ตอนที่ 3 : ทริปเที่ยวดั่งเพลิงวายุ

 หลังจากวันท้าจูบจบลง ผมไม่ออกมานั่งคุยกับเพื่อนต่อและไม่ได้เจอเพื่อนๆ หรือ แม้แต่พี่ธิณกรคนที่ทำให้ผมถึงปลายทางด้วยมือพี่แก ยิ่งรายนี้ไม่อยากเจอเลย ก่อนเดือนหยุดพักร้อนจะหมดลง พายุโทรมาชวนไปเที่ยวน้ำตกและทะเล

“มาไงอ่ะ โย” พายุพูด ทำหน้างง ที่มีสมาชิกใหม่

“กร มันโทรชวน เราเบื่อก็เลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศ” โยพูด สาเหตุจากสาวทิ้งอีกราย

“นึกว่ามาเป็นหมากันสุนัขให้ กร มันซะอีก” วายุพูด เดินมามันก็กวนทีนเลย

ผมพูด “คิดว่าแค่นี้จะรู้สึกรู้สา คาสโนว่า กร นะครับ คุณวายุ แล้วนี้พี่ชายไม่มาหรอ” ยิ้มกวนๆ แต่ วายุยิ้มที่มุมปาก หมอนี้มันเจ้าเลห์อยู่ด้วย

“น้องกร ถามถึงพี่หรอครับ น่าดีใจจริงๆ” พี่ธิณกรพูด เสียงมาจากด้านหลังผมเอง

ผมพูด “ผมเปล่า ไปโยคิดรถนายนั่งคู่กับเราแล้วกัน” เดินลากโยขึ้นรถไปเลย โดยที่สาวอ้อมและน้ำขึ้นมานั่งรอก่อนแล้ว พายุและวายุ จึงขึ้นรถกันมา

“เที่ยวให้สนุกนะวายุ ถึงแล้วโทรหาพี่ด้วย น่าเสียได้ทริปนี้จริงๆ” พี่ธิณกรพูด มามองผม ผมหันน่าไปอีกทาง เสียงหัวเราในลำคอของ วายุ อ้อม น้ำ ดังขึ้นมาเลย เกลียดเสียงแบบนี้จริงๆ

ระหว่างการเดินทางก็สนุกสนานของเพื่อนๆ เมาส์เรื่องผม หรือ ออกความคิดเห็นเรื่องอกหัก ก็ให้กำลังใจกันไป บรรยากาศแบบนี้ช่วยให้ผมกับโยหายซึ้มไปเลย แถมด้วยการยุให้ผมลองคบหากับพี่ธิณกรด้วย

“ไม่เห็นเป็นไรเลย กร พี่เค้าก็มีพร้อมทุกอย่างนะ” โยพูด แบบขำๆ

“บอกไรให้ไม กร ว่านายไปไหนไม่รอดหรอก” วายุพูด ผมละ งง กับสิ่งที่มันบอก

“ฮ่าๆๆ ก็ กรอ่ะ สเปคพี่ธิณกรนะสิ” อ้อมพูด หันไปตบมือกับน้ำ

“และอะไรที่เค้าอยากได้ ก็ต้องได้ด้วยไม่ว่าจะใช้วิธีไหน” พายุพูด วายุพยักหน้า สนับสนุนกันดีจริงๆ นะคู่นี้

“งานนี้ คาสโนว่าระดับเทพ เปลี่ยนเป็น ศรีภรรยาระดับเทพ” น้ำพูด เอาฮ่าทั้งรถ ผมเลยหันเป็นเล่นงานโยแทน

ผมพูด “โย นายจะลองมังไม่ละให้พี่ธิณกรเค้าจัดให้” ไม่เป็นเค้าบางไม่รู้หรอก

“ก็น่าลองนะ เบื่อการถูกทิ้ง เพื่อความรักแบบนี้อาจจะดีกว่าเก่าก็ได้” โยพูด โอโห้ตอบแทบจะเงิบรับทาน คิดได้ยังไง

