้งเค้าต้องดูแลผมหลายอย่าง ทำให้ผมจึงหวงน้องเป็นพิเศษ

ผมพูด “อื้ม เข้าใจแล้ว พี่กำลังไปถึง” ดินหันมามองผม

“เกิดอะไรขึ้น วายุเป็นอะไรรึป่าว” ดินพูด เพราะสีหน้าผมไม่ดีเท่าไร

ผมพูด “พายุโทรมาบอกว่าวายุขาพลิก ตอนนี้เริ่มเขียวแล้ว คงจะเจ็บน่าดู” อาการห่วงน้องกำเริบ

พอมาถึงที่น้ำตก ผมก็ตรงมาที่พักที่พายุบอกไว้ เห็นพายุกำลังยืนกอดโดยที่วายุนั่งห้อยขาอยู่ ดินรีบจัดการดูข้อเท้าที่เริ่มบวมแล้ว ผมเรียกพายุมาถามทำไมถึงเหตุการณ์แบบขึ้น พายุก็ยังไม่รู้รายละเอียดต้องรอถามเจ้าตัวดู พอหันมาเรียกวายุถาม ก็เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดออกมาสักคำ ยิ่งทำให้ผมโกรธยิ่งรู้ว่าร้องไห้ด้วยใครกล้าทำแบบนี้กับน้องพี่

อยู่ดีๆก็มีเด็กหนุ่มน่ารักมาล้มตรงหน้าผมกับพายุ ทำให้หัวเข่าเป็นแผลแต่พายุไวกว่าจึงช่วยน้องเค้า ผมเลยให้ไปทำแผลข้างๆวายุ เรามีอุปกรณ์มาพร้อม ผมมีอุปกรณ์พวกนี้ติดรถเสมอ เพราะวายุเป็นพวกชอบมีแผลบ่อย ไปหาดินที่ไร โดนดินบ่นยกใหญ่ สองคนนี้เป็นพวกดูแลผิวดี ดีเกินไปด้วย

ไม่นานพวกกรก็มา สองสาวรีบมาหาทันที คงเห็นโกรธวายุ สองสาวเล่าการพบเจอกับคนรักของวายุโดยบังเอิญ เรื่องสาวซีก็เป็นเรื่องที่ผมพยายามปลอบวายุอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็พูดไม่ได้มากเพราะคำว่าความรักมันบอกไม่ได้ว่าจะเกิดขึ้นตอนไหนเหมือนกัน ก่อนนี้ผมก็มีปัญหาเรื่องนี้ วายุก็ปลอบผมจะรู้สึกหายดี

ผมพูด “เกือบลืม แนะนำให้รู้จักนะ คนนี้ชื่อหมอดิน เป็นเพื่อนพี่เอง” แต่พอมองสายตาดิน ผมก็เห็นมองไปที่เพื่อนของกร อีกคนที่ถอดเสื้อเห็นผิวขาวเนียน อาการดูแลผิวกำเริบ แต่...

ดินเดินตรงไปที่น้องคนนั้นแล้วเอาเสื้อมาสวมให้แล้วโดยที่ของมือดิน ก็ลูบผิวเนียนของน้องคนนั้นไปพร้อมกับเสื้อ แบบนี้ถ้าจะแปลกนะ เพราะหมอนี้ไม่ใช่พวกมือไม้ถึง

“แดดมันแรง ไม่ควรถอดเสื้อแบบนี้ ไม่ดีต่อผิวพรรณ” ดินพูด น้องมันยังตกใจอยู่เลย เดินกลับมาที่เดิม ผมจึงยิ้มที่มุมปาก

ผมพูด “กร จะไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยหรอ ว่าน้องเค้าเป็นใคร” กรหันไปให้เพื่อนตอบ

“ชื่อโย ครับ ผมเป็นเพื่อนพวกนี้ด้วยเหมือน” โยพูด พร้อมยกมือไหว้ผมกับดิน

“ขอโทษครับ ผมอยากคุยกับคุณวายุสักหน่อย” เสียงบุคคลปริศนา พวกเราทุกคนหันไปมอง สายตามองนี้ดูจะเอาเรื่องน่าดู วายุขว้ามือผมไว้