“เอาแบบนี้ไมอ่ะ พอไปถึงน้ำตกแล้วลองหาอิมเมทที่โดนใจกัน ที่นั้นน่าจะมีหนุ่มน้อยน่ารักเยอะนะ” วายุพูด ทุกคนเห็นด้วย ก็เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจไม่น้อย

เมื่อถึงเป้าหมายแรก คือ น้ำตก ดูคนจะเยอะอยู่เหมือนกัน วายุออกเดินเลยคนแรกตามด้วยสาวๆ พายุฝากสำภาระไว้กับคุณลุงขับรถ พวกถึงเดินตามไป พอไปถึงที่พวกนั้นเลือก ผมก็เห็นว่าวายุแอบถ่ายรูปหนุ่มน้อยน่ารักคนนึงอยู่ แล้วมานั่งตรงหินก้อนใหญ่ใกล้ๆ

“คิดว่าคนนี้น่ารักไม” วายุพูด ชี้ไปทางเด็กผู้ชายคนนึง น่ารักดี...แล้วไง

ผมพูด “แล้วไงต่อ” นี้มันจะแกล้งอะไรป่าวนี้

“อืม งันฟังแบบนี้ คือ ดูสิ ตัวเค้าเปียกน้ำที่ไหลลงคอ ถ้าลองเอานิ้วลากลงมาตั้งแต่ปาก ไล่มาที่คอขาวระหงษ์ ไหปลาร้าเนียน หน้าอกที่นูนเล็กน้อย ไล่นิ้วถึงท้องน้อย พร้อมกับเสียงคางร้องหวานหู แล้วก็...” วายุพูด เล่นเอาผมน่าร้อนเลย

“กร กร โย โย พายุ พายุ” อ้อมพูด เขย่าแขนพวกผมใหญ่ โดยที่วายุ กับ น้ำ นั่งขำกันใหญ่ ผมก็ทำหน้างง

“เลือดกำเดาไหลอ่ะ ทั้งสามคนเลย แอบคิดลามกกับน้องเค้าหรอ” อ้อมพูด ทำให้หนุ่มน้อยกลุ่มนั้นหันมามองพวกผม พวกผมเลยรีบล้างหน้า มองหาตัวการ วายุเดินเล่นอยู่ใกล้ก้อนหินใหญ่ พายุเดินไปลากมาคุยกันใหม่ ดีมาก เราก็ไม่ยอมนะ แค่คำพูดมันน้องเกือบตื่นเลย ไอ้บ้า

“วายุ มาดูกันเปล่าว่าสเปคของพวกเราจะเป็นคนไหนในที่นี้” พายุพูด เออเห็นด้วยแผนดี เผื่อได้ติดกลับไปบ้าง

“ได้สิ จัดไป อื้ม มองหากันให้เวลา 1 นาที” วายุพูด ผมไม่ชอบการจับเวลาเลยให้ตาย มองๆ ยังไม่เจอเลย สะกิดโย มันก็ยังเหมือนกัน แต่ สองนั้นยิ้มออกมานี้แสดงว่าเจอแล้ว งันเอาคู่นี้ก่อน

“งัน ฉัน เริ่มก่อน ของพายุต้องแบบนี้ น่าจะเข้าท่านะ” วายุพูด ชี้ไปทางหนุ่มคนนึง หนุ่มน้อยสายน่ารัก ตัวเล็ก ขาว เออ สเปคพายุมัน เก่งวะ

“วายุสายตากินขาดจริงๆ ตาเราบ้างนะ วายุ นู้น สาวคนนั้น” พายุพูด ชี้ไปทางสาวร่างอวบ ผิวขาวเนียนมาก อมชมพูนิดๆ กำลังยิ้มนารักเชียว เปคมันนี้ ฟุดๆอ่ะ แต่พอหันมา วายุดูมีอาการคาง นิ่งไปเลย นี้มันชอบหรือว่าอะไร จนพายุต้องเขย่าแขน

“พี่วายุ” จนสาวคนนั้นเรียกชื่อ วายุ แต่วายุหันกลับมาที่พายุ

“นายชนะ เราของขึ้นก่อนนะ เจอกันตรงที่พัก” วายุพูด เสียงมันดูแปลก พูดจบก็เดินไปกึ่งวิ่งด้วย