“ไม่มีเรื่องอะไรที่คุณต้องสนใจ ผมไม่มีอะไรแล้ว ขอให้สบายใจได้” วายุพูด สีหน้านิ่ง มีแค่ตาที่แดงอยู่

“แต่ ซี ยังร้องไห้อยู่เลย เค้าไม่เคยรู้เรื่องที่ได้ยินมา ผมคงยอมไม่ได้” บุคคลปริศนา

“ไม่ยอมแล้วจะเอาไง ในเมื่อคนทางนี้จบแล้วหรือคุณมีปัญหาอะไร” กรพูด ท่าทางพร้อมมีเรื่อง วายุสะกิดมือผม ให้ไปห้ามว่าที่ภรรยาพี่ที แม้ภรรยาผมก็โหดดี โดยมองที่ดินยืนข้างโย พายุยืนข้างวายุ น้ำยืนข้างอ้อม สถานการณ์ที่พร้อมจะกระโดดใส่ได้ทันที

“เรื่องนี้มันจบแล้วคุณก็น่าจะรู้ หรือคุณไม่มั่นใจตัวเองนะ ว่าจะให้ซีกลับมาคืนดีได้” วายุพูด เสียงหัวเราะในลำคอแต่ละคน เหมือนจะยั่วโมโหอีกฝ่ายให้ของขึ้นเลย

“นี่...คุณ” บุคคลปริศนา พร้อมกับจะก้าวเข้ามามีเรื่องกับวายุ แต่มีมือของน้องซีมาจับไว้ก่อน

“พี่จะทำอะไร ไม่เห็นหรอ พี่วายุขาเจ็บอ่ะ” น้องซีพูด เดินเข้ามาหาวายุที่นั่งอยู่ ผมเลยให้พายุถอยหลังมา วายุต้องจัดการเองเพราะมันควรจบได้แล้วจริงๆ

“พี่วายุ เป็นยังไงบ้าง ไม่เจอกันนานเลย ซีคิดถึงพี่จัง” น้องซีพูด แต่หน้าวายุกับจ้องน้องเค้าจนดูน่ากลัวที่เดียว

“พี่สบาย ซีไม่ต้องห่วงหรอกนะ พาเค้ากลับไปเถอะ และเราก็ไม่ต้องเจอกันอีกมันจะดีมากเลย อีกอย่างเค้าจะสบายใจด้วย ถ้าเค้ามาแบบนี้อีก สภาพเค้าจะไม่สวยเหมือนตอนเดินมา” วายุพูด แกะมือของน้องซีออกจากมือตัวเอง

“แต่ ซี กับ เค้า เลิกกันแล้วนะ” น้องซีพูด วายุจับมือของน้องซีถือไว้ด้วยกัน

“ต่อไปนี้จะทำอะไรก็คิดให้ว่าใจจริงเป็นแบบนี้รึเปล่า พี่คงไม่ได้ดูแลเราแล้ว” วายุพูด น้องซีเลยร้องไห้ออกมา

“แล้วนี่คุณจะยืนหาพระแสงอะไร ไม่เห็นแฟนร้องไห้หรอ รีบพากลับไปสิ” วายุพูด แฟนของน้องซีก็มาดึงน้องซีออกไป แต่แขนน้องซีพยายามจะเอื้อมมาจับที่วายุ ดินรีบไปกอดวายุทันที เสียงสะอึกสะอื้นของวายุออกมาจากที่น้องซีหายไปแล้ว

พวกเราก็ยืนกันหน้าเครียดแทนที่มันจะสนุก ดันเศร้าแต่วันแรกเลย สักพักวายุถึงนิ่งและก็หยุดร้อง หันมาอ้อดอ้อนดินแทน

“พี่ดินนน ผมหิวจัง หาอะไรกินเถอะนะครับ” วายุพูด ดินมองมาที่ผม เหมือนถามว่าจะเอายังไง แต่มันดันมองต่ำลงไปที่เอว อ๋อ...อย่าคิดลึกนะครับ ผมกอดเอวกรอยู่ เจ้าตัวยังไม่รู้ กำลังเซ็งที่วายุไม่เอาเรื่องคนนั้น วายุยิ้มออก ถ้าวายุยิ้มคนอื่นก็หันมามองที่ผมนั้นแหละครับ

“กร อยากกินปลาหมึกไม” วายุพูด กรทำถ้าคิดอยู่ ยัง ยัง ยังอีก ไม่สังเกตว่าปลาหมึกกอดเอวอยู่

“เอาสิ อยากกินเหมือนกัน เอาตัวใหญ่ๆนะ” กรพูด ผมยังยืนยิ้มอยู่

“แน่ใจนะ ว่านายจะกิน” พายุพูด สองสาวของรีบปิดปากตัวเองให้มิด อดขำไม่ไว้

“ไม่รู้ว่า กร จะกินปลาหมึก หรือ ปลาหมึกจะกินกรนะ” โยพูด กรยังทำหน้างง

“ปลาหมึกมันตัวใหญ่ขนาดนั้นเลยหรอ” กรพูด ใหญ่สิครั้งที่แล้วเกือบจะได้กินกรอยู่แล้ว

“ผมว่าเลือกอันหลังคงจะใช่ เพราะก่อนหน้านี้ก็เกือบจะได้กิน กร มาทั้งตัวนิ” ดินพูด เท่านั้นแหละ กรหันมามองที่ผม มองที่มือกอดอยู่ ผมเลยชิงหอมแก้ม แล้วก็วิ่งมาอีกด้านนึง โยกับพายุ ดึงห้ามกันไว้ เรียกเสียงหันเราะจากวายุ

“ชอบใจนะ เห็นพี่ชายตัวเองหอมแก้มคนอื่นอ่ะ” กรพูด วายุยิ้มพยักหน้า กรก็ยิ้มตอบ

บรรยากาศก็กลับมาดีอีกครั้ง สั่งอาหารมากินกันอย่างเยอะ ฟังเรื่องเล่าจากคุณลุงขับรถ ขำกันแถบกลิ้ง แต่พวกเราเลือกที่จะไม่กินเหล้ากัน แค่น้ำอัดลมก็สนุกแล้ว พอถึงเย็นพวกเราก็กลับไปยังโรงแรมที่จองเอาไว้ล่วงหน้า ซึ่งก็เป็นโรงแรมของเพื่อนผมเอง ไปถึง ผมก็แบกน้องชายตัวดีมาขี้หลังผม บ่นว่าง่วงมาตลอดทาง ผมหันไปมองทางกรกับโยที่เดินแกล้งกันมาตลอดทางเดินเข้าโรงแรม แต่ก็ยังอยู่ในสายตาดินด้วย ดูแล้วดินเอาจริงเหมือนกันนะ

“พี่ดินเอาจริงแน่เลย มองตามไม่กระพริบเลย” วายุพูด เอาคางมาวางที่ไหล่ผม

ผมพูด “อืม ก็คิดแบบนั้น ตั้งแต่เห็นมันใส่เสื้อให้แล้ว มันเคยทำแบบนี้ซะที่ไหน” พอเห็นเพื่อนที่ยืนรออยู่หน้าฟอร์น ก็ยิ้มให้

“เฮ้ยกร ทำไมที่รักเราเป็นอะไร ทำไมขาเป็นแบบนี้อ่ะ” เพื่อนผมพูด นี้ก็อีกคนยุ่งกับน้องผมจริง ผมเลยยกเท้าที่วายุไม่เจ็บใส่ไปที่หน้ามัน วายุก็กอดคอผมหัวเราะ เห็นแบบนี้จะได้สบายใจกันไป

“จัดไว้ให้ 4 ห้อง นอนห้องละ 2 คน ห้องวายุ ที่รักของพี่จัดไว้ให้พิเศษเลยนะครับ” เพื่อนผมบอก