“วายุอย่าวิ่ง เดียวขาพลิก” พายุพูด ยังไม่ทันถึงไหน วายุก็เจ็บจริง แต่เจ้าตัวยังพยายามที่จะเดินต่อ โดยที่สาวเจ้ายังตะโกนเรียก จนสองสาวต้องรีบไปดักหน้าสาวคนนั้นไว้

เฮ้ยนี้มันเกิดอะไรขึ้น พายุรีบเดินไปดูวายุอย่างเร็ว จนมาหยุดตรงที่พักร่มแบบยืนทีเป็นดินปนทรายจึงทำให้ยืนสบายขึ้น พายุพลักให้วายุติดเสากลางของที่ร่มนั้น แล้วยืนคร่อมตัววายุไว้ วายุยืนนิ่ง ก้มหน้าไม่มองหน้าพายุ ผมกับโยไปถึง พยายามให้พายุใจเย็นไว้ก่อน ดูมันจะร้อนใจไม่น้อยเพราะพึ่งเคยเห็นวายุเป็นแบบนี้ครั้งแรก

“เราให้นายชนะ แล้วจะเอาอะไรอีก” วายุพูด เสียงมันดูสั่นกว่าเดิมอีก

“พูดซิ เกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงเป็นอะไรกับนาย ทำไมนายทิ้งหนีแบบนี้” พายุพูด ใช้คำว่า หนี กับ วายุ นี้ก็แรงนะ

“เออ นายก็พูดถูกนะว่าเรากำลังหนี ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากเจอสถานการ์แบบนี้เลย” วายุพูด มือมันกำหมัดแน่นเลย

“ผู้หญิงคนที่นายชี้ เค้าเป็นคนที่วายุรักมาก และพยายามจะเลิกยุ่งมานานแล้ว” น้ำพูด มองเพื่อนอย่างเหนื่อยใจแทน

“พวกเราก็ไม่คิดว่า มาที่นี้แล้วจะเจอ ที่จริงเราก็คิดว่า วายุ น่าจะลืมได้แล้วด้วย” อ้อมพูด

“ทำไม ทำไม วายุ นายต้องเสียใจกับคนที่ไม่รักนาย ห๊ะ” พายุพูด โดยตะโกนใส่วายุอย่างดังมาก จนพวกเราตกใจกัน จนบุคคลที่มายืนข้างหลังผมหน้าตึงไป

“เออ ใช่ เรารักมาก มากจนไม่รู้จะเอาไว้ตรงไหน และก็เจ็บมาก เจ็บยิ่งกว่าตอนเลิกกับนายอีก เราไม่รู้เลยว่ารักผู้หญิงคนนั้นมากขนาดไหน” วายุพูด ก็ตะโกนใส่หน้าพายุที่อึ้งไป ก็จะไม่อึ้งได้ยังไง มันพูดออกมาทั้งน้ำไหลไม่หยุดเลย พายุดึงวายุเข้ามากอด

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” พายุพูด เท่านั้น วายุก็ร้องหนักขึ้นจนตัวโยก

“พายุ เราพยายามอยู่ ขอเวลาเราหน่อย” วายุพูด เสียงอูอี้ในคอของพายุ

พายุอุ้มวายุขึ้นเพราะข้อเท้าที่เจ็บตอนวิ่งมา โยเลยถอดเสื้อปิดหน้าวายุเพื่อไม่ให้หน้าโดนแสงแดดมาก พายุหันหน้ามาให้จัดการทางด้านหลังพวกเรา แล้วก็เดินไป

“ทำไม ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย” ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้น ตาแดงๆด้วย

“หยุดเถอะนะ น้องซี อย่ายุ่งกับวายุอีกเลย” อ้อมพูด โอโห้คำพูดของแม่พระประจำกลุ่ม

“เลิกให้ความหวังทั้งที น้องก็ไม่ได้รัก อย่ากลับมาต้องให้มันเจ็บอีก” น้ำพูด แล้วลากอ้อมเดินไป ผมกับโยก็เดินตาม พวกเราเดินไปเก็บของต่างๆ แล้วไปที่นั่งพักที่เราจ้องเอาไว้ ถามถึงเหตุการที่เกิดขึ้น

สองสาวเล่าว่า หลังจากวายุเลิกกับพายุไม่นาน น้องซีคนนี้ที่เจอกันในโลกออนไลน์ สักพักก็มาเจอกันจริงๆ การคบหาตอนแรกๆ ก็เป็นเหมือนพี่น้อง จนวายุเอ๋ยปากขอคบแต่น้องแกปฏิเสธ แต่ก็เลือกขอให้วายุอยู่ใกล้ๆ จนผ่านเวลามาเนินนาน จนวายุมารู้เองว่า น้องแกมีคนที่รักแล้ว วายุหันก็โหมทำงานอย่างบ้าคลั่ง ทำงานแทนพี่ชายทุกอย่าง จนร่างกายไม่สบายไปเป็นเดือน

ใครจะรู้ว่า วายุจะเก็บมันให้ลึกสุดใจขนาดนี้ ระหว่างนั้นมันยังต้องรับฟังเพื่อนๆ ที่มาพูดเรื่องความรักที่ไม่สมหวังให้มันฟัง ปรึกษาปัญหาหัวใจของเพื่อนๆ โดยที่มันเองก็มีสภาพหัวใจที่ไม่พร้อม แต่มันก็ยังอดทน ปลอบใจเพื่อน แบกรับความรู้สึกเสียใจอย่างถึงที่สุดไว้คนเดียว

พอกลับมาถึงก็เห็นพี่ธิณกรยืนจ้องวายุอย่างโกรธๆ โดยมีอีกคนนึงกำลังพันผ้าพันแผลที่ข้อเท้าของวายุอยู่ วายุยังนิ่งน้ำตาซึม โดยที่นั่งข้างๆกัน พายุกำลังนั่งทำแผลให้เด็กหนุ่มน่ารัก คนที่วายุเป็นคนชี้ว่าเป็นสเปคมัน งานนี้มันได้กลับไปแน่ สองสาวรีบไปเล่ารายละเอียดให้พี่ธิณกรฟังถึงสาเหตุที่วายุเป็นแบบนี้

“เสร็จแล้ว เลิกร้องเถอะวายุ พี่เจ็บนะ” เสียงของคนที่พันข้อเท้าให้ เท่านั้นเรียกสายตาของผมสามคนเลย ยืนเต็มความสูงหน้าวายุ ผิวขาวเนียน ท่าทางเหมือนหมอเลยแฮะ ผมเลยสะกิดพายุ

ผมพูด “ใครอ่ะ” เค้ากำลังมองมาทางผมพอดี

“หมอประจำตัวบ้านนี้ ชื่อ คุณหมอดิน” พายุพูด แล้วก็เดินกันมาที่วายุ พี่ธิณกรเดินกลับมาพอดี

“กร เหนื่อยไม พี่สั่งของกินมาแล้วนะ เราจะได้กินกันสักที” พี่ธิณกรพูด ยิ้มแก้มปริ ผมก็แยกเขี้ยวใส่นะสิ ก็ดูความหมายของคำพูดพี่แก

“เกือบลืม แนะนำให้รู้จักนะ คนนี้ชื่อหมอดิน เป็นเพื่อนพี่เอง” พี่ธิณกรพูด พวกเราก็ยกมือไหว้ ด้วยความมีมารยาทที่ดีพร้อม ทุกประกร แต่พี่ดินที่ว่าเนีย จ้องหน้าโย มองตัวโย แล้วเดินเอาเสื้อมาสวมให้แล้วมือพี่แก ก็ลูบผิวเนียนของโยมาพร้อมกับเสื้อ เนียนขั้นเทพ ผมเห็นกับตาเลยนะ

“แดดมันแรง ไม่ควรถอดเสื้อแบบนี้ ไม่ดีต่อผิวพรรณ” หมอดินพูด โยยังตกใจอยู่เลย เดินกลับมาที่เดิม ผมเลยหันไปมองที่พี่ธิณกร ยิ้มที่มุมปาก ต้องเพลงนี้เลย เป็นลางสังหรณ์ เมื่อตอนวันมาเที่ยว...