“จัดมาพอดี เหมือนรู้เลยเนอะว่าคนจะลงตัวพอดี” กรพูด จ้องมองผมกับวายุ เมื่อรู้แล้ว วายุจัดไปสิ ผมยักคิ้วให้น้อง

“เอาละ เราจะนอนกันเป็นคู่นะ พี่กรและกร พี่ดินกับโย น้ำกับอ้อม พายุกับเรา ตกลงตามนี้” วายุพูด

“ทำไมไม่ให้โยนอนกับเราละ นอนกับพี่ดินไม่ดีหรอก” กรพูด กรทำหน้าเหมือนขอร้องโย

ผมพูด “กลัวละสิ ไม่กล้านี้เอง” วิธีนี้วายุสอนมา ท่าเป็นแนวท้าๆ กรไม่มีปฏิเสธเลย

“ใครกลัว ไม่กล้า ไม่มีหรอก นี้ กร นะ ไปสิพี่จะนอนห้องไหน” กรพูด เดินไปเอากระเป๋าตัวเองมาถือ ทุกคนเลยไปเอากระเป๋ามาถือเพื่อที่จะเข้าห้อง หันไปมองวายุแล้วยักคิ้วให้ ใช่ได้ผล

ได้ยินเสียงดังเหมือนคนคุยกันก็หันไปมอง ดันมองเห็นน้องซีตอนแรกไม่ยิ้ม แต่ตอนนี้ยิ้มมาทางผม งานเข้าแล้ววายุ วายุไม่ได้สนใจหรอกเล่นกันเพื่อนผมอยู่ ดิ้นไปดิ้นมาบนหลังผม ไม่ได้เดียวคืนนี้ร้องอีกแน่ ทางเห็น แบบนี้ดีกว่า...

ผมพูด “กรตามพี่มา ดินถือกระเป๋ามาให้ด้วย พายุเอากระเป๋าวายุมาด้วย” บอกเสร็จผมก็รีบเดินไป

“พี่กรจะรีบไปไหนเนีย กรมันรอได้นะ แม้เป็นสามีใจร้อนจริงๆ” วายุพูด ยิ้มหัวเราะไปด้วย เฮ้ยที่ยังไม่เห็น ผมมาส่งวายุที่ห้องสาม บอกให้กรไปห้องสุดท้ายแล้วให้ดินกับโยนอนห้องที่สอง ส่วนสาวๆ ก็นอนห้องแรกไป ถ้าดูจากตำแหน่งห้องผมกับดินสามารถมาดูแลน้องได้

ผมพูด “อาบน้ำเองได้ใช่เปล่า นี้ก็ไม่ต้องกลัวเปียกเอาทิ้งไปได้เลย เดียวพรุ่งนี้พักใหม่”

ผมพูด “พี่ไปก่อนนะ เดียวภรรยารอนาน ฝากด้วยนะ พายุ” สองคนหันมาหัวเราะ เดินออกมาก็พอดินยืนพิงผนังอยู่

ผมพูด “เป็นอะไรหรอ ดิน” มันหันมองผม สีหน้าดูหนักใจอะไรสักอย่าง

“นายชอบกรมากไม” ดินพูด มาซะจริงจัง แบบนี้มันคืออะไร

ผมพูด “มาก เราพร้อมที่จะเริ่มใหม่ได้แล้ว เข้าเรื่องได้แล้วมัง” ตอนถามผมเนีย ดินมองประตูห้องตัวเองอยู่ คงหนักใจกับคนในห้อง

“เราเคยคิดว่าเราชอบวายุมากและอยากดูแล แต่พอเจอโยสายตาแบบเศร้าๆ มันเราเสียการควบคุมตัวเองไปหลายครั้งมาก ตอนเกิดเรื่องนั่น เราก็เลือกที่จะยืนข้างโยมากกว่าวายุ แบบนี้ไม่ดีแน่” ดินพูด สรุปยังบอกไม่ได้ว่าความรู้สึกแบบนี้คืออะไรสินะ

ผมพูด “พยายามเข้านะ